tag:blogger.com,1999:blog-30051155068839865362012-01-15T19:52:16.105Zαναμνήσεις μιας ζωής που δεν έζησα...δεν έχει σημασία τι είναι αληθινό και τι όχι...προσπάθησε να δεις την αλήθεια ανάμεσα στις γραμμές...Tabula Rasanoreply@blogger.comBlogger4171100tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-43691222311461296822010-06-16T17:43:00.008+01:002010-06-16T18:42:55.066+01:00Αν με ρωτούσες πριν λίγο καιρό για το σημερινό post θα σου έλεγα πως δεν θα υπάρξει, πως αυτό το blog θα κρατούσε για πάντα. Μα το έχουμε πει πολλές φορές δεν υπάρχει για πάντα. Κουράστηκα. Κουράστηκα να πουλάω τον εαυτό μου, τον τελευταίο καιρό ακόμα πιο έντονα μέσω της φωτογραφίας παρά εδώ, μα ξέρω πως και αυτό εξυπηρετεί ανάγκες εσωτερικές βαθύτερες και μόνο λίγοι μπορούν να τις δουν. <br /><br />Το blog ξεκίνησε πριν από 2.5 χρόνια περίπου λίγε μετά την άφιξη μου στην αγγλία, σαν ανάγκη να φωνάξω και να ακουστώ. Ακόμα θυμάμαι ένα από τα πρώτα σχόλια, μιας μαμάς που μου έλεγε πως αναρωτιέμαι πόσες φορές η κόρη μου ένοιωθε σαν και εσένα στο εξωτερικό και πότε δεν το έμαθα. Μετά γνώρισα λίγα άτομα εκεί. Δυο από αυτά έχουν μείνει ακόμα στην ζωή μου και χαίρομαι πολύ για αυτό. Δεν τα έχω συναντήσει ποτέ μα θα γίνει και αυτό. Το blog ξεκίνησε στο pathfinder και μετά μετακόμισε εδώ. Ήταν ένας κόσμος καινούργιος για μένα και πάλεψα αρκετά για να κάνω αισθητή την παρουσία μου και τα κατάφερα μάλλον, και χαίρομαι για αυτό, χαίρομαι για το ότι κάποιοι από σας με διαβάσατε και κάποιοι άλλοι αφήσατε και ένα κομμάτι από την ψυχή σας μέσα από τα σχόλια σας. <br /><br />Ξεκίνησα να γράφω στην αρχή έχοντας στο μυαλό μου την Ν. Ότι μιλούσα σε αυτή. Η Ν. είναι η αγαπημένη μου ψυχολόγος από Ελλάδα όπως σου πα και άλλες φορές. Μου έμαθε ότι έχω το δικαίωμα να ζω και να απολαμβάνω, αυτονόητο αλλά όχι για όλους. Μετά, η εικόνα αυτή χάθηκε με τον καιρό. Και ήταν σαν να μιλούσα σε μια κοπέλα που ακόμα δεν ήξερα που δεν υπήρχε καν στην ζωή μου, κάτι σαν τον Άγνωστο Θεό των Αρχαίων. <br /><br />Ξαφνικά όμως και αρχικά από τον κόσμο τον blog και μετά και από αλλού γνώρισα αυτή την κοπέλα. Αυτή που ήξερα πως κάπου υπάρχει. Είναι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί στην ζωή μου. Μου έμαθε τι σημαίνει αγαπώ και αγαπιέμαι. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε μαζί και τελικά δεν ξέρω αν αυτό έχει καμία σημασία, αφού ξέρω πως την έχω μέσα μου. Είναι κομμάτι μου, και ξέρω πως μπορεί να μην είναι πάντα εδώ, μα ξέρω πως όταν την έχω πραγματική ανάγκη θα το νοιώσει από μόνη της πριν καν το ζητήσω εγώ και θα έρθει σιωπηλά, με το πιο γλυκό χαμόγελο να μου γιάνει τις πληγές μου. Σε ευχαριστώ Καλή μου για μια ακόμα φορά για τα όσα μου χάρισες<br /><br />Μεσά από τα ταξίδια μου εδώ, άλλες φορές έπλαθα ιστορίες απλά γιατί ήταν πιο όμορφες από την πραγματικότητα μου, και κάποιες άλλες αλλοίωνα την πραγματικότητα μου για να μην φανεό η αλήθεια. <br /><br />Πάει καιρός που δεν σου γράφω τα πάντα. Λίγο η ψυχολόγος μου εδώ στην αγγλία που μιλάω εκεί. Λίγο το ότι ξέρω ότι η Νεραιδούλα μου είναι πια δίπλα μου και κοντά μου, λίγο το ότι τα ματάκια μου δεν αντέχουν πολύ τελευταία γιατί τα έχω φθάσει στα όρια τους. Πάντως εκτός συγκλονιστικού απροόπτου αυτό το blog θα παραμείνει εδώ. Δεν θα σβηστεί. Θα θυμάμαι τα ταξίδια που έκανα μαζί σας. Το ότι ανακάλυψα ότι στις ιστορίες μου, ξεκινούσα έπλαθα τους ήρωες, μα μετά οι ήρωες κάναν ότι ήθελαν, ήταν μέσα στο μυαλό μου, αλλά είχαν φωνή και άποψη δικιά τους. Μαγικό.<br /><br />Έκλαψα πολλές φορές όταν έγραφα. Ναι, ΚΛΑΙΩ, και δεν ντρέπομαι για αυτό. Αυτή την απόφαση για το τέλος, την πήρα τώρα. Βράδυ, τρίτης 15 Ιουνίου Γράφω από τις ελάχιστες φορές σε ένα τετράδιο, γιατό τον υπολογιστή, δεν θα τον ανοίξω σήμερα στο σπίτι. Ξέρω πως θα επιστρέψω στο blogging και τα άλλα blog με τα ταξίδια κτλ θα τα συνεχίσω κανονικά. Όταν αποφασίσω να γυρίσω θα το δεις στο profile μου. ένα νέο όνομα που δεν ξέρω ακόμα ποιο θα είναι. Τώρα ξέρω ότι κάποιος με ακούει. Οπότε θα είναι μια πρόκληση το νεο όνομα. Αλλά έχω καιρό μπροστά μου, για την νέα αρχή. Μπορεί να γίνει μετά από μέρες ή χρόνια, όμως δεν ξέρω. Δεν υπάρχει πρόγραμμα στο πότε η φωνή θα ξυπνήσει μέσα μας. <br /><br />Ξέρω πως εδώ και λίγους μήνες παλεύω να αλλάξω. Ξέρω ότι και η ψυχοθεραπεία βοηθάει. Ήμουν στα πρόθυρα κατάθλιψης πριν λίγους μήνες. Μετά σιγά σιγά άρχισα να πατάω στα πόδια μου. Ήταν τότε για λίγο καιρό που λόγω των ισχυρών ζαλάδων δεν μπορούσα να φροντίσω την εαυτό μου. Τώρα είμαι καλύτερα όχι τέλεια. Εχω ξεκινήσει εδώ και λίγες βδομάδες και πάλι γυμναστήριο. Αναρωτιέμαι γιατί το είχε κόψει για περίπου 1-1.5 χρόνο. Φταίει το ότι το διάστημα αυτό είχα "παρέα" και ανάμεσα σε αυτή ένα καλό φίλο, που τώρα είναι εκτός αγγλίας. Θα δούμε πως θα παέι και πότε θα το αφήσω και πάλι, ελπίζω να το κρατήσω, κυρίως για το πόσο βοηθάει την ψυχολογία μου. <br /><br />Λοιπόν σε ζάλισα, κάπου εδώ σταματάω. Σας ευχαριστώ για όλα. Να είστε καλά. Θα τα ξαναπούμε όχι όμως από εδώ. Αυτό είναι το αποχαιρετιστήριο μου γράμμα, απλά μη μου πείτε πως έφυγα χωρίς ένα γεια. θα χαρώ να ακούσω κάποια τελευταία σας σκέψη από εδώ, αλλά δεν θα απαντήσω. <br />Σας φιλώ γλυκά,<br />Ένας Ερασιτέχνης Άνθρωπος,<br />Α. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Τ Ε Λ Ο Σ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4369122231146129682?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-52168922547895886632010-06-01T12:47:00.002+01:002010-06-01T13:01:41.475+01:00Γεια σου, τι κανεις? <br />Και εγώ καλά είμαι...<br />Τι δεν μπορώ να καταλάβω? <br />Εμένα...<br />Βασικά με καταλαβαίνω...<br />αλλά αυτό που ίσως να μην μπορώ να καταλάβω να είναι οι σκέψεις μου...<br />ναι ξέρω...<br />έρχονται και φεύγουν...<br />Αλλά οκ,<br />ας θεωρήσουμε ότι δεν είμαι τελείως παράλογος,<br />σωστά? <br />Οκ συμφωνούμε σε αυτό...<br />Και έρχονται στιγμές που λέω, ότι θα αποδεχτώ αυτό που είμαι,<br />ότι ίσως πρέπει και μου αξίζει να είμαι μόνος, <br />και έστω ότι αυτό το δεχόμαστε...<br />Και λέω ότι, κάποιοι φίλοι θα υπάρχουν,<br />και θα πηγαίνω και σε ψυχολόγο για λίγο πιο βαριές συζητήσεις, <br />και ίσως να έχω την αίσθηση του δεσίματος,<br />με κάποιον άνθρωπο και να ανακαλύπτω καλύτερα μέσα από την ψυχοθεραπεία..<br />και μετά λες ότι έχω την δουλειά μου, τα χόμπι, την φωτογραφία που είναι πάθος,<br />το γράψιμο μου εδώ...<br />και λες τι λείπει?<br />να ξέρω, το sex και λες οκ, βαρέθηκα την μαλακία...<br />αλλά και τι να κάνω...<br />και σκέφτεσαι, ας κοιτάξω london escorts...και βλέπεις ότι οκ οι τιμές είναι λογικές...<br />όχι για το Σήμερα, αλλά σε λίγους μήνες ίσως αν το Α ή το Β πάει καλά..<br />ξέρω μιλάμε για μικρές πιθανότητες αλλά ποτέ δεν ξες..<br />και μετά θα καταλήξω δηλαδή, <br />πιθανόν ερευνητής και ίσως λίγο αναγνωρισμένος φωτογράφος (τουλάχιστον από κάποια αρχικά σημάδια) που θα βρίσκει την συντρόφια σε ψυχολόγους και θα πηδάει call girls? <br /><br />και από την άλλη,<br />και αυτή που με χαμογέλασε στο τρένο προχτές?<br />η ή άλλη που μου χάρισε ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο στον high street...<br /><br />οκ...<br />ανοίχτηκα και πάλι...<br />σωστό λάθος δεν ξέρω...<br />αλλά και να σου πω την αλήθεια αυτό σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες...<br />μέσα στον γενικό παραλογισμό των σκέψεων μου..<br />αν δεν σου αρέσει το κείμενο,<br />δεν θα σου αρέσω και εγώ..<br />σε αφήνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5216892254789588663?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-13840429710042017742010-05-24T23:23:00.004+01:002010-05-24T23:33:27.615+01:00Βίοι παράλληλοι, ανθρώπων άγνωστων μα και γνωστών μεταξύ τους.<br />Εγώ ανάμερα τους, να δίνω τον ρυθμό,<br />να ακούω τις μελωδίες τους μα στην ουσία να είμαι ανήμπορος να κάνω κάτι.<br /><br />Στην ουσία, <br />αυτοί από μόνοι τους παίζουν τις μουσικές τους,<br />και εγώ....εμένα...δεν με αφήνουν ούτε καν να τις ακούω...<br /><br />Μα ξέρουν πως για Αυτούς και ΜΟΝΟ θα είμαι πάντα εδώ..<br />για να είμαι ανάμεσα στις ζωές τους. Ζωές που δεν μπορώ να αγγίξω.<br />μα σιωπηλά μπορώ να παρακολουθώ<br /><br />καληνύχτα,<br />Αγαπημένοι Μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1384042971004201774?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-78823827143131564612010-05-20T00:59:00.001+01:002010-05-20T01:01:48.722+01:00Ονειρευομαι, κάνοντας ίσως για πρώτη φορα ΟΛΟΔΙΚΑ μου όνειρα...<br />ίσως να μην πραγματοποιηθούν...<br />αλλα δεν με νοιάζει,<br />αλήθεια σου λεω....<br />απλά με νοιάζει οτι ΜΠΟΡΩ και ονειρεύομαι..<br />Σε φιλώ γλυκά...<br />θα σου τα εξομολογηθώ μόνο αν πραγματοποηθούν όμως...<br />αλλιώς τα κρατάω για μένα και για κάποιους πολύ δικούς μου...<br />Σε φιλώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7882382714313156461?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-66755345899489613912010-05-19T20:39:00.002+01:002010-05-19T20:41:44.598+01:00Καποιες φορές στην ζωή, κάποιος άλλου σου ανοιγει τις πόρτες. Μα ερχεται η στιγμή που ΕΣΥ ανοίγεις τις πόρτες μόνος. Αυτό μπορεί είται να σε οδηγήσει στην εξοδο, είτε σε μη αναμενώμενους μαγικούς κόσμους. Εγώ πάω για το δευτερο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6675534589948961391?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-77719552531130884842010-05-16T23:22:00.004+01:002010-05-17T00:16:21.247+01:00Σήμερα το πρωί, καθώς κατέβηκα να ετοιμάσω το πρωινό μου, <br />βρήκα ένα φάκελο, μου έκανε εντύπωση γιατί κανονικά Κυριακές δεν περνάει ο ταχυδρόμος.<br />Τον πήρα και είδα ότι απλά έλεγε το όνομα μου πάνω, ούτε διεύθυνση, και ούτε γραμματόσημα Το άνοιξα και βρήκα μέσα φωτογραφίες δικές μου. <br />Ξαφνιάστηκα. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος με φωτογράφισε και γιατί.<br />Μετά κοίταξα μία μία τις φωτογραφίες. <br />Σε μία από αυτές καθόμουν στην λίμνη του πανεπιστημίου και έτρωγα. <br />Στην δεύτερη καθόμουν στο δάπεδο δίπλα στην λίμνη σε ένα από τα πάρκα του Λονδίνου. <br />Πίσω φαινόταν τα παγκάκια, αλλά εμένα μου αρέσει να κάθομαι στον δρόμο δίπλα στο νερό.<br />Στην τρίτη σε μια παμπ να τρώω, δίπλα σε ένα νεκροταφείο στο Guildford. <br />Στην τέταρτη, καθόμουν δίπλα στο κάστρο του Guildford. <br />Στην πέμπτη, καθόμουν δίπλα στο άγαλμα και χάζευα τον κόσμο. Σε κάποιες από αυτές είχε πολύ κόσμο γύρω μου, σε κάποιες άλλες μόνο λίγους περαστικούς. Μα σε όλες ήμουν μόνος. <br />Δεν κατάλαβα τι σήμαινε όλο αυτό. <br />Ήξερα ότι ήμουν μόνος, ένοιωθα έντονα μοναξιά, και δεν το είχα κρυφό.<br /><br />Το απογευματάκι, δεν ένοιωθα πολύ καλά και βγήκα έξω.<br />Πήγα και κάθισα στο παγκάκι στην λίμνη δίπλα από το σπίτι μου. <br />Άκουγα μουσική, εκείνη την στιγμή, βγήκε από νερό όπως και πριν λίγους μήνες η Θεά Αφροδίτη. Δεν μίλησε. Μου χαμογέλασε. Κάθισε δίπλα μου και μου άγγιξε απαλά το χέρι. <br />Η θεϊκή της αύρα με έκανε να ηρεμήσω. Μου ψιθύρισε σιγά στο αυτί, ότι είναι εδώ μαζί μου γιατί ένοιωσε και παλί την είχα ανάγκη και όπως μου είχε υποσχεθεί ήρθε. <br /><br />Μου είπε πως αυτή είχε αφήσει τον φάκελο. Δεν της αρέσει, που είμαι έτσι μόνος. Με πήρε μαζί της και μου είπε θα πάμε ένα μικρό ταξίδι. Πίσω από την λίμνη υπήρχε ένα κτήριο. Πήγαμε πίσω από αυτό. Μας περίμενε ο Πήγασος. Ανεβήκαμε. Άρχισε να πετάει. Ανεβήκαμε στα σύννεφα Χαθήκαμε για λίγο εκεί ψηλά και έτσι όπως κατεβήκαμε. <br />Βρεθήκαμε στο χωριό όταν ήμουν μικρός 3-4 χρονών. Καθόμουν μωρό στο κρεββάτι. Μετά από λίγο βρεθήκαμε στο νηπιαγωγείο, εκεί έκοβα τα δεντράκια μόνος μέσα στο μικρό κουκλοσπιτο. Μετά στο δημοτικό, Έβλεπα τα παιδιά που τρέχανε, και εγώ καθόμουν σε μια γωνία και τα κοιτούσα. Μετά από λίγο στο γυμνάσιο, καθόμουν στο δωμάτιο στην ταράτσα και διάβαζα. Είχε πολύ ζέστη. Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα, ήταν κοντά 6 και διάβαζα από τις 10 το πρωί. Αλλά θα τελειώνανε οι εξετάσεις σε λίγο και θα πήγαινα στην Χαλκιδική Ίσως αυτό το καλοκαίρι να είχα καινούργιους φίλους και αν όχι, τότε θα πήγαινα για μπάνιο και στην επιστροφή θα έπαιρνα από την κυρία το παγωτό γρανίτα λεμόνι-φράουλα και θα της ζητούσα να βάλει και πάλι τρούφα από πάνω, ποιος ξέρει μπορεί και να έβαζε και σιρόπι Μετά στο λύκειο. Να ζηλεύω τα αδέρφια μου που κάθονταν τα σαββατοκύριακο μπροστά στην τηλεόραση και εγώ να πρέπει να διαβάζω, ίσως μόνο να σταματούσα να δω Friend και τους Πρωταγωνιστές. Με μια μικρή ενοχή πάντα. <br />Μετά φοιτητής. Εγκλωβισμένος σε διάφορες καταστάσεις. Ταχυκαρδία, άγχος πίεση. Τάσεις φυγής. Αιώνιες και πάλι ώρες διαβάσματος. Μετά φτάσαμε στην Σκόπελο, καθισμένος στο παγκάκι. Να ακούω ραδιόφωνο, και να χαζεύω το όμορφα φωτισμένο το βράδυ νησί. Λίγο πριν είχαμε πάει Ιερισσό, στο πίσω μέρος του ταχυδρομείου να χωρίζω τα γράμματα. <br />Μετά πριν τρία χρόνια. Πρώτο βράδυ Αγγλία, όταν με είχε αφήσει ο καθηγητής μου, αφού με έφερε από το αεροδρόμιο. Ακόμα θυμάμαι το φως απέξω και εγώ χαμένος να προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Μετά στο σπίτι που είμαι τώρα. Να μιλάω μαζί Σου, μέσω ίντερνετ. Το χαμόγελο μου ήταν μεγάλο, άλλωστε ήμουν το Χαμογελάκι Σου. Μετά, με είδα με τον Φιλο μου να καθόμαστε σε μια πάμπ, και να μιλάμε με τις ώρες. Μετά από λίγο, ο Πήγασος άρχισε να κατεβαίνει και να μας αφήνει πίσω από το κτήριο, δίπλα στην Λίμνη <br />Κάτσαμε για λίγο. Η Θεά είδε που είχα δακρύσει και έβγαλε το μεταξωτό μαντήλι της. <br />Μετά από λίγα λεπτά σιωπής, με κοίταξε στα μάτια και είπε:<br />Από αύριο δεν θα είσαι μόνος...<br /><br />Δεν πρόλαβα να αντιδράσω και χάθηκε...<br />Πήγα σπίτι, είχα ετοιμάσει γεμιστά από χθες, και μετά αποτελειώσα το παγωτό σοκολάτα που είχα. Κοιμήθηκα με δυσκολία. Αλλά έπρεπε μια ακόμα δύσκολη εβδομάδα θα ξεκινούσε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7771955253113088484?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-1095478965402182462010-05-13T22:47:00.004+01:002010-05-13T23:43:54.477+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S-x6NZRkgZI/AAAAAAAAARI/aY3jLfTzVqY/s1600/DSC_5665.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S-x6NZRkgZI/AAAAAAAAARI/aY3jLfTzVqY/s320/DSC_5665.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470882017889780114" /></a><br />Είμαι εδώ και πάλι, και σου γράφω. <br />Για λίγο καιρό, δεν το έκανα. Έβρισκα άλλους τρόπους έκφρασης Μέσα από την φωτογραφία κτλ.<br /><br />Πάω και πάλι σε ψυχολόγο, δεν θυμάμαι αν στο είχα πει πρέπει να ξεκίνησα τέλη Φλεβάρη Πέρασα οι αρχικές συνεδρίες, και σιγά σιγά δημιουργείτε η σχέση μεταξύ θεραπευτή- θεραπευόμενου. Θέλει καιρό. θα δούμε. Μετά από την Ν. στην Θεσσαλονίκη στην ουσία είναι η πρώτη φορά που κάνω μακροχρόνια θεραπεία, αφού στο κέντρο του πανεπιστημίου ήταν μόνο από 6 συνεδρίες και τις 2 φορές. <br /><br />Είναι και πάλι ένα μεταβατικό στάδιο στην ζωή μου. Αρκετή μοναχικότητα. Εφυγε ενας φίλος που κάναμε αρκετή παρέα, τρώγαμε μαζί στο πανεπιστήμιο και τις περισσότερες ώρες ήταν και αυτός στο εργαστήριο και συνήθως όταν ήμουν ξεκούραστος καθόμασταν μαζί. Που σημαίνει ότι αυτές τις δύο μέρες μου φάνηκε κάπως που ήμουν μόνος. Μετά, ξες παλιότερα είχα πολλές φίλες, οι πιο πολλές κύπριες στο πανεπιστήμιο, μα με κούρασε όλο αυτό, αλήθεια σου λέω. Οι πιο πολλές από τις σχέσεις αυτές ήταν ανούσιες, και δεν με γεμίζει κάτι πια και με έχει κουράσει η πραγματικότητα του. Θα κρατήσω μόνο αυτές που με έχουν "αγγίξει" κουράστηκα, αλήθεια. <br /><br />Θέλω να γνωρίσω κοπέλες άσχετες από το αγαπημένο μου Νησί. <br />Μην νομίζεις ότι έχω κάτι μαζί του. Θα πάω και πάλι τον Αύγουστο, τι και αν δεν μου είχε αρέσει πολύ. Το έχω ανάγκη, μια απόδραση μακρυά από Ελλάδα και Αγγλία αλλά κοντά στην θάλασσα. για μένα κυρίως. Ελπίζοντας φυσικά να δω εκεί αγαπημένα πρόσωπα. <br /><br />Τώρα που είπα ελπίζω. <br />όπως βλέπεις και στην φωτογραφία, ένα από τα μειονεκτήματά μου είναι ότι ελπίζω. Γενικά στην ζωή, δεν έχει να κάνει με τα προηγούμενα, και γιατί είναι μειονέκτημα το να ελπίζεις? απλά γιατί η ελπίδα σε φθείρει.<br /><br />Είναι τόσες σκέψεις που θα ήθελα να σου πω.<br />Βλέπω την ζωή μου. <br />και ενώ κάνω πρόοδο στην δουλειά και στα χόμπι μου κολλάω στην προσωπική στασιμότητα. Κουράστηκα γαμώτο μου, αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος...δεν ξέρω...<br />απλά είναι μια φάση τώρα. κουραστική λίγο. <br />οι επόμενοι μήνες θα έχουν τρέξιμο και ταξίδια. <br />και ξες, θα μπορούσα να αγχωθώ για αυτά, <br />για τα δύο συνέδρια και την παρουσίαση στην εταιρία. αλλά αφήνομαι να αγχώνομαι για άλλα, για το να τελειώσει το course της φωτογραφίας στην ώρα του, να κάνω οικονομία για πληρώσω τα δίδακτρα για τα επόμενα, μου αρέσει που σπουδάζω και φωτογραφία. <br />είναι ένα ταξίδι...<br /><br />και ρε γαμώτο, η ζωή είναι γεμάτη, αλλά όταν η καρέκλα απέναντι σου είναι άδεια...<br />τότε τα πάντα μοιάζουν ανούσια...<br /><br />συγχώρα προκαταβολικά για την γκρίνια των επόμενων εβδομάδων,<br />θα τα ξαναπούμε σύντομα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-109547896540218246?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-41141046726584818622010-05-12T14:11:00.003+01:002010-05-12T14:46:26.484+01:00Σεπτέμβρης 2003<br />Είχαμε πάει με τους γονείς μου μια εκδρομή, σε ένα ορεινό χωριό. Το ξενοδοχείο είχε κοντά στα 20 μικρά διώροφα σπιτάκια. Αφού αφήσαμε τα πράγματα, πήρα την κάμερα μου και είπα να πάω μια βόλτα μέσα στο δάσος. Ήταν τόσο όμορφα ανάμεσα στα δένδρα. Ήταν ήσυχα, το μόνο που άκουγες ήταν τα τραγούδια των πουλιών και το τρεχούμενο νερό από το ποτάμι. Πλησίασα στο ποτάμι, το νερό ήταν πολύ καθαρό, πήρα λίγο με το χέρι μου και το έριξα στο πρόσωπο μου, ήταν δροσερό. Μου έδωσε αυτό το χαμόγελο στο πρόσωπο, που σου δίνει το παγωμένο νερό, μια ζεστή μέρα. Αποφάσισα να ακολουθήσω το ποτάμι. Μετά από περίπου 45 λεπτά, είδα ότι το ποταμάκι ξεκινούσε από μια λιμνούλα. Γύρω από την λίμνη υπήρχαν πολύχρωμα και πολύ όμορφα λουλούδια. Στην άκρη της λιμνούλας υπήρχε ένα βράχος και πάνω σε αυτό, ήταν ένα μικρός καταρράχτης Πλησίασα στον βράχο, και από μέσα αυτόν θαρρείς και βγαίναν παράξενες, γλυκές μελωδίες.<br />Αποφάσισα να βγάλω τα παπούτσια και να περπατήσω λίγο πιο κοντά να δω τι ακριβώς ήταν αυτό. Όταν πλησίασα στον βράχο, κατάλαβα πως δεν ήταν βράχος αλλά μια σπηλιά, πέρασα μέσα. Η μελωδίες βγαίναν από ένα γραμμόφωνο που φάνταζε τελείως παραμυθένιο, θαρρείς και ήταν ζωγραφιστό με παιδικές ξυλομπογιές. Ανάμεσα στις μελωδίες μου φάνηκε πως άκουγα και κάποιες κραυγές για να σιγουρευτώ έκλεισα το γραμμόφωνο. Πραγματικά απέναντι από το γραμμόφωνο βρίσκονταν μια πόρτα. Πλησίασα, κλάμα μικρού κοριτσιού ακούγονταν από μέσα.<br />Στην πόρτα βρίσκονταν ένα λουκέτο.<br />Τότε όταν κατάλαβε πως κάποιος είναι μέσα εκεί, μου φώναξε και μου είπε να την ελευθερώσω. Προσπάθησα να βρω το κλειδί, μα μετά όταν πρόσεξα καλύτερα είδα πως δεν υπάρχει κλειδαριά, πάνω στο λουκέτο.<br />Της φώναξα και της είπα για αυτό και μου πε να ψάξω, πως δεν αντέχει άλλο εκεί μέσα, πως και άλλοι είχαν περάσει αλλά κανείς δεν μπόρεσε να την ελευθερώσει και με παρακάλεσε να μην φύγω. Πέρασε μια ώρα, πέρασαν δύο,<br />τότε άρχισε να κλαίει. Πονούσα που την έβλεπα έτσι, και πονούσα που και εγώ δεν μπορούσα να κάνω κάτι να την βοηθήσω. Τότε, δεν άντεξα, δάκρυσα και εγώ...<br />Άρχισα να κλαίω...Εκείνη την στιγμή. Σαν από θαύμα, η κλειδαριά άνοιξε...<br />Μετά από λίγο άνοιξε και η πόρτα. Τελικά δεν ήταν μέσα ένα μικρό κοριτσάκι, παρά μια νεραιδούλα. Με πλησίασε....<br />Μου ψιθύρισε σιγά σιγά στο αυτί:<br />-Κάποιες φορές τα δάκρυα ελευθερώνουν, είτε εμάς, είτε τους αγαπημένους μας<br /><br />Πριν προλάβω να αντιδράσω, η νεράιδα άρχισε να πετάει. Στιγμιαία, ακούστηκε ένα "γκλινγκ" και με μια λάμψη η νεράιδα μεταμορφώθηκε σε ένα μικρό πέτρωμα που έπεσε στα πόδια μου. Όταν το πρόσεξα είδα πως ήταν διάφανο και το σχήμα του θύμιζε δάκρυ. Το πήρα και το φύλαξα στην τσέπη μου. <br /><br />Βγήκα από την σπηλιά, πέρασα την γέφυρα και γύρισα πίσω στο δωμάτιο. Οι δικοί μου περίμεναν να πάμε για φαΐ Εκεί κάθισε μαζί μας και ένα από τους χωρικούς. Με ρώτησε πως μου φάνηκε το μέρος και του είπα για την λίμνη και τον βράχο. Δεν είπα όμως κάτι για την νεράιδα, θα ήταν το μικρό μου μυστικό. <br />Τότε ο χωρικός μου είπε ότι ο μύθος έλεγε ότι το ποτάμι έγινε από τα δάκρυα μιας νεράιδας που την είχαν φυλακίσει σε ένα μικρό κελί, αλλά και αυτός γέλασα και είπε πως είναι παραμύθια και λαϊκές ιστορίες. <br /><br />Δεν του είπα τίποτα. Όταν, μετά από λίγες μέρες, γυρίσαμε σπίτι με τους δικούς μου, φύλαξα το "Δάκρυ της Νεράιδας" σε ένα λευκό κουτάκι. <br /><br />Σήμερα καθάριζα λίγο στο δωμάτιο μου στην Αγγλία, και έτσι όπως πήγα να ανοίξω την τουλάμπα, έπεσαν κάτι κουτιά που ήταν επάνω,μέσα σε αυτά ήταν και το λευκό κουτάκι και έτσι όπως έπεσε άφησε το δάκρυ να κυλίσει και πάλι στα πόδια μου, ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που είχα πάρει μαζί μου όταν έφυγα από την Ελλάδα, και τα θυμήθηκα όλα όσα είχαν γίνει πριν από 7 χρόνια και πάλι σήμερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4114104672658481862?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-1103245895735209482010-05-07T15:10:00.003+01:002010-05-07T15:24:32.388+01:00Συνεχής προσπάθεια αποδοχής...<br />Από την ημέρα της γέννησης μέχρι το τέλος μας.<br /><br />Αναζητάμε την αποδοχή,<br />αρχικά από την οικογένεια μας<br />(και όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν την έχουμε μας χαράζει για μια ζωή)<br /><br />Αναζητάμε την αποδοχή και την προσοχή ατόμων που αγαπάμε <br />(και όταν δεν την έχουμε τότε συννεφιάζει στον γαλάζιο ουρανό της διάθεσης μας)<br /><br />Όταν χάνουμε αυτούς που αγαπάμε αναζητάμε μη-ισοδύναμα υποκατάστατα,<br />και όταν, μας περάσει η θλίψη της απώλειας καταλαβαίνουμε,<br />πως αυτά τα υποκατάστατα το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν αυτό,<br />να είναι απλά υποκατάστατα<br /><br />Αναζητάμε την αποδοχή από Κόσμους στους οποίους θέλουμε ή προσπαθούμε να μπούμε..<br />Τρώμε σφαλιάρες, δεχόμαστε ψευδή θετικά σχόλια, και αφήνουμε τον εγωισμό μας να ανέβει κιόλας.<br /><br />Και μόλις μπούμε τελικά στον κόσμο που τόσο το επιθυμούσαμε.<br />βλέπουμε και εκεί πως πέρα από το χρυσό περίβλημα,<br />όλοι κολυμπάνε στα σκατά...<br /><br />και τότε..<br />τότε κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη,<br />και σιωπηλά, <br />ρωτάς: <br /><br />-Τελικά, μήπως είμαι εγώ αυτός που έχει το πρόβλημα? <br />Μη πώς όλοι αυτοί οι κόσμοι εκεί έξω λειτουργούν όπως θα έπρεπε και εγώ απλά αρνούμαι και δεν θέλω να το καταλάβω? Και πάλι όμως λέω δεν με νοιάζει,<br />εγώ θα πάρω την αιώνια συντρόφισσα στην αβάσταχτη μοναξιά μου, την κάμερα μου,<br />και θα χαθώ μονάχος μέσα στο πλήθος...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-110324589573520948?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-67816482299870793062010-04-27T22:52:00.003+01:002010-04-27T23:09:06.142+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S9df3aoNX9I/AAAAAAAAAQw/iPqMskZ0RZY/s1600/DSC_5224_bwele.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S9df3aoNX9I/AAAAAAAAAQw/iPqMskZ0RZY/s320/DSC_5224_bwele.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464942078482800594" /></a><br /><br /><br /><br />Ανέβηκα στο τραπέζι...<br />Άνοιξα προσεχτικά το παράθυρο και άρχισα να φωνάζω...<br />Σταμάτησαν διάφοροι...<br />Μα κανείς τους δεν καταλάβαινε την γλώσσα μου...<br />Αφού όλοι ήταν ξένοι...<br /><br />Σταμάτησαν διάφοροι που καταλάβαιναν την γλώσσα μου,<br />αλλά με πέρασαν για πιωμένο και συνέχισαν αδιάφοροι το περπάτημα τους.<br /><br />Τους μίλησα για τις ιστορίες που έπλαθα μια ζωή μέσα στο μυαλό μου,<br />μόνο και μόνο για να με ξεγελάσω πως και εγώ ζω...<br /><br />Τους είπα, πως μια μέρα Στάθηκες και με Ακουσες...<br />Μα το πέρασαν και αυτό για ένα από τα παραμύθια μου.<br /><br />Τους μίλησα για την δυστυχία μου,<br />μα μου είπαν:- Πάψε πια να κλαίγεσαι...<br /><br />Τους είπα: κουράστηκα..<br />Και εκείνοι είπαν: Στα αρχίδια μας...<br /><br />Τους μίλησα για μοναξιά,<br />και μου παν πως φταίω εγώ...<br /><br />Τους είπα θέλω την Μανα μου,<br />στιγμές όπως τώρα,<br />και εκείνοι γέλασαν...και φώναξαν εσύ δεν είσαι που το παίζεις ανεξάρτητος.<br /><br />Τους είπα πως γάμησα την ανύπαρκτη ζωή μου,<br />και εκείνη βρήκαν την εύκολη απάντηση που ήταν, <br />μου παν απλα να μην βρίζω<br />χωρίς καν να μπουν στην ουσία του προβλήματος..<br /><br />Αναρωτιέμαι, πως να είναι άραγε η ευτυχία..<br />Που την πουλάν...<br /><br />Εσύ, με Ακούς? Με πιστεύεις?<br /><br />Ειμαι μικρός ακούς?<br />Εχω χάσει το τρένο της ζωής ακούς? <br /><br />Και έχω μείνει στην στάση που δεν περνάν πια τρένα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6781648229987079306?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-47026308919187933082010-04-18T22:00:00.003+01:002010-04-18T22:23:37.698+01:00Μέρες τώρα κοροϊδεύω τον εαυτό μου.<br />Έχω βάλει την μάσκα της Φωτογραφικής δημιουργικότητας<br />Για λίγες μέρες πίστεψα και εγώ ότι έτσι είναι.<br />Ότι άλλαξε ο τρόπος που χρησιμοποιώ την κάμερα.<br />Ότι η τελευταία δουλειά, έχει νόημα και <br />ότι πρέπει να την πιέσω,<br />να πάει ψηλά...όσο ψηλά της αξίζει.<br />Ακόμα και αν δεν πάει δεν θα με ένοιαζε,<br />δεν με νοιάζει,<br />απλά θα ξέρω ότι προσπάθησα.<br /><br />Μα χθες, κατάλαβα...<br />Καθώς έφευγα από το σπίτι. <br />Ένοιωσα τα μάτια μου να υγραίνουν,<br />Ένοιωσα, πως ένα συναισθηματικό σπρώξιμο και <br />θα φεύγαν, θα κυλούσαν τα ποτάμια των δακρύων<br />που δεν είχα πάρει και εγώ ο ίδιος πως είχαν μαζευτεί εκεί...<br />Δεν κατάλαβα πόσο πόνο είχα μαζέψει εκεί μέσα...<br /><br />Γιατί τόσος πόνος?<br />Δεν το κατάλαβα,<br />αλήθεια σου λέω...<br />Έκανε χθες το μπουμ<br /><br />Άρχισα να ξεγελώ τους γύρω μου, <br />λέγοντας τους πως θα μείνω μια ζωή μόνος.<br />Ξεγελώ τους γύρω μου,<br />λέγοντας τους πως αυτό είναι επιλογή μου,<br />λέγοντας το μπας και το πιστέψω και εγώ...<br /><br />Μαλακίες,<br />κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του,<br />απλά αναζητάει αυτό που θέλει να είναι δίπλα του,<br />να είναι κάτι που να τον γεμίζει.<br /><br />Νοιώθω μοναξιά,<br />νοιώθω μοναξιά ακούς?<br />Νοιώθω μοναξιά μέσα στο πλήθος...<br />Έχω ανάγκη να έχω κάποιον δίπλα μου,<br />να με αντέχει...<br />Να θέλει να με ακούσει.<br />Στις σιωπές μας να μιλάνε τα μάτια μας...<br /><br />Μα ξες...<br />ίσως είμαι εγώ ένα Λάθος<br />Ίσως, για αυτό να είμαι μόνος,<br />Ίσως...<br /><br />Πονάω...<br /><br />Καληνύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4702630891918793308?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-79152676710853705212010-04-17T23:42:00.005+01:002010-04-17T23:49:47.256+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S8o63U0aibI/AAAAAAAAAPg/nktEcGi3_hs/s1600/DSC_5061.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S8o63U0aibI/AAAAAAAAAPg/nktEcGi3_hs/s320/DSC_5061.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461242220295915954" /></a><br /><br />Στον Χορό σας, <br />μόνο με μάσκα θα περνούσα μέσα.<br /><br />Μα εγώ δεν έβαλα την μάσκα,<br />γιατί μου το επιβάλλατε,<br />την έβαλα για να καλύψω τα κύματα των δακρύων μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7915267671085370521?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-90617788880971886042010-04-09T14:15:00.001+01:002010-04-09T14:27:30.909+01:00Περνώντας από ένα σκοτεινό δρομάκι, <br />βρήκα μια μαυροφορεμένη γιαγιάκα.<br /><br />Βρισκόμουν σε ένα μικρό χωριό,<br />όπου οι άνθρωποι είναι πιο ζεστοί,<br />με καλημέρισε, την χαιρέτισα και εγώ...<br />Τότε η γιαγιά άρχισε να μιλάει.<br /><br />-Θα έρθουν στιγμές που θα πάψεις να αναζητάς ανθρώπους να μοιραστείς κάτι, <br />θα αφήνεις το σώμα σου και θα πετάς στα σύννεφα, να τους μιλήσεις,<br />θα κολυμπάς στην θάλασσα και θα μιλάς στα ψάρια, και αυτά θα σου απαντούν<br />Θα μιλάς στα λουλούδια, και αυτά άλλωτε θα σου στέλνουν τις μυρωδιές τους για να σε γιάνουν και άλλες θα μαραίνουνται βλέποντας την θλίψη σου. <br /><br />Θα έρθουν στιγμές που ο πόνος θα είναι πιο μεγάλος από όσο αντέχεις...<br />και εσύ θα παίρνεις τα βουνά,<br />θα έρθουν στιγμές που εσύ θα φταις που φύγαν όλοι.<br />Μα θα ξες πως κάποιοι θα είναι για πάντα εκεί, θα ξες πως όλο αυτό είναι τόσο σκληρό..<br />Τώρα που κοντεύω στο τέλος, θα σου πω απλά να είσαι κοντά σε όσους αγαπάς με όποιο τρόπο επιζητούν.<br />Μα αν εσύ δεν το αντέχεις...απλά κλείσε για λίγο εκείνη την πόρτα...<br />μην γκρεμίσεις το σπίτι που κατοικεί, απλα έχετε σε ένα λοφάκι στην καρδιά σου. <br />Μα πάνε στο διπλανό χωρίο.<br />Χτύπα την πόρτα.<br />Κάποιος σε περιμένει εκεί.<br />Καλό σου δρόμο, άγνωστε διαβάτη. <br /><br />Την ευχαρίστησα και χάθηκα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-9061778888097188604?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-16257530273255728042010-04-08T10:47:00.006+01:002010-04-09T14:16:52.313+01:00Απόγευμα Σαββάτου. <br />Πήρα την μαύρη θήκη με την κάμερα. <br />Βγήκα για φωτογραφίες. <br /><br />Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος με μαύρα βαριά σύννεφα. Ένιωθες πως τα σύννεφα ήταν τόσο βαριά, που απλά ένα φου δικό μου, θα έκανε τον ουρανό να λυτρωθεί από τον πόνο του και θα άρχισε να βρέχει (κλαίει), να βγει και πάλι το γαλάζιο...<br /><br />Μα δεν φύσηξα, απλά συνέχισα να τραβάω φωτογραφίες.<br /><br />Πέρασα από το δάσος, τα δένδρα καμμένα δεν είχα συνέλθει ακόμα από την τελευταία φωτιά. Μυρωδιές καμένου, μυρωδιές θανάτου.<br /><br />Περπάτησα δίπλα στην θάλασσα, το κύμα χτυπούσε στην γωνιά του τσιμέντου φέρνοντας μαζί όλη την βρωμιά που είχαν πετάξει μέσα, μαζί και μερικά ψαράκια που τα καημένα δεν άντεξαν. <br /><br />Συνέχισα μετά προς την πόλη, έρημα σπίτια με σπασμένα τα τζάμια, σκουπίδια πεταμένα, ακόμα και οι ζητιάνοι την είχαν παρατήσει δεν υπήρχαν σημάδια ζωής, παρά μόνο σημάδια εγκατάλειψης <br /><br />Εικόνες θανάτου, αναπαριστούν και ανακλούν τον εσωτερικό μας κόσμο, προβάλλοντας τον πάνω σε φιλμ μηχανής και σε καμβάδες θλιμμένων καλλιτεχνών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1625753027325572804?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-28345299356523313022010-04-07T01:31:00.002+01:002010-04-07T02:29:01.555+01:00Επιστροφή...<br />Μετά από 4 βράδυα σε ένα δωμάτιο ενός φτηνού ξενοδοχείου...<br />Σύμβολισμοί διάφοροι...νησί...τέσσερις νύχτες...<br />Μα δεν έχουν ίσως καμία σημασία όλα αυτά...<br />απλά το παιχνίδι του μυαλού...<br /><br />Εμπειρίες, διάφορες...<br />σε 4 μέρες...<br />διαφορες εικόνες...<br />εικόνες τόσο στον πραγματικό, όσο και στον φανταστικό κόσμο..<br /><br />Γυναίκες αλλωπαρμένες...<br />Νεράιδες κάτω από πέτρινες γέφυρες...<br />Ταξίδια με τρένα του 1850 με 1900<br />Ταξίδια σε κάστρα 800 χρονων...<br />Σε μέρη που μικρός έβλεπα μόνο σε φωτογραφίες από παζλ...<br /><br />Πάλι εσωτερική, πολλές φορές...<br />Αιώνιες ατέλειωτες συνομιλίες με το Εγώ μου.<br />Αν τα βρήκαμε?<br />Όχι φυσικά...<br />μα ίσως το γνώρισα λίγο καλύτερα,<br />ή απλά προσπάθησα να το κατανοήσω..<br /><br />Μέρες γιορτής?<br />Οχι, το μόνος που θύμιζε γιορτινές μέρες,<br />είναι κάτι σκέψεις, που και φυσικά δεν μου αρέσουν αλλά τι σημασία έχει..<br />Δεν είμαι τέλειος..<br />Ειναι μέρος μου,<br />είναι μέρος ίσως και του μαζοχιστικού εγώ μου..<br /><br />και τι είναι αυτό που με θλίβει?<br />Ισως το ότι ελπίζω...<br />Είναι στιγμές που ελπίζω...<br />Χωρίς γιατί και πως...<br /><br />Και τα φαντάσματα μαζί μου ήταν...<br />Οχι δεν με άφησαν λίγες μέρες...<br />Μαζί μου όταν περπατούσα δίπλα στην αγριεμένη θάλασσα,<br />μαζί μου όταν το καράβι κουνιόταν λίγο παραπάνω...<br />και ο ηλίθιος πανικός μου, με έκανε να χάσω το Εγώ μου για λίγο...<br />Μαζί μου όταν τριγυρνούσα για μια ακόμα φορά σε νεκροταφεία..<br />Αλλά έτσι είναι...<br /><br />Ηταν στιγμές που φώναζα στον εαυτό μου,<br />σταμάτα να σκέφτεσαι ότι σκέφτεσαι και απλά κοίτα γύρω σου...<br />Κοίτα την ομορφιά γύρω σου...και το έκανα για λίγο.<br />και μετά, Μετά κοιτώντας σήμερα της φωτογραφίες που Εγώ τράβηξα έλεγα στον Αργύρη, <br />μα καλά τι όμορφα μέρη ήταν αυτά?<br />Δεν σου μιλαώ για το πόσο καλές ή όχι είναι οι φωτογραφίες, <br />αυτό δεν έχει σημασία..<br />για την ομορφιά μιλάω...<br />τι να πεις...<br /><br />Από την άλλη χαιρομαι που είμαι καλά και πάλι και απολαμβάνω αυτά τα ασήμαντα στην ζωή μου, τις μικρές εκδρομές. Την χαρά του να ανακαλύπτεις την ομορφιά γύρω σου.<br /><br />Ισως να ήθελα να σου πω διάφορα...ίσως να ήταν να πουμε και άλλα...<br />μα φτάνει ίσως για σήμερα...<br />σε αφήνω Καλή μου..<br />Καλό σου βραδάκι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-2834529935652331302?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-63324235303727411602010-04-04T20:12:00.003+01:002010-04-04T20:20:15.557+01:00Σάββατο απόγευμα<br />Βρισκόμουν στο Νησί, όπου είχα έρθει για ολιγοήμερες διακοπές. Ήταν μία από τις λίγες φορές που το πανεπιστήμιο κλείνει, και δεν έπρεπε να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Το πρωί πήγα σε ένα τοπικό μουσείο και μετά τριγυρνούσα στους δρόμους του χωριού που έμενα για να το γνωρίσω κάπως καλύτερα. Πέρασαν οι ώρες πήρα κάτι να φάω και πήγα και έκατσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου να φάω και μετά κοιμήθηκα. Μου αρέσουν πολύ αυτοί οι μεσημεριανοί ύπνοι στα ξενοδοχεία, γιατί δεν έχεις κανένα άγχος για το τι να κάνεις μετά και συνήθως εκείνη την ώρα έχει ησυχία. Το απόγευμα σηκώθηκα πήρα την κάμερα μου και κατέβηκα στην παραλία.<br />Κύματα άγρια. Θάλασσες άγριες. Αέρας δυνατός. Περπάτησα κατά μήκος της παραλίας. Ειχε αρκετά μαγαζιά και λίγο κόσμο σχετικά να περπατάει και αυτός μέσα στο κρύο. Είπα να πάω μέχρι την γωνία. Ως εκεί που έβλεπε το μάτι μου. Η απόσταση δεν ήταν μεγάλη κοντά 30 λεπτά με τα πόδια. Είδα μια ταμπέλα σχετικά σκονισμένη που έδειχνε πίσω από τον βράχο, και έλεγε Θερινό Θέατρο.<br />Προχώρησα. Πλησίασα. Ηταν παρατημένο από το καλοκαίρι. Η πόρτα έμοιαζε πεσμένη, είπα να μπω μέσα, ήθελα όσο μπορώ να τραβήξω καμιά φωτογραφία, τελευταία ανάμεσα στις ιδέες που είχα στον μυαλό μου για φωτογραφία ήταν εγκαταλειμμένα κτήρια οπότε θα ήταν μια καλή αρχή αυτό το θερινό θέατρο. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει αλλά ευτυχώς είχα μαζί μου το τρίποδο. Μπήκα. <br />Ησυχία. Στην σκηνή είχε διάφορα έπιπλα. Σκονισμένα και παρατημένα.<br />Είπα να ξεκινήσω από μια κοντινή φωτογραφία από τις θέσεις και μετά θα πήγαινα στην σκηνή. Έσκυψα για να βγάλω το τρίποδο. Εκείνη την στιγμή. Αναψε ένα φως στην σκηνή. Τρόμαξα, πως μπορεί μέσα σε ένα παρατημένο θέατρο να ανάψει φως. Γύρισα. Μια αρκετά ελκυστική γυναίκα, γύρω στα 35 ήταν πάνω στην σκηνή. Με κοίταξε. Αρχισε να μιλάει. <br />- Εμένα που με βλέπεις με έχουν γαμήσει οι πιο σημαντικοί άνθρωποι αυτής της χώρας, από πολιτικούς, δικηγόρους, ηθοποιούς και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Τι σε τρόμαξε και με κοιτάς έτσι, το ποιοι με γάμησαν ή ότι μιλάω άσχημα. Πουτάνα είμαι, τι περιμένεις να σου μιλάω με το σεις και με σας. Όλα ξεκίνησαν στα 16, όταν και καλά με πήραν για να γίνω μοντέλο από την χώρα μου. Μετά ξες πως συμβαίνουν αυτά. Από τότε, δεν ξέρω και εγώ πόσες φορές έχω ανοίξει τα πόδια μου και σε πόσους. Δεν ήμουν καμία πολυτελείας συνοδός, απλά έκανα καλό κρεββάτι, και το μπουρδελάκι μας κατέληξε να γίνει σημείο συνάντησης πολλών και σημαντικών. Βλέπεις πως κρατιέμαι τώρα, πατημένα σαράντα και μοιάζω 35άρα. Βλέπεις την φωτογραφία στον καθρέφτη. Στα 18, είδες τι γκομενάκι ήμουν. Μου έχουν τάξει διάφορα. Πόσοι θα με πέρναν από εδώ, άλλοι τόσοι, μου μιλούσαν για γάμους...Μαλακίες. Να γαμήσουν θελαν και βάζαν τις σάλτσες πιο πολύ για να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους. Αν ποτέ με αγάπησε κανείς?<br />Αν εγώ αγάπησα? Στα 23 μου... Ήμουν κοντά 6 χρόνια στν δουλειά και ήρθε ένας φοβισμένος μεγαλύτερος από μένα να ανακαλύψει την μαγεία του έρωτα, γιατί είχε χαθεί σε άλλα στην ζωή του. Είχαμε έρθει πολύ κοντά. Δεν ξέρω πως και εγώ άφησα τον εαυτό μου να δεθεί τόσο με αυτόν. Μα με τον καιρό κατάλαβα πως η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή. Είχε σημαντική θέση. Πως θα παρουσίαζε μια φθηνή πουτάνα για σύντροφο του. Και έτσι απομακρυνθήκαμε Έφτιαξε την ζωή του. Μου γράφει που και που. Συχνά μου αναφέρει πόσο σημαντικό του ήταν τα όσα έμαθε μαζί μου. Αν μου είναι εύκολο? Πέρασαν χρόνια ποια. Τι με πειράζει? Με πειράζει που πάντα ενώ μου ανοιγόταν για διάφορα που τον αφορούσαν ή σκέφτονταν, πάντα κρατούσε τα πολύ σημαντικά για αυτόν. Ξέρεις είναι πολύ σκληρό να μην μπορούν να σε εμπιστευτούν αυτοί που μόνο αγάπησες. Τι άλλο με πειράζει? Με πειράζει που μέρες σημαντικές όπως η πρωτοχρονιά είμαι μόνη μου. Και βλέπεις όλους να είναι έξω χαρούμενοι. Και εγώ στο δωμάτιο μου. Αλήθεια ποτέ δεν σήμαιναν για μένα κάτι αυτές οι μέρες, και πριν κάνω αυτή την δουλεία, αλλά είναι η όλη ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις παράξενα και να τολμάς να αναρωτηθείς ή ακόμα χειρότερα να ονειρευτείς πως θα ήταν η ζωή σου αν ήσουν αλλιώς, αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Αν τελικά γινόμουν πετυχημένο μοντέλο και όχι μια φθηνή πουτάνα. Τι μου έχει λείψει? Γιατί πονάω? Ξέρεις και εγώ δεν δουλεύω 24 ώρες το 24ωρο και ούτε μένω στο μπουρδέλο, είναι στιγμές που πάω σπίτι και με τρομάζει η εκεί μοναξιά, είναι στιγμές που πάω για καφέ έξω και η καρέκλα απέναντι είναι άδεια. Μα το πιο άσχημο από όλα είναι όταν θέλω να μοιραστώ κάτι με κάποιον και δεν υπάρχει κανείς στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Θα μου πεις εδώ συμβαίνει στους κανονικούς ανθρώπους δεν θα συμβεί σε μένα. Τώρα που είπα κανονικούς...ποιοι είναι κανονικοί? Αλλά γάματο αυτό δεν είναι της ώρας. Αυτή είναι η ζωή μου. Αυτός είναι ο μονόλογος μου. Αν ποτέ μιλησεις σε κανένα για μένα. Αν κανείς σε πιστέψει στα όσα γίνανε σήμερα εδώ. Μην του μιλήσεις για μια πουτάνα όπως λέω εγώ τον εαυτό μου, μα ονόμασε με πόρνη.<br /><br />Τότε η Πόρνη, άνοιξε μια πόρτα και χάθηκε πίσω από την σκηνή, τα φώτα κλείσανε, και το σκηνικό ξανάγινε το ίδιο σκονισμένο με αυτό που βρήκα πριν. Δεν ειχα πια καμία διάθεση για φωτογραφίες. Με είχαν αγγίξει τόσο πολύ τα λόγια Της που είχα δακρύσει.<br />Θα έμενα για λίγες ακόμα μέρες στο νησί. Μα ξέρεις κάτι δεν περίμενα πια κάτι άλλο. Πάντα πιστεύω ότι κάθε ταξίδι έχει να σου δώσει κάτι, αυτός ο μονόλογος ήταν αυτό που μου έδωσε αυτό. Σίγουρα αυτή η συνάντηση θα μου μείνει αξέχαστη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6332423530372741160?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-73359350195780126102010-04-02T01:35:00.003+01:002010-04-02T01:54:31.777+01:00και αν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">εφευγα</span> για ταξίδια μακρινά....<div>δεν θα ξεχνούσα να έβαζα μέσα στις αποσκευές μου,</div><div>την αγάπη που μου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">χάρισες</span> κάποτε...</div><div><br /></div><div>γιατί τα υλικά τι να τα κάνω? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7335935019578012610?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-33008807845582376252010-04-01T20:13:00.004+01:002010-04-01T21:14:49.229+01:00<div>Ζω? αναρωτιέμαι σιωπηλά...</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">οκ</span>, η δουλειά πάει καλά, η φωτογραφία καλά, </div><div>τόσο το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">course</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">οσο</span> και ιδέες, πολλές ιδέες, </div><div>ιδέες για σειρές με φωτογραφίες...</div><div>με θέματα...διάφορα, </div><div>θα έλεγα σε άλλο επίπεδο από ότι συνήθως, για να εκφράσω διάφορα...</div><div><br /></div><div>και όλα τέλεια, λίγοι φίλοι...άτομα να με αγαπάνε...</div><div>και όσο δεν αναρωτιέμαι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ολα</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">οκ</span>, </div><div>και εκείνες τις στιγμές που αρχίζω και αναρωτιέμαι..</div><div>εκείνες, γυρίζει το μυαλό ανάποδα, </div><div>φέρνει τα πάνω κάτω...</div><div>και το μυαλό σιωπηλά τραγουδάει</div><div>"Την μοναξιά σου είδα και φοβήθηκα"</div><div>και εγώ να το αγνοώ, </div><div>δεν με συμφέρει να το ακούσω...</div><div>ποιος αντέχει αλήθειες...</div><div><br /></div><div>και δεν το δίνω σημασία,</div><div>και όσο δεν το δίνω....τρελαίνεται...</div><div>και με χτυπάει και πάλι με ζαλάδες,</div><div>και προσπαθώ να αντισταθώ...</div><div><br /></div><div>και εγώ μόνος,</div><div>αύριο θα πάρω και πάλι την βαλίτσα,</div><div>που πρέπει <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">ισως</span> σε λίγο να την ετοιμάσω,</div><div>και θα χαθώ...</div><div><br /></div><div>και για μένα δεν θα υπάρχει φέτος <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">πάσχα</span>,</div><div>εννοώ με την έννοια που υπάρχει στην <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">ελλάδα</span>,</div><div><br /></div><div>μικρός πήγαινα εκκλησία,</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">νήστευα</span> και λίγο</div><div>για χρόνια κάθε φορά,</div><div>χαιρετισμούς και μεγάλη εβδομάδα εκεί...</div><div>μα μετά με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">διώξαν</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">απο</span> εκεί..</div><div>και δεν θέλω να επιστρέψω...</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">τρια</span> χρόνια μοναχικές μεγάλες εβδομάδες...</div><div>πρώτη φορά στο πρώτο έτος, </div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">αγγλία</span> νήστεψα μεγάλη εβδομάδα,</div><div>το μεγάλο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">σάββατο</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">πετούσα</span> για <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">ελλάδα</span>, </div><div>θα ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">ελλάδα</span>,</div><div>μετά την φυγή από το σπίτι,</div><div>είχα ονειρευτεί πολύ εκείνη την μέρα,</div><div>και τελικά τίποτα δεν είχε γίνει όπως θα ήθελα,</div><div>δεν άντεχα την αλλαγή και δυστυχώς ήταν </div><div>δύσκολα να επιστρέψω και καταλήξαμε να μαλώνουμε με τους δικούς μου,</div><div>οι επόμενες φορές τα 2 <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">μιση</span> χρόνια τώρα που πάει 2 φορές τον χρόνο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">ελλάδα</span> κύλησαν πολύ <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">καλύτερα</span>..</div><div><br /></div><div>πέρσι και φέτος, </div><div>μακρυά κατ' επιλογή,</div><div>μα φέτος είναι μαζί το καθολικό <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">πάσχα</span> και το ορθόδοξο και έτσι δεν θα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_21">δουλεύω</span>,</div><div>αν δούλευα θα ήταν πιο εύκολα,</div><div>θα πάω εκδρομή,</div><div>αλλά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">ξες</span> σκέφτεσαι στιγμές στιγμές ότι πίσω θα είναι όλοι μαζί, και εγώ δεν θα έχω κανένα,</div><div>και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">ξες</span> δεν θα ήθελα να είμαι με τους συγγενείς, προτιμώ να είμαι μόνος,</div><div>και εδώ θα μπορούσα να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24">έβρισκα</span> παρέα και να πάω σε καμιά ορθόδοξη εκκλησία για ανάσταση και να φάμε παρέα την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">κυριακή</span> του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">πάσχα</span>,</div><div>μα και πάλι δεν θα μπορούσα να το κάνω,</div><div><br /></div><div>γιατί?</div><div>μια απάντηση είναι γιατί είμαι μαλάκας,</div><div>μια άλλη γιατί είμαι παράξενος,</div><div>μια άλλη, γιατί προτιμώ να είμαι μόνος από το να είμαι με άτομα ή σε μέρη/ καταστάσεις που δεν νοιώθω πολύ άνετα....</div><div><br /></div><div>ώρες ώρες και πάλι νοιώθω τίποτα,</div><div>άλλες ασήμαντος.</div><div><br /></div><div>για μένα θα υπάρξει ευτυχία?</div><div>γαμώτο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">μιζεριάζω</span> και πάλι,</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">Συγχώραμε</span> Καλή μου...</div><div><br /></div>Ή τελικά μήπως είναι καλύτερα να μην <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_29">αναρωτιέμαι</span>?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3300880784558237625?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-68318863593021384642010-03-27T23:54:00.004Z2010-03-28T00:04:16.300ZΤελικά ακόμα και αν αποδράσουμε ή απελευθερωθούμε από την Φυλακή μας, αυτή θα μας ακολουθάει πάντα γιατί θα είναι μέσα μας...<div><br /></div><div>Γαμημένοι εφιάλτες, φέρνουν εικόνες/ καταστάσεις που έχω αφήσει πίσω μου. </div><div>Και ξέρω πως και αυτό δεν είναι τυχαίο,</div><div>ίσως τίποτα τελικά να μην είναι τυχαίο. </div><div><br /></div><div>Ξέρεις τι γίνεται ε?</div><div>Το ανθρωπάκι που κατά τον Γιάλομ ευθύνεται για τα όνειρα μας,</div><div>είδες πως ίσως πλησιάζει η ώρα να ασχοληθώ μαζί του, </div><div>ή ίσως να εκδικείται που πριν 3 χρόνια το είχα κατανοήσει καλύτερα από όσο περίμενε. </div><div>Είδα πως αυτή η ψυχολόγος δεν πρόκειται να κυνηγήσει τα όνειρα πολύ, </div><div>και στην ουσία ποια έχω γίνει αρκετά καλός στο να τα αναλύω και το πονάει το ανθρωπάκι και με βασανίζει. </div><div><br /></div><div>Το βράδυ χθες κάθε δυο ώρες πάνω με πετούσε πάνω, και προσπαθώ να μην το δώσω πολύ σημασία,</div><div>αλλά μπλέκει πολλά,</div><div>μπλέκει πολλά και ξυπνάει φαντάσματα που κανείς δεν θέλει να θυμάται.</div><div><br /></div><div>Ίσως να μην κατάλαβες τίποτα,</div><div>ίσως να σου φαίνονται όλα αυτά λίγο παραλογισμοί</div><div>μα να ξες πως δεν είναι.</div><div><br /></div><div>Θέλω την ελευθερία μου ακούς?</div><div>Θέλω να ελευθερωθώ.</div><div>Κάνω βήματα σίγουρα, τα τελευταία 2.5-3.5 χρόνια, μα πως να διαγράψω τα προηγούμενα 22-23? πως ? </div><div>ίσως κρατώντας αυτά τα λίγα όμορφα που μου χάρισε και χαρίζει η ζωή...</div><div>ίσως όλα αυτά που μου επέτρεψε να νιώσω, που με μαλάκωσαν με πλάσαν...όχι και πως ήμουν ποτέ σκληρός πολύ...</div><div>απλά άπλαστος ήμουν...</div><div><br /></div><div>και εσύ καλή μου Μοίρα...</div><div>Τώρα ποια που μου έδειξες κατά το παρελθόν πόσο μεγάλη σκύλα και καριόλα είσαι, σε παρακαλώ γονατιστός να μου δείξεις το όμορφο και γλυκό προσωπάκι που έχεις κρυμμένο κάτω από την σκυλόφατσα σου...</div><div>Αντίο... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6831886359302138464?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-31975041783094332642010-03-24T00:51:00.003Z2010-03-24T01:18:18.689ZΣκηνή 1, <div>Σε γνώρισα σε ένα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">πάρτι</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">μασκέ.</span> Περάσαμε πολύ όμορφα, δεν κατάλαβα καν πως πέρασαν 3 ώρες, πήγα στην τουαλέτα και μόλις γύρισα εσύ δεν ειχες φύγει. Από τότε σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">αναζητούσα</span> κάθε βράδυ. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">Έβρισκα</span> κοπέλες που σου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">μοιάζανε</span>, όσο μπορούσα να καταλάβω από την αμφίεση και την μάσκα, και καθώς μιλούσαμε σε μια φάση <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">έβγαζαν</span> την μάσκα και τότε έβλεπα την "ασχήμια¨ τους και έφευγα. Τότε το τελευταίο βράδυ μου είπα, κάτσε ρε μαλάκα τι κάνεις. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">Αναζητάς</span> ανάμεσα σε κοπέλες με μάσκα μία που δεν φορούσε μία που απλά είχε ζωγραφισμένο στο μάγουλο της ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, μία που δεν είχε ανάγκη να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">καλύψει</span> την ομορφιά ή την ασχήμια της. Και έφυγα θλιμμένος. Και καθώς περπατούσα και πήγαινα προς το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">σπίτι</span>, στο ερημικό δρομάκο δίπλα από το ποτάμι σε βρήκα να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">χαζεύεις</span> την ανάκλαση του φεγγαριού στο ποτάμι.</div><div><br /></div><div>Σκηνή 2,</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">Έχω</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">ρίξει</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">μαύρη</span> πέτρα, σε όλους όσους είχαν να κάνουν με τον Παλιό Αργύρη. Σωστό ή <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">Λάθος</span>? </div><div>Γιατί όμως να είναι σωστό ή λάθος ή πρέπει να είναι ένα από τα δύο (όπως λέει η ψυχολόγος)</div><div>Τι ορίζουμε ως σωστό ή λάθος (όπως λέει ένα φίλος)</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Υγ.</span> ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">παλίος</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">αργύρης</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">συντροφέυει</span> το καινούργιο</div><div><br /></div><div>Σκηνή 3,</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">Κοσκινίζοντας</span> ανθρώπους. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">Μονο</span> λίγοι θα παραμείνουν πάνω. </div><div><br /></div><div>Σκηνή 4, </div><div>Φυσικά για αυτό Συντρόφισσα στο επόμενο ταξίδι θα είναι και πάλι μόνο η αγαπημένη μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">Camera.</span>.. Φυσικά όταν πας για αναζήτηση Περιπετειών είναι καλύτερα να είσαι μόνος. Και όχι πως δεν θα μπορούσα να πάω κάπου με Εκείνο ή Εκείνη, αλλά αν δεν είναι όπως θέλω <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_22">καλύτερα</span> μόνος, και ξέρεις πόσο αγαπώ αυτές τις τυχαίες συναντήσεις...</div><div><br /></div><div>Σκηνή 5,</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_23">Ανάποδα</span>, το κεφάλι ανάμεσα από δύο καρέκλες, τα χέρια για <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24">στήριγμα ένα σε κάθε μια</span> και τα πόδια στον <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_25">αέρα</span>, κορμί ίσιο, απλά ζήτησα στην Δασκάλα να μου δίνει την αίσθηση ότι θα με πιάσει αν πάω να πέσω, στο τέλος της είπα ότι την ευχαριστώ <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_26">γιατί</span> μου έδωσε την αίσθηση της ασφάλειας γιατί αλλιώς φοβόμουν, και μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">πε</span> απλά ότι πρέπει να πιστέψω περισσότερο στον εαυτό μου, μα Καλή μου, θα έχεις καταλάβει πως δεν πιστεύω, μα βελτιώνομαι. </div><div>Τις είπα και κάτι άλλο, ότι σήμερα έμαθα ότι δεν είναι κακό να σου γυρίζει ο κόσμος ανάποδα, απλά σου αλλάζει την οπτική γωνία που βλέπεις τα πράγματα. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_28">Ήθελα</span> να σου γράψω πριν μέρες πως θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έκλαψα και πως δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που γέλασα, τώρα θυμάμαι. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_29">Ήταν</span> σήμερα στην γιόγκα. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_30">Ήμασταν</span> λίγα άτομα και κάτι έγινε και μας έπιασε το σπαστικό γέλιο, και κυρίως την δασκάλα. Τι όμορφο είναι να γελάς έτσι. </div><div><br /></div><div>Σκηνή 6,</div><div>Τα μικρά βάζα έχουν ροζ γαρύφαλλα. Στο παράθυρο μαζί με αυτά είναι το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">μπονζάι</span> το δενδράκι που ευτυχώς άρχισε να μοιάζει και πάλι χαρούμενο. Το δενδράκι το μπαμπού και αυτό καλά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_32">φαίνεται</span> Στο δωμάτιο τώρα έχω 3 νεράιδες. Και το βάζο πίσω είναι κόκκινο και μεγάλο. Αυτή την στιγμή έχω τρία κεράκια <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_33">αναμμένα</span>, και το αρωματικό μου λάδι έχει άρωμα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_34">βαμβάκι</span>, βασικά δεν ήξερα ότι το βαμβάκι έχει άρωμα, αλλά θα μου πεις αφού είναι λουλουδάκι πρώτα. </div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3197504178309433264?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-80093421052317701742010-03-20T22:31:00.004Z2010-03-20T23:14:59.927Z<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">Σάββατο</span> απόγευμα. Πήγα στο σούπερ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">μαρκετ.</span> <div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">Ψώνισα</span> θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ετοίμαζα</span>, μπριζόλες με πατάτες στο φούρνο, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">τυρόπιτα</span> και σαν συνοδευτικό πράσινη σαλάτα. </div><div>Μετά θα για επιδόρπιο θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">ετοίμαζα</span> φρουτοσαλάτα, με φράουλες, μήλο και μαύρο σταφύλι σε κομμάτια, θα πρόσθετα μπόλικη ζάχαρη και λίγο λικέρ. Πάντα μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">άρεζε</span> που η μάνα μου έβαζε λικέρ και ζάχαρη όταν μας έδινε φράουλες, αλλά εγώ τελικά κατέληξα να το βάζω και στα άλλα φρούτα. Είχα πάρει και κρασί κόκκινο να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">συνοδέψουμε</span> το κρέας. </div><div>Γύρισα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">σπίτι</span> και τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">ετοίμασα</span> όλα. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">Καθάρισα</span> το τραπέζι και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">σέρβηρα</span> το φαγητό. </div><div>Στο βάθος πάνω στο σύνθετο είχα βάλει <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">τρία</span> κεράκια. Το ένα από αυτά ήταν στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">κηροπήγιο</span> με το αρωματικό λάδι. </div><div>Όλα ήταν έτοιμα. </div><div>Εκείνη την στιγμή, κατάλαβα πως είχα ετοιμάσει τα πάντα για δύο άτομα, μα το σπίτι ήταν άδειο και δεν είχα καλέσει κανένα, άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν πάω καλά, ότι έχω αρχίσει να παραλογίζομαι τελείως. </div><div>Το δείπνο ήταν έτοιμο, σηκώθηκα, είχα νοιώσει την αναπνοή μου γίνεται πιο γρήγορη, η οργή μου με τον εαυτό μου ήταν τόσο μεγάλη που ήμουν έτοιμος να τα σπάσω όλα. Εκείνη την στιγμή, χτύπησε το κουδούνι, δεν περίμενα όμως κανένα. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">Ήταν</span> μια κοπέλα. Δεν ξέρω αν ήταν όμορφη, αλλά το όλο της στυλ με μάγεψε. </div><div>Μου είπε πως της είχε συμβεί κάτι με το αυτοκίνητο, και δυστυχώς <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">έτυχε</span> να ξεμείνει και η μπαταρία στο κινητό της. Μου ζήτησε να πάρει τηλέφωνο. Της είπα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">οκ.</span> Πέρασε είδε ότι είχα ετοιμάσει. Μου ζήτησε συγγνώμη για την αναστάτωση.</div><div>Τότε της μίλησα της εξήγησα τι είχα κάνει, πως στην ουσία δεν περίμενα κανένα.</div><div>Με κοίταξε στα μάτια, και μου χαμογέλασε, το χαμόγελο της δεν ήταν το ηλίθιο τυπικό αγγλικό αλλά από όλα όσα της είχα πει, κάτι την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">άγκιξε.</span>.</div><div>Μου είπε θα κάτσει, πως δεν πειράζει που δεν θα πάει κατευθείαν στο σπίτι. Φάγαμε. Αρχίσαμε να μιλάμε, ξεχαστήκαμε πέρασαν οι ώρες....</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18">Ήταν</span> μια από τις πιο όμορφες νύχτες της ζωής μου. Ξύπνησα και νόμιζα πως ήταν ένα ακόμα όνειρο, μα ήταν δίπλα μου.</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">Κάποιες</span> στιγμές το δείπνο είναι έτοιμο για δύο, εμείς μόνοι, δεν έχουμε καλέσει κανένα, και τότε όταν είναι όλα έτοιμα χτυπάει το κουδούνι...</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8009342105231770174?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-89579966127121257532010-03-14T22:37:00.002Z2010-03-14T23:15:20.132Z<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">Ένα</span> βράδυ σκοτεινό...<div>καθόμουν και χάζευα στον υπολογιστή μια ταινία.</div><div>Τότε χτύπησε το κουδούνι. Κατέβηκα να δω ποιος ήταν, μα δεν ήταν κανείς. Το ίδιο έγινε και μετά από 10 λεπτά. Και συνεχίζονταν για άλλες τρεις φορές. Μετά με είχε κουράσει αυτό το πάνω κάτω, ήμουν και μόνος στο σπίτι, δεν ήξερα τι να κάνω.</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">Άνοιξα</span> την πόρτα και χάζευα δεξιά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">αριστερά.</span> Ησυχία,</div><div>Την στιγμή που πήγα να κλείσω, ένα χέρι την σταμάτησε. Φορούσε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">μαύρα</span> γάντια και έμοιαζε να φοράει κάτι σαν ράσο. Δεν είχε νόημα να αντισταθώ, γιατί ένοιωσα πως πίεζε την πόρτα με πολύ μεγαλύτερη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">δύναμη</span> από μένα. Μπήκε. Φορούσε τελικά ράσο με το κεφάλι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">καλυμμένο</span> σαν εκείνη την κουκούλα που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">φοράν</span> οι καθολικοί μοναχοί. Το πρόσωπο του ήταν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">μαύρο</span> και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">αλλοιωμένο</span> σαν πληγές από <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">προηγούμενα</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">εγκαύματα.</span> Τα μάτια του είχαν ένα κόκκινο χρώμα. </div><div>Με πλησίασε...Με έπιασε από τον λαιμό και με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">στρίμωξε</span> στην γωνία.</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">Άρχισε</span> να μιλάει...</div><div>-<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">Είμαι</span> ο Εσωτερικός σου Δαίμονας. Θα σε βασανίζω γιατί έτσι γουστάρω, γιατί μου αρέσει να σε βλέπω να καταστρέφεσαι και να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">υποφέρεις.</span> Να σου κάνω την ζωή δύσκολη. Να απομονώνεσαι στο ηλίθιο εγώ σου. Να βλέπεις τα λογικά παράλογα, και να φτιάχνεις παράλογα σενάρια, απλά και μόνο απλά για να συνεχίζεις να βασανίζεσαι. Και εγώ θα γελάω...Θα γελάω μέσα από την καρδιά μου και το γέλιο μου θα αντηχεί σε όλο το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">Δάσος</span> των Δαιμόνων που κατοικώ και εσύ θα λυγίζεις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">ΧΑΧΑΧΑΧΑ.</span>..θα λυγίζεις....Πόσο μου αρέσει που βλέπω τον τρόμο στα μάτια σου, έχεις πολύ πλάκα...<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">ΧΑΧΑΧΑΧΑ</span></div><div><br /></div><div>Τότε συνέχισε να με κρατάει από τον λαιμό, αλλά τώρα με το ένα χέρι με το άλλο πήρε κάτι από την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18">τσέπη</span> του. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">Ήταν</span> ένα νυστέρι. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_20">Χάραξε</span> τον λαιμό μου...</div><div>Ο πόνος ήταν αβάσταχτος, το αίμα άρχισε να κυλάει ζεστό και να φθάνει μέχρι το στήθος....</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Εκείνην την στιγμή πετάχτηκα πάνω. Με είχε πάρει ο ύπνος εκεί που κοιτούσα κάτι ιστοσελίδες για μοναστήρια σαν πιθανό θέμα για το τελευταίο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">project</span> για το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">course</span> της φωτογραφίας. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_23">Ήμουν</span> μούσκεμα. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24">Είχαν</span> ξεχάσει το καλοριφέρ στο φουλ οι συγκάτοικοι και είχε πιάσει 28 βαθμούς στο δωμάτιο. Κατέβηκα να το χαμηλώσω. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_25">Ήπια</span> και λίγο χυμό και έφαγα κάτι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">σοκολατάκια.</span> Μετά από κάθε τέτοιο όνειρο, έχω ανάγκη να πιω κάτι δροσερό και να φάω κανένα γλυκάκι. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_27">Όνειρά</span> άσχημα προβάλουν πραγματικότητες που αρνούμαστε να δούμε. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8957996612712125753?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-44424873908369252382010-03-11T23:48:00.003Z2010-03-12T01:09:27.452ZΠριν μερικά χρόνια, καθώς ο ήλιος πήγαινε να ξεκουραστεί, ένα βράδυ της άνοιξης αποφάσισα να πάω να περπατήσω στο μικρό δασάκι δίπλα στην λίμνη. Ο ουρανός είχε διάφορες αποχρώσεις από πορτοκαλί μέχρι, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">μοβ</span> και ροζ. Περπατούσα, ήταν πολύ όμορφα, είχα χαθεί στις σκέψεις μου και περπατούσα μηχανικά χωρίς να πολύ προσέχω που πατάω. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">Έτσι</span> λοιπόν, κατέληξα να μην δω ένα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">παρατημένο</span> από τα χρόνια πηγάδι. Καταλαβαίνεις τον φόβο μου, ελπίζω, την ώρα που έπεφτα, ίσως σου έχω πει ότι ανάμεσα στις άλλες φοβίες μου υπάρχει και η κλειστοφοβία, οπότε το να πέφτεις σε μια τρύπα στην μέση του <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">πουθενά</span>, και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">ξέροντας</span> πως η πιθανότητα να περάσει κάποιος είναι ελάχιστη, το μόνο που συνεπάγεται είναι πανικό.<div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">Άρχισα</span> να πέφτω, από όσο θυμάμαι, ήταν σκοτεινά, τα τοιχώματα του <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">πηγαδιού</span> υγρά, με λίγα φυτά να ξεπροβάλλουν και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">ακουγόταν</span> απαλός ήχος τρεχούμενου νερού. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">Όταν</span> ένοιωσα ότι πλησιάζω στον πάτο προσπαθούσα να με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">προετοιμάσω</span> για την πτώση. Σε αντίθεση όμως με ότι περίμενα, ξαφνικά άρχισε να φωτίζεται όσο πλησίαζα προς τον πάτο και αντί να βρεθώ στον σκοτεινό πάτο ενός πηγαδιού βρέθηκα σε ένα ηλιόλουστο λιβάδι, με υπέροχα λουλούδια και δένδρα, και χρώματα όμορφα γύρω μου.</div><div>Ξεκίνησα λοιπόν να περπατάω, για να εξερευνήσω αυτό τον καινούργιο τόπο, και έβριζα τον εαυτό μου που δεν είχα πάρει μαζί μου την φωτογραφική μηχανή. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι ήμουν ο μόνος άντρας σε αυτό το χωριό. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">Έβλεπες</span>, γυναίκες μόνο. Αδύνατες, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">χοντρές</span>, άσχημες όμορφες, λεπτές ψηλές. </div><div>Αλλά ένοιωθα πως δεν ήταν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">βγαλμένες</span> από τον σύγχρονο κόσμο, ήταν σαν να ήταν από κάποιο παραμύθι ίσως από την εποχή των ιπποτών, μα χωρίς να έχουν άνδρες να υπηρετούν.</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">Μίλησα</span> σε μια από αυτές, της ρωτησα που βρίσκομαι. και μου είπε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_14">άπλα</span> να πάω να την ακολουθήσω.</div><div>Βρεθήκαμε στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">Κάστρο</span> Αφού περάσαμε από διάφορα δωμάτια, βρεθήκαμε στον χώρο όπου βρίσκονταν η Βασίλισσα. Δεν ήταν κανένα τεράστιο δωμάτιο, ούτε είχε κανένα θρόνο. Απλά είχε ένα κρεββάτι, από αυτά που έχουν ουρανό από πάνω αν το λέω καλά, γύρω γύρω είχε λευκές κουρτίνες, αυτή καθόταν εκεί όταν την βρήκαμε και φορούσε ένα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16">αραχνοΰφαντο</span> φόρεμα.</div><div>Μου είπε να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17">κάτσω</span> απέναντι σε ένα χώρο που είχε δύο πολυθρόνες που ήταν ξύλινες με κόκκινα βελούδα, πολύ αναπαυτικές. Μου είπε πως είναι η βασίλισσα ενός χωριού που μένουν μόνο γυναίκες. Ότι δεν ξέρει πως ακριβώς βρέθηκα εγώ εκεί αλλά πως είμαι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18">καλοδεχούμενος.</span> Μου μίλησε από την ψυχή της. Μου είπε πως είχε περάσει πολλά στην ζωή της. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">Ότι</span> ομορφιά είναι να βλέπεις τον ήλιο και το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_20">γαλάζιο</span> του ουρανού, να φωτίζονται τα όμορφα λουλούδια, να περπατάς δίπλα σε αυτά και να σε γεμίζουν οι όμορφες μυρωδιές τους. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_21">Ήταν</span> γλυκιά, και όμορφη. Μετά από λίγο μια από τις υπηρέτριες μας έφερε φρούτα. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_22">Ήταν</span> όλα τόσο απολαυστικά δεν ξέρω γιατί, ίσως να ήταν από αυτό τους κήπους του χωριού. </div><div>Συνεχίσαμε να μιλάμε. Μου είπε πως κάποτε είχε ένα σύντροφο, μα δεν της φέρθηκε καλά και έτσι επέλεξε να μείνει μόνη και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_23">δέχθηκε</span> από τον πατέρα της που ήταν βασιλιάς σε μια άλλη μεγαλύτερη και κοντινή πόλη να γίνει η Βασίλισσα στο χωριό την Γυναικών. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24">Έτσι</span> λοιπόν έμαθα και το όνομα του μέρους που βρισκόμουν. Της είπα ότι γενικά μου αρέσει πιο πολύ η συντροφιά των γυναικών και πως ήταν πολύ δύσκολο να κάνω παρέα με άντρες και πως μόνο ελάχιστους από αυτούς θέλω κοντά μου. Τότε μου χαμογέλασε.</div><div>Εκείνη την στιγμή, ακούστηκε ένα ήχος μιας καμπάνας που βάρεσε 3 φορές. Τότε μου είπε πως πρέπει να φύγω. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_25">Ότι</span> ήταν η ώρα της συνάντησης με το Συμβούλιο την Πριγκιπισσών και πως πρέπει να πάει. Μου είπε πως όποτε θέλω, όταν νοιώθω πιεσμένος να πάω και να την βρίσκω, πως ξέρω που βγάζει το πηγάδι που έπεσα και πως κάθε φορά που θα έρχομαι, θα με συναντάει η αγαπημένη της υπήκοος όπως και σήμερα και θα με πάει σε αυτή. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_26">Έτσι</span> και γινόταν, κάθε φορά που είχα προβλήματα, για μερικά χρόνια, έφευγα από το σπίτι, πήγαινα στο δασάκι δίπλα στην λίμνη, έπεφτα από το πηγάδι και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_27">συναντούσα</span> την υπήκοο που με πήγαινε στο κάστρο. Εκεί συζητούσα όλα τα προβλήματα μου, και γενικά ότι με βασάνιζε, αλλά ότι ευχάριστο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_28">συνέβαινε</span> στην ζωή μου με την αγαπημένη μου Βασίλισσα.</div><div>Μια μέρα όμως, καθώς έπεφτα από το πηγάδι, στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_29">χωριό</span> των Γυναικών, δεν είχε ήλιο. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_30">Βρήκα</span>, την υπήκοο με δακρυσμένα μάτια, και μαυροφορεμένη, όλες οι γυναίκες φορούσαν μαύρα. Μου είπε πως το βράδυ βρήκαν πεθαμένη την Βασίλισσα τους. Ακολούθησε σιωπή.</div><div>Δεν άντεχα να πάω να την δω, από τον πόνο, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_31">γονάτισα</span> και έβαλα τα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_32">κλάματα</span> </div><div>Την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_33">αποχαιρέτησα</span> και έφυγα. Μου είπε πως θα χαρεί να με ξαναδεί και πως ήταν σίγουρη πως και η καινούργια Βασίλισσα θα με συμπαθήσει. </div><div>Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια, και δεν είχα πάει. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_34">Σήμερα</span>, ένοιωθα παράξενα. </div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_35">Έτσι</span> λοιπόν, πήγα και πάλι στο δασάκι, με δυσκολία βρήκα το πηγάδι, μου πήρε ώρα να το καθαρίσω από τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36">αγριόφυτα</span> που είχαν μεγαλώσει δίπλα του. </div><div>Μετά, έπεσα και πάλι μέσα από το πηγάδι, είχα ξεχάσει αυτή την αίσθηση, και με άγχωνε η πτώση, αλλά ευτυχώς τέλειωσε. Με βρήκε και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_37">πάλι</span> η υπήκοος. </div><div>Μου είπε πως χαίρεται που με βλέπει μετά από 5 χρόνια, και πως ήξερε πως σήμερα θα με συναντούσε και πως είχε ήδη ενημερώσει την Βασίλισσα και με ρώτησε αν θέλω να την συναντήσω. Της είπα πως καλύτερα θα είναι να μην το κάνω. Δεν ήθελα να συνδεθώ και πάλι με κάποια άλλη Βασίλισσα και πως πραγματικά δεν ξέρω γιατί βρέθηκα εδώ. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_38">Τότε</span> μου είπε να την ακολουθήσω, πως θα πάμε μαζί στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_39">πέτρινο</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_40">Δάσος</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_41">Ξαφνιάστηκα</span> μα δεν ρώτησα κάτι άλλο. Την εμπιστευόμουν και την ακολούθησα. Περάσαμε κάτω από μια πέτρινη πύλη και βρεθήκαμε σε ένα δάσος με παράξενα δένδρα, μα το πιο παράξενο ήταν πως υπήρχε ένας πέτρινος δρομάκος, όπου στα δεξιά και στα αριστερά βρίσκονταν αγάλματα. Μου είπε πως καθένα από αυτά ήταν για μια από τις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_42">πεθαμένες</span> βασίλισσες τους. Το πιο λαμπερό και λευκό ήταν αυτής που με κρατούσε συντροφιά πριν λίγα χρόνια. Το πλησίασα. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_43">Ήταν</span> όμορφο αφού ήταν πιστό αντίγραφο της. Με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_44">έκανε</span> να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_45">νιώσω</span> και πάλι όμορφα, όπως τότε. Τότε είπα στην υπήκοο να με αφήσει λίγο μόνο. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_46">Άρχισα</span> να μιλάω με τις ώρες στο άγαλμα, αυτό με έκανε να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_47">νιώσω</span> τόσο όμορφα. Είχε αρχίσει να νυχτώνει, δεν είχα μείνει πότε νύχτα στο Χωριό των Γυναικών. Μα σαν νύχτωσε είδα πως και η νύχτα ήταν τόσο όμορφη όσο και η μέρα. Είχε πάντα πανσέληνο, και τα αστέρια έφτιαχναν πολύ όμορφους <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_48">σχηματισμούς.</span> Με πήρε ο ύπνος. Είχα δει στα όνειρα μου πως ήμουν και πάλι στο κάστρο όπως πριν χρόνια και είχα δίπλα μου την Βασίλισσα και τρώγαμε και πάλι εκείνα τα υπέροχα φρούτα. Το πρωί με ξύπνησε το φως του ήλιου καθώς έβγαινε και έδινε πολύ όμορφα χρώματα στον ουρανό. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_49">Ήρθε</span> η υπήκοος και μου έφερε να φάω πρωινό με μαρμελάδα από της φράουλες τους και χυμό από τα πορτοκάλια του κήπου τον <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_50">Εσπερίδων</span> Τότε με είδε που είχα μια γλυκιά μελαγχολία στα μάτια, μα ήμουν πιο ήρεμος. Μου είπε πως θα χαίρεται να με βλέπει πιο συχνά και πως θα μιλήσει για αυτό στην Βασίλισσα. </div><div>Της υποσχέθηκα πως θα έρχομαι, και πως θα μένω εδώ στον <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_51">Πέτρινο</span> κήπο, θα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_52">κοιμάμαι</span> και θα βλέπω στον ύπνο μου όνειρα όπως το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_53">χθεσινοβραδινό.</span> </div><div>Την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_54">αποχαιρέτησα.</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_55">Έφυγα</span>, πήγα από το σπίτι, πήρα την τσάντα με τα σχετικά για την δουλειά και βρέθηκα στο γραφείο. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_56">Έπρεπε</span> να κάνω μερικά πειράματα και να ετοιμάσω όλη την δουλειά των τελευταίων ημερών να την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_57">παρουσιάσω</span> στο αφεντικό μου. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_58">Κάποιοι</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_59">γνωστοί</span> στον δρόμο μου παν τι έκανα χθες το βράδυ, γιατί <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_60">φαινόμουν</span> ανανεωμένος, απλά χαμογέλασα, κανείς δεν ήθελα να μάθει το μικρό μου μυστικό. </div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4442487390836925238?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-39002356441866345272010-03-10T00:32:00.003Z2010-03-10T00:44:00.122Zο πόνος υπάρχει παντού γύρω μας...<div>κάτω από πέτρες, κρυμμένος να μην τον δούμε,</div><div>μέσα στην συσκευασία από τα αυγά Kinder,</div><div>στα γαριδάκια σε συσκευασία δώρου</div><div>είναι καλά κρυμμένος,</div><div>ξες πως θα τον αγγίξεις μα δεν θα τον νοιώσεις...</div><div><br /></div><div>Μα κυρίως ο πόνος κρύβεται στις καρδιές των ανθρώπων,</div><div>μην κοιτάς που τώρα μίλησα για αυγά και πέτρες,</div><div>μαλακίες για να ξεγελάσω ακόμα και μένα...</div><div><br /></div><div>και δεν ξέρω πως να αντιδράσω...</div><div>δεν ξέρω αν πρέπει να σιωπώ...</div><div>δεν ξέρω πως να στηρίζω...</div><div><br /></div><div>ανθρωποι υποφέρουν και εγώ τι κάνω...</div><div>μια φίλη έχασε την μαμά της, μια φίλη κάποιο αγαπημένο πρόσωπο,</div><div>και εγώ δεν ξέρω...</div><div><br /></div><div>και ξες κάτι δεν μου αρέσει να νοιώθω άτομα που αγαπώ ή που γνωρίζω να μην είναι καλά...</div><div>μα η ζωή δεν είναι μόνο για χαμόγελα...</div><div><br /></div><div>κοιτούσα τα αυτοπορτραίτα μου...</div><div>αναζητούσα μάταια ένα να χαμογελάω...</div><div><br /></div><div>αναρωτιόμουν πότε ήταν η τελευταία φορά που γέλασε μέσα από την ψυχή μου,</div><div>μα ήμουν σίγουρος πότε ήταν αυτή που έκλαψα με όλο μου το είναι....</div><div><br /></div><div>Σιωπηλά,</div><div>Σε Καληνυχτώ....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3900235644186634527?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-21938100332840934382010-03-08T23:45:00.003Z2010-03-08T23:50:40.377ZΕνα σοβαρό ερώτημα υπαρξιακής φύσεως...<div>Γιατί ενώ για ένα διάστημα μας αρέσει ένας τύπος μπισκότου,</div><div>μετά από καιρό δεν κατεβαίνει, </div><div>και το κουτί αυτό πάει στον κάδο κατευθείαν...</div><div><br /></div><div>και δηλαδή, τι καθορίζει το τί γλυκό μας αρέσει μόνο για ένα χρονικό διάστημα και μετα μπα..</div><div>τι να πω...</div><div>καλές καταναλώσεις γλυκών...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-2193810033284093438?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-91371429371051371502010-03-07T22:24:00.004Z2010-03-07T22:44:32.074ZΒρισκόμαστε στην Αγγλία, όπου τις τελευταίες μέρες συμβαίνει το εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο του να έχουμε ήλιο, και όχι σύννεφα, ναι αγαπημένε μου αναγνώστη συνέβη και αυτό...<div>φυσικά το γαλάζιο το αγγλικό δεν θυμίζει καν το ελληνικό,</div><div>αλλά αυτό έχει να κάνει απλά με την θέση Αγγλίας πάνω στην γη και το που την βρίσκει ο ήλιος αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.</div><div><br /></div><div>Λοιπόν, αυτό που χρειαζόμουν εγώ το course της φωτογραφίας ήταν μια μέρα από το πρωί ώσπου να φύγει ο ήλιος να πάω να παίρνω φωτογραφίες κάθε μία ώρα από το ίδιο τοπίο, σε ένα μέρος σχετικά κοντά.</div><div>Το καλό είναι ότι έχουμε μια λιμνούλα κοντά στο σπίτι, και μου έκανε σαν μέρος, και δεν μπορούσα να αφήσω τον ήλιο να πάει χαμένο αφού μόνο Κυριακή θα μπορούσα να το κάνω αυτό το Project. Έτσι λοιπόν κοίταξα από χθες τον καιρό που προβλέπονταν ηλιόλουστος και ήταν μία από τις λίγες φορές που η πρόγνωση ήταν σωστή, και έβαλα το ξυπνητήρι να σηκωθώ κατά τις 9 μίση να αρχίσω, έλα που όμως σηκώθηκα για κατούρημα κατά της 8 μισή και είδα ότι ουρανός είχε πάρει το γαλάζιο του,</div><div>βουτάω λοιπόν το τρίποδο βάζο τα μπουφανάκι, και πατώντας αλλού και αλλού βρίσκοντας αφού είχα μόλις σηκωθεί από το κρεββάτι πήγα και τράβηξα την πρώτη φωτογραφία, μετά δεν με πήρε ο ύπνος και αν λάβεις υπόψη σου ότι δεν κοιμήθηκα και νωρίς χθες, δεν με έπερνε ο ύπνος μέχρι τις 3, καταλαβαίνεις ότι για κάποιον που κοιμάται με τις ώρες όπως εγώ όλη μέρα ήμουν σε μια κατάσταση ζαβλακομάρας, </div><div>έτσι λοιπόν, κάθε ώρα έβαζα πέντε λεπτά το ξυπνητήρι νωρίτερα και πήγαινα, και τραβούσα το ίδιο τοπίο φωτογραφία, το αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο :-)</div><div>στο ενδιάμεσο ενημέρωσα λίγο το blog για το course, πήγα για ψώνια με την ψυχή στο στόμα μην κάνω πάνω από μια ώρα, ευτυχώς το σουπερ είναι απέναντι, </div><div>έφαγα το μεσημεριανό μου, </div><div>κατάφερα να με πάρει ο ύπνος το μεσημεράκι αλλά όχι για πάνω από 10-20 λεπτά, αλλά ήταν αρκετό νομίζω για να ηρεμήσω, και αυτό το κάθε μια ώρα συνεχίστηκε μέχρι της 6 μίση, και έτσι έχω μια σειρά από 10 φωτογραφίες, αλλά των 6 μισή είχε ήδη σκοτεινιάσει αρκετά και δεν είναι καλή..στο ενδιάμεσο μεταξύ 4 μισή και 5 μίση νομίζω σιδέρωσα και τα 15 t-shirt που περίμεναν ασιδέρωτα και εγώ δεν ξέρω πόσο καιρό, και μετά η μέρα κύλισε χαλαρά...</div><div>έβαλα και πλυντήριο, σεντόνια και πετσέτες, μαγείρεψα κιόλας...</div><div>α ξέχασα να σου πω...ότι παρά το ότι η μέρα ήταν ηλιόλουστη δεν σημαίνει ότι ήταν και ζεστή είχε παγωνιά μπορώ να πω με αίσθηση -2 με -4 γγρρρρ</div><div>αντε καληνύχτες και όνειρα γλυκά....και πονειρεμένα ;-) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-9137142937105137150?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-4041708357048647642010-03-06T19:16:00.009Z2010-03-06T20:24:24.438ZΑς κάνουμε λοιπόν μία συζήτηση περί ανέμων και υδάτων...<div>και είμαι σίγουρος ότι αν αντέξεις το κατεβατό....</div><div>θα συμφωνήσεις μαζί μου...(όχι στο περιεχόμενο απαραίτητα, αλλά στο για πόσο άσχετα θέματα θα μιλήσουμε) </div><div><br /></div><div>Την δευτέρα είναι η τρίτη συνεδρία. Ναι καλά κατάλαβες... back to therapy again, γιατί δεν στο πα νωρίτερα? Έτσι, όποτε θέλω εγώ θα στο λέω...ναι ξέρω, την άλλη φορά το είπα αμέσως,</div><div>απλά τώρα ήθελα τον χρόνο μου. Όχι δεν πληρώνω και πάλι αναζήτησα δωρεάν λύσεις και την βρήκα, σκεφτόμουν την μέρα πριν πάω ότι σίγουρα δεν είμαι καλά και πάω και πάλι, μα αν θες την άποψη μου όλοι έχουμε ανάγκη από ψυχοθεραπεία, απλά το θέμα είναι πόσοι το έχουμε καταλάβει και πόσοι όχι.</div><div>Φυσικά δεν είναι εύκολο, ούτε για μένα είναι....αλλά no pain, no gain...</div><div>Στην πρώτη συνεδρία κατάλαβα ότι δεν θα μπορώ να συνεννοηθώ με την ψυχολόγο,</div><div>είναι σκοτσέζα και η προφορά δύσκολη,</div><div>αλλά την παλεύω που θα μου πάει...</div><div>Το άλλο την πρώτη φορά την είδα πως κάπου δεν άντεχε τα όσα της έλεγα, είδα τα μάτια της και μου λέει πως αισθάνομαι τόσο θλιμμένη....και κατέληξα να αλλάξω εγώ την συζήτηση να μην μου βάλει τα κλάματα η θεραπεύτρια...</div><div>νομίζω δεν πάει έτσι αλλά...στο τέλος μου είπε την πρώτη φορά πως είναι ενδιαφέρον άτομο και θα χαρεί να δουλέψει μαζί μου....απορία...δηλαδή αν δεν ήμουν θα μου έλεγε ότι είμαι βαρετό?</div><div><br /></div><div>Στην δεύτερη, της είπα πως μάλλον θα χρειαστούμε λίγο καιρό, για να δουλεύει η συνεδρία και να είναι πιο παραγωγική, και προς το τέλος μου είπε, πως μαθαίνει πολλά από μένα και ίσως με τον καιρό θα αρχίζω να κερδίζω και εγώ....</div><div>καλά τις έλεγα και εγώ διάφορες μαλακίες αλλά...</div><div>μου είπε πως φαίνεται πως μου αρέσει αν μοιράζομαι...</div><div>ξες τι κατάλαβα ότι ναι μου αρέσει, απλά με τον θεραπευτή ίσως είναι το μόνο άτομο που μπορείς να είσαι απόλυτα ειλικρινής και ανοιχτός, σίγουρα δεν το κάνουν όλοι,</div><div>λάθος τους κατά την άποψη μου αλλά...</div><div>ακόμα και εδώ που γράφουμε...ειδικά αν γράφεις όπως εγώ λέγοντας ποιος είμαι..</div><div>είναι δύσκολο...να είσαι τελικά απόλυτα ανοιχτός...γιατί συνδέεσαι με τους αναγνώστες σου με τον καιρό και καταλήγεις να προσέχεις τι γράφεις...</div><div>φυσικά εγώ και πάλι είμαι σχεδόν στο 90 τις εκατό ανοιχτός αλλά whatever....</div><div>να δούμε τι θα δούμε....</div><div>δεν ξέρω ακόμα πόσο καλή μπορεί να είναι η ψυχολόγος,</div><div>αλλά όταν έφυγα από την συνεδρία την προηγούμενη δευτέρα αισθανόμουν λίγο πιο ξαλαφρωμένος...μετά φυσικά ήρθε ο πανικός της όλης εβδομάδας αλλά οκ...</div><div><br /></div><div>δεν γκρινιάζω...</div><div><br /></div><div>Κάτι άλλο που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου...</div><div>Χθες, είδα το ότι μια καθαρίστρια ήταν μάλλον με το αφεντικό της και περνούσε κάποιου είδους εξέτασης...και έλεγχε το αφεντικό κάθε τι που κάνει,</div><div> αν καθαρίζει και αν σκουπίζει σωστά και καλά...</div><div>παράξενο σαν εικόνα αλλά...</div><div>ειλικρινά σέβομαι τα άτομα αυτά για την δουλεία που κάνουν,</div><div>γιατί αν μη τι άλλο, κρατάνε τον χώρο εργασίας μου καθαρό, </div><div>που τώρα πια τον νοιώθω σαν το σπίτι μου,</div><div>μην σου πω πιο άνετα,</div><div>φυσικά αν με δεις από μια γωνιά, στο εργαστήριο,</div><div>σίγουρα δεν είναι η κλασσική εικόνα του "Επιστήμονα" </div><div>που περιμένεις,</div><div>να με δεις με τα πόδια πάνω σε μια καρέκλα άλλη από αυτή που κάθομαι,</div><div>φορώντας την ποδιά του εργαστηρίου (ιατρική ποδιά στο περίπου)</div><div>και να χαζεύω τα μαιλ στο κινητό μέχρι να περάσει η ώρα να αλλάξω δείγμα στο πείραμα...</div><div><br /></div><div>γενικά αυτό που μου αρέσει πάντως στην δουλειά μου είναι ότι λίγο την απολαμβάνω...</div><div>χαίρονται και τα αφεντικά...</div><div>και ξες κάτι δεν δουλεύω πολύ...αλλά δουλεύω αρκετά για να τους κρατάω ικανοποιημένους </div><div>Συνήθως πάω κατά της 10 το πρωί και φεύγω κατά τις 5-6 με αρκετά διαλείμματα..</div><div>τώρα φυσικά που πήρα ένα χρόνο ακόμα παράταση της υποτροφίας θα έχει ακόμα λιγότερη πίεση το πρόγραμμα.</div><div><br /></div><div>ενω ο καιρός τρέχει, αυτή η βδομάδα κύλισε σπαστικά αργά, μην μου ρωτήσεις το γιατί δεν το κατάλαβα ακόμα...</div><div><br /></div><div>η φωτογραφία νομίζω πάει καλά...</div><div>δουλεύω για το course αυτό τον καιρό....και νομίζω οτι έχω καλό πλάνο για τα επόμενα projects έστειλα τις φωτογραφίες με τα νεκροταφεία την προηγούμενη εβδομάδα και με αγωνία περιμένω απάντηση....</div><div><br /></div><div>και επειδή μιλήσαμε για πολύ γελοία θέματα...</div><div>ας πούμε κάτι σοβαρό...</div><div><br /></div><div>γύρισε και η Τζουλια τσόντα...</div><div>αυτή η κοπέλα αν δεν μιλούσε θα μπορούσε να ήταν πρότυπο ομορφιάς...</div><div>και φυσικά αν δεν πηδιόταν τόσο ξενέρωτα...</div><div>όχι δεν το είδα το βίντεο, ότι είδα στο ράδιο αρβύλα λέω...</div><div>προτιμώ να βλέπω άλλες τσόντες αν θέλω να τραβήξω καμιά μαλακία....</div><div>και από το λίγο που είδα, αυτό που είπα σε ένα φίλο μου ήταν, </div><div>αυτό δεν ήταν τσόντα ήταν stand up comedy....ίσως και πάλι αποτυχημένη...</div><div>δηλαδή τι προσπαθεί να πετύχει η ξενέρωτη γκόμενα λέγοντας, </div><div>πιο δυνατά ρε μαλάκα πονάει η μήτρα μου...</div><div>να καυλώσει αυτόν που βλέπει την τσόντα ή να τον κάνει να γελάσει...</div><div>ξέρω μιλάω λιγο πιο άσχημα από ότι συνήθως,</div><div>αλλά γιαυτό έβαλα στην αρχή την ταμπέλα άνω τον 18,</div><div>από μόνος μου,</div><div>δεν μου έκανα κανείς report,</div><div>απλά για να σου λέω αυτά που θέλω να πω όπως θέλω να τα πω,</div><div>και αν δεν σου αρέσει απλά φύγε...</div><div><br /></div><div>και ξες κάτι...</div><div>δηλαδή έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα μας στο Ελλαδιστάν και ασχολούμαστε με το πως (και πόσο ξενέρωτα) γαμιέται η τζούλια? </div><div>Αυτό που είχε πει ένα φίλος, για την τζούλια πριν 1-2 χρόνια ήταν τυπική αγγλίδα...</div><div>και έτσι είναι γιατί η μάνα της αγγλίδα είναι και τελικά τα πήρε τα γονίδια..</div><div><br /></div><div>εκπέμπουν αχρωμία..</div><div>η αγγλίδες, ένα φίλος μου είπε ότι απλά είναι η διαφορετική κουλτούρα....</div><div>αλλά ξέρω εγώ...</div><div><br /></div><div>βασικά αυτές τις μέρες δεν είμαι πολύ καλά ορμονικά..</div><div>και ελπίζω να μην έχω αυτό το βλέμμα που συχαίνομαι σε άλλους που φωνάζει κάθε φορά που περνάει ένας ωραίος κώλος..θέλω να γαμήσω...</div><div><br /></div><div>φυσικά και ναι αυτό φωνάζουν οι ορμόνες μου,</div><div>αλλά...</div><div>και καμιά φορά μου λέει η μάνα μου αντε πιάσε καμιά γκόμενα...</div><div>καιρός είναι,</div><div>και εγώ απλά απαντώ, ρε μάνα καιρός ήταν πριν δέκα χρόνια γαμώτο μου...</div><div><br /></div><div>προς το παρών να είναι καλά οι τσόντες (όχι φυσικά με την τζούλια)</div><div>αλλά είπαμε εμένα θα με φάει ο ρομαντισμός μου....</div><div><br /></div><div>Σήμερα πήγα στο Λονδίνο, είπαμε γενικά τα μάτια μου παίζουν απίστευτα τις τελευταίες μέρες, τώρα για να μιλήσω κάπου θα πρέπει να να νιώσω πως στην σκέψη να το κάνω μου κόβονται τα πόδια και φυσικά θα πρέπει να μπορώ να βρώ εύκολα αφορμή..</div><div><br /></div><div>Σκηνή Νο. 15 (μην ρωτάς για τις υπόλοιπες 14, άπλα έπρεπε να βάλω ένα νούμερο)</div><div>Το κορίτσι του Μετρό</div><div>Ξανθιά κοπέλα, με υπέροχο σωματάκι μπαίνει μέσα στο μετρό, και κάθεται δίπλα στην πόρτα...Τα βλέμματα πάνω της. Προσεχτικά μα σταθερά, το βλέπω στους γύρω μου.</div><div>Την κοιτάω...Ίσως να διακρίνω ένα χαμόγελο στο δικό μου πρόσωπο...</div><div>Βλέπω τα σημεία που αφήνει το δέρμα να φαίνεται..κάτι σχισήματα στο τζιν, λίγο τα χεράκια..</div><div>πρόσωπο ενδιαφέρον, στιγμές στιγμές σκέφτομαι φωτογραφίες πορτραίτα, ή άλλα σκηνικά....</div><div>κυρίως με το μην καλύπτονται σημεία πολλά στο σώμα της όπως τώρα, απλά γιατί υποθέτω πως το σώμα θα είναι πολύ όμορφο, και η επιδερμίδα θα έχει πολύ ωραίο χρώμα...</div><div>μετά σκέφτομαι πως θα είναι αυτό το σώμα...</div><div>πάντα φαντασιωνόμαστε τα πράγματα όμορφα...Το πρόσωπο δεν ξέρω αν θα ήταν το πιο όμορφο, αλλά σίγουρα θα είχε ενδιαφέρον φωτογραφικά, και ελπίζω να έγραφε καλά στην κάμερα. Μετά σηκώνει την τσάντα και ετοιμάζεται να κατέβει. Γιατί να κουβαλάνε τόσα πολλά μέσα στις τσάντες τους δεν το κατάλαβα...Μετά και σκέψη αν είναι τυπική αγγλιδα (εννοώ άχρωμη ξενέρωτη) φυσικά και δεν δοκίμασα...γιατί...έχω μιλήσει με άγνωστες σε τρένα και λεωφορεία...και τι να τις έδινα και πάλι την κάρτα μου ως φωτογράφος?</div><div>Τελικά αυτές οι κάρτες μόνο σε κάτι τέτοιες καταστάσεις πήγαν αλλά τι να πεις...(εκτός ελαχίστων εξερέσεων που υπήρχε δουλειά από πισω)</div><div>Έφυγε, μόλις έφυγε κατάλαβα το πόσο με είχε κάνει να ξεχαστώ η εικόνα της, το ότι ήμουν στο μετρό..και κυρίως μετά όλες οι κοπέλες που περνούσαν με άφηναν να καταλάβω το πόσο αδιάφορες είναι τελικά οι αγγλίδες, φυσικά μάλλον θα ήταν και πολύ ωραίο το Κορίτσι του Μετρό...και φυσικά τα άλλα κορίτσια ήταν απλά αδιάφορα...είναι άσχημο τελικά να υπάρχει η ομορφιά...για αυτούς που δεν την έχουν...φυσικά και η Τζουλια την έχει...αλλά ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω...δεν δαγκώνω και αυτιά εγώ, οπότε δεν έχω πιθανότητες να μου κάτσει..</div><div><br /></div><div>και συμπερασματικά λοιπόν..Ναι οι ορμόνες μου δεν πάνε καλά...</div><div>Μπορείς να το πεις και αγαμίες...</div><div>και φυσικά το ότι κοντεύω τα 26 (παραλίγο θα έβαζα 16, άσε που αποφάσισα να ξυριστώ τελείως σήμερα και μια φίλη μου είπε πως ούτε για 20 δεν μοιάζω έτσι για αυτό αφήνω το γενάκι) και τι να κάνω δηλαδή..να βάλω αγγελία</div><div>να πω Ρομαντικός, αγάμητος (μου ακούγεται πιο καλό από το παρθένος) ζητάει νεαρή ή όχι και τόσο νεαρή μέχρι 30 φυσικά...που το 30 έχει καταλήξει να μου ακούγεται όχι τόσο μακρινό, να μου καλύψει τις ανώμαλες μου επιθυμίες...γιατί είπαμε έχω ρομαντισμό....αλλά σε κάποια πράγματα τον κρατάμε για το πριν και για το μετά...κατά την διάρκεια έχουμε μόνο φαντασία....και νομίζω αν βάλω την φαντασία που βάζω στα παραμύθια μου σε καλό δρόμο θα με βγάλει...</div><div>ή καλύτερα να το βάλω σαν status στο facebook???</div><div><br /></div><div>οκ, καταλαβαίνεις πως η κατάσταση δεν είναι η καλύτερη δυνατή...αλλά δεν φταίω εγώ...λες να άρχισε να μου μυρίζει η άνοιξη που λέγαν και οι παλιοί ?</div><div><br /></div><div>οκ οκ...από σήμερα μπορείς και εσύ να φύγεις αν δεν με άντεξες αλλά αυτός είμαι..</div><div>μόνο κάτι τελευταίο....</div><div>Αν ξες την Cheryl Cole, πες της πως τώρα που χώρισε αν περνάει δύσκολα και θέλει ένα ώμο για να κλάψει ας έρθει σε μένα... Έχω και το ημερολόγιο της στον τοίχο, την βλέπω κάθε που ξυπνάω και πριν κοιμηθώ...φυσικά δεν έχω τα προσόντα του πρώην άντρα της, μα ξέρω πως κατά βάθος είναι ευαίσθητη και γλυκιά....</div><div>Αυτά λοιπόν....νομίζω σου τα είπα όλα...η σχεδόν...</div><div>να μου είσαι καλά</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-404170835704864764?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-39858358656625338972010-03-04T10:07:00.002Z2010-03-04T10:13:19.681ZΚαθε βράδυ,<br />ανάβω ένα η περισσότερα κεράκια...<br />μετά από λίγες ώρες σβήνουν από μόνα τους,<br />το έχω αποδεχτεί,<br />γιατί έτσι συμβαίνει...<br /><br />και εγώ που έβαλα τα κλάμματα,<br />χθες γιατί σκότωσαν την ηρωίδα στο βιβλίο που δίαβαζα,<br />πως θα αντέξω την μέρα που θα χάσω τους δικούς μου,<br />ή κάποιο άλλο αγαπημένο πρόσωπο?<br />γαμώτο μου...<br /><br />και ο καιρός τρέχει,<br />κοντά 25 μισό,<br />κοντά 2,5 χρόνια στην αγγλία...<br />και που θα πάρω παράταση της υποτροφύιας,<br />για ένα ακόμα χρόνο,<br />το μόνο καλό που θα μου κάνει θα είναι και πάλι μια ψευδαίσθηση,<br />ότι θα παραμείνω σε αυτό το στάδιο που ούτε σπουδές το καλείς ούτε δουλεία,<br />για λίγο ακόμα,<br />λίγο ακόμα πριν βγω στον πραγματικό κόσμο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3985835865662533897?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-28537048115038946992010-02-28T01:57:00.009Z2010-02-28T02:46:10.648ZΕνα βράδυ σκοτεινό,<div>που το φεγγάρι είχε ξεχάσει να βγει...</div><div>Περπάτησα σε δρόμους γνωστούς,</div><div>μα που μέσα στο σκοταδι φάνταζαν άγνωστοι.</div><div><br /></div><div>Χάθηκα μέσα στους μοναχικούς δρόμους και </div><div>ίσως, δεν ξέρω ίσως, </div><div>να απολάμβανα και αυτή την ίδια την μοναξιά μου.</div><div><br /></div><div>Τότε, με συνάντησες,</div><div>ήρθες με τρόπο μαγικό δίπλα μου...</div><div>Ήξερες πόσο δύσκολα είχα περάσει,</div><div>και ίσως πόσο δύσκολα περνούσα,</div><div>Ήρθες και με άγγιξες, </div><div>Μόνο εγώ μπορούσα να σε νιώσω,</div><div>Μόνο εγώ μπορούσα να σε δω,</div><div>Άκουσα την φωνή σου μετά από καιρό...</div><div>ίσως να είχε περάσει και χρόνος...</div><div><br /></div><div>Μου έμαθες πως για να μάθω κάτι δεν πρέπει να ρωτάω.</div><div>πρέπει απλά να περιμένω την κατάλληλη στιγμή να μου μιλήσει αυτός που έχω απέναντι μου...</div><div>Μου μίλησες για την Αγάπη,</div><div>και μου πες πως τίποτα δεν ήταν ψέμα,</div><div>το μόνο ψέμα είναι ίσως η ίδια η αλήθεια....</div><div>γιατί κάποιες φορές, θα προτιμούσαμε να ήταν ένα ψέμα....</div><div>Τα παραμύθια υπάρχουν ακούς?</div><div>Μόνο εμείς οι δύο ξέρουμε,Ακούς?</div><div><br /></div><div>Η αγάπη που φάνταζε μοναδική, ήταν...</div><div>Αυτή η ψευδαίσθηση που σου δίνει ότι μόνο σε σένα και σε μένα σε αυτό τον κόσμο έγινε,</div><div>ήταν αληθινή,</div><div>γιαυτό μόνο σε μένα και σε σένα έγινε...</div><div>Μα η πραγματικότητα είπαμε, γαμάει τα όνειρα...</div><div>και τότε...το πάθος ίσως και η τρέλα του έρωτα,</div><div>Γίνεται πραγματική αγάπη....</div><div>Τότε, τα ερωτικά παιχνίδια σταματούν..</div><div>και τότε Μόνο τότε...</div><div>υπάρχει Μόνο η Αγάπη..</div><div>Και η αγάπη δεν έχει να κάνει με το πόσο κοντά σου είναι ο άλλος,</div><div>μα με το πόσο κοντά τον νιώθεις..</div><div><br /></div><div>Σε κοίταξα στα μάτια,</div><div>αφήσαμε την Σιωπή να μιλήσει....</div><div>Σιωπηλά....</div><div>Χωρίς να βγάλω ήχο,</div><div>Σου είπα Σ αγαπώ..</div><div>και εσύ διάβασες τα χείλη μου,</div><div>και με έσφιξες στην αγκαλιά σου..</div><div>και τότε...</div><div>Καθώς τα σώματα μας άγκιξαν τον ένα το άλλο,</div><div>οι δυο καρδιές πλησίασαν....</div><div>Και τότε οι χτύποι ήταν τόσο έντονοι,</div><div>που και εμείς δεν ξέραμε αν ακούμε την δικιά μας καρδιά ή του άλλου...</div><div>Μα δεν μας ένοιαζε, </div><div>γιατί ξέραμε πως οι καρδιές μας πια είχαν γίνει Μια...</div><div>και τότε, </div><div>εκείνη την στιγμή με πλησίασες στο αφτί και μου πες</div><div>"Ότι και να πάθω, όπου και να είμαι θα ζω μέσα στην καρδιά σου, και αυτό θα με κρατάει ζεστή και νηφάλια"</div><div>Και τότε εγώ φοβήθηκα μην μου πάθεις κάτι...</div><div>Μα μετά σκέφτηκα δεν θα πάθεις,</div><div>Ότι και να γίνει, η Αγάπη μου για σένα θα το γιατρέψει...</div><div>Και τότε μου σκούπισες τα δακρυσμένα μου μάτια,</div><div>και μου χαμογέλαγες...</div><div>Σου χαμογέλασα και εγώ..</div><div>και σκούπισα τα δικά σου...</div><div>Δεν είχες πάρει χαμπάρι πως και εσύ είχες δακρύσει...</div><div>ή απλά το αγνόησες για να σκουπίσεις τα δικά μου....</div><div><br /></div><div>Και τότε με φίλησες και πάλι,</div><div>και μου πες, πως ότι και να γίνει θα μα αγαπάς...</div><div><br /></div><div>Μα μου είπες πως πρέπει να φύγω...</div><div>Να αναζητήσω άλλες αγκαλιές..</div><div>Γιατί με θες χαρούμενο...</div><div>και με αγάπησες τόσο πολύ...</div><div>ώστε να αντέξεις να με χάσεις,</div><div>απλά για να με δεις ευτυχισμένο...</div><div><br /></div><div>Και ίσως εγώ να παλέψω..</div><div>Να το κάνω...</div><div>Μα θα κρατώ την αγάπη σου,</div><div>Σαν φυλαχτό στην καρδιά μου....</div><div>Δεν ξέρω αν θα ξαναγαπήσω,</div><div>Δεν ξέρω αν θα ξαναγαπηθώ</div><div><br /></div><div>Μπορεί απλά να κυλιστώ..</div><div>ΝΑ ξυπνήσω το κοιμισμένο ζώο μέσα μου...</div><div>Απλά γιατί έτσι πρέπει να γίνει....</div><div><br /></div><div>Μα θα ελπίζω....</div><div>Στον έρωτα...</div><div>Έτσι..</div><div>Θα ξέρω ότι υπάρχει Αγάπη σε αυτό τον κόσμο,</div><div>θα ξέρω πως ότι κάνει μια γυναίκα ξέρει γιατί το κάνει...</div><div><br /></div><div>Μα θα ξέρω και να ακούω την εσωτερική μου φωνή...</div><div>Που ποτέ δεν πίστεψε πως μου είπες ψέματα....</div><div>και ας φώναζε άλλα η πραγματικότητα..</div><div><br /></div><div>Ήξερα σιωπηλά μέσα μου,</div><div>πως παρά την πολύμηνη σιωπή θα ξαναρχόσουν...</div><div>και ήρθες...</div><div>Χάρηκα που σε συνάντησα, σιωπηλά...</div><div>Που μόνο εγώ σε είδα...</div><div>Που μόνο εγώ σε Άκουσα..</div><div>Που μόνο εγώ ένοιωσα την καρδιά σου να χτυπάει δίπλα στην δικιά μου...</div><div>Που μόνο εγώ σου σκούπισα τα δακρυσμένα σου μάτια....</div><div><br /></div><div>Να θυμάσαι πως η αγάπη όλα τα νικάει...</div><div>Το είπε άλλος πριν από μένα....</div><div>Μα ίσως να ήταν μια από τις λίγες αλήθειες του...</div><div>ΣΕ γλυκοφιλώ.....</div><div><br /></div><div>Τότε, εκείνη η σκοτεινή νύχτα...</div><div>Ξαφνικά..πήρε ένα κόκκινο,</div><div>ματωμένο χρώμα...</div><div>Και εγώ σε είδα να χάνεσαι...</div><div>Είδα το υπέροχο κορμί σου να χάνεται...</div><div>Τυλιγμένο σε ένα αραχνοΰφαντο πέπλο...</div><div>Που άφηνε να φαίνεται το το γυμνό κορμί σου...</div><div>Μα δεν χρειάζονταν να ντρέπεσαι για αυτό...</div><div>Αφού μόνο Εγώ σε έβλεπα...</div><div>Είσαι η Νεραιδούλα Μου...</div><div><br /></div><div>Γύρισες από μακρυά και μου χαμογέλασες..</div><div>Διάβασα στα χείλη σου το Σαγαπω...</div><div><br /></div><div>Σήμερα..μου έδωσες δύναμη...</div><div>Με έκανες να νιώσω..</div><div>Σε ευχαριστώ....</div><div><br /></div><div>Χάθηκες..</div><div>Χάθηκε και το κόκκινο του ουρανού...</div><div>Σαν να άρχισε να ξημερώνει...</div><div>Μάζεψα τα κομμάτια σε ένα πια...</div><div>Στο Ένα που μόνο εσύ πίστεψες σε αυτό τον κόσμο...</div><div>Και γύρισα σπίτι,</div><div>Αργά πια, Η νωρίς την επόμενη μέρα...</div><div>Άναψα τα κεράκια μου...</div><div>Και μέσα στα αρώματα τους που ήταν οι δικές μου Σειρήνες για να πλανεύομαι..</div><div>Αφέθηκα στον θεό Ύπνο, να με πάρει με τα φτερά του και να με ποτίσει με τους χυμούς του,</div><div>για να έχω γλυκά όνειρα...</div><div>και ποιος ξέρει...</div><div>Να με φέρει ίσως κοντά σου...</div><div>Να σε αγγίξω..</div><div>κρυφά στον ύπνο Σου και να σου ανταποδώσω λίγη από την ζεστασιά που μου είχες χαρίσει..</div><div>Καληνύχτα Ματάκια ΜΟΥ...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-2853704811503894699?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-31690202717923277702010-02-19T00:40:00.002Z2010-02-19T00:48:50.411Z<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Συγχώραμε</span> που σου γκρινιάζω για τα ασήμαντα προβλήματα μου, <div>Το κάνω απλά για να βγει από μέσα μου,</div><div>είμαι γκρινιάρης απίστευτα όμως...</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Συγχώραμε</span> που δεν είμαι τέλειος...</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Συγχώραμε</span> και για άλλα τόσα...</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Συγχώραμε</span> που είμαι αδύναμος,</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Συγχώραμε</span> για όλα...</div><div><br /></div><div>Κάποια μέρα θα χαμογελάμε...</div><div>Κάποια μέρα τυχαία θα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">συναντηθούμε</span>..</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">Έτσι</span> θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα πούμε πάμε για καφέ..</div><div><br /></div><div>Και δεν θα είναι κάτι,</div><div>όσο συνηθισμένο ακούγεται,</div><div>απλά γιατί ο ένας δεν θα γνωρίζει ότι ο άλλος,</div><div>δεν βρίσκεται πια μακρυά,</div><div>παρά πως είναι στην ίδια πόλη με αυτόν,</div><div>στην Δικιά του...</div><div><br /></div><div>Σε φιλώ...</div><div>Μου την σπάει η <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">πραγματικότητα</span>..</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">Θυμάσαι</span> πριν μήνες τι είχε πει ο σοφός για αυτή <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">σωστά</span>? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3169020271792327770?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-2536828464449344952010-02-17T23:02:00.005Z2010-02-17T23:26:15.800Zο πυρετός χειροτέρεψε....<div>είχε φθάσει 39, </div><div>και είπαμε το να είσαι μόνος αυτό είναι που τα κάνει πιο δύσκολα,</div><div>για να ζητήσεις από κάποιον να σε βοηθήσει πρέπει να τον νιώθεις πολύ κοντά σου...</div><div><br /></div><div>τώρα έπεσε ο πυρετός,</div><div>αλλά έχουν σπάσει τα νευρα μου λίγο, που είμαι σπίτι μέσα στο δωμάτιο</div><div>από την κυριακή το μεσημεράκι</div><div><br /></div><div>κάποιες στιγμές ονειρεύομαι,</div><div>και είναι τόσο γλυκά τα όνειρα μου,</div><div>και με κάνουν να νοιώθω τόσο πολύ όμορφα...</div><div>και χαίρομαι,</div><div>και λέω ναι μπορώ να αλλάξω τον δικό μου κόσμο...</div><div>και τότε κάποια στιγμή,</div><div>κάτι δύσκολες στιγμές,</div><div>προσγειώνομαι,</div><div>και λέω στον εαυτό μου: Ρε Μαλάκα,</div><div>και καταλαβαίνω...</div><div>και λυγίζω και δακρύζω και ξεσπάω και ηρεμώ...</div><div><br /></div><div>και τότε πάλι σκέφτομαι πως είμαι τυχερός,</div><div>και μόνο Εσύ ξες το γιατί,</div><div>γαμώτο μου,</div><div>γαμώτο Μας...</div><div><br /></div><div>Δεν γαμιούνται λέω εγώ...</div><div>όλα....</div><div><br /></div><div>Η ζωή είναι μικρή,</div><div>ίσως δυστυχώς για μένα,</div><div>να αρχισω να κυνηγάω...την μαγεία της στιγμής...</div><div>μα θα φυλάξω σαν φυλαχτώ όσα όνειρα είχα κάνει,</div><div>ή κάποιες στιγμές που τα όνειρα έρχονται από μόνα τος χωρίς να τα ελέγχω,</div><div>και είναι εκείνα τα πιο όμορφα...</div><div><br /></div><div>Υγ. </div><div>Σε ευχαριστώ για μια ακόμα φορά που με Σκέφτεσαι..</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-253682846444934495?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-37626656166026704102010-02-16T22:58:00.003Z2010-02-16T23:12:05.361ZΘα ονειρεύομαι και πάλι ακούς?<div>και ίσως μια μέρα να παλέψουμε και παλι...</div><div>και ας χάσουμε....</div><div><br /></div><div>Τουλάχιστον,</div><div>δεν θα πουμε πως δεν παλέψαμε.</div><div><br /></div><div>Λογική?</div><div>Τι είναι αυτό...</div><div>Δεν την ακούω πια...</div><div>Κουράστηκα μια ζωή να ακούω την λογική μου...</div><div>Δεν γαμιέται λέω εγώ...</div><div><br />Θα ακούσω την καρδιά μου και όπου με βγάλει.</div><div>και ξες ένα μυστικό?</div><div>όσες φορές την άκουσα,</div><div>με έβγαλε σε καλούς δρόμους.</div><div><br /></div><div>Δυσκολίες?</div><div>Πολλές...</div><div>Ποιος σου πε πως η ζωή είναι εύκολη...</div><div>Μα αν τα πράγματα πάνε καλά?</div><div>τότε θα έρθει η ευτυχία,</div><div>και ποιος θα θυμάται τις δυσκολίες....</div><div><br /></div><div>Υπομονή...</div><div>Άπειρη..έχουμε...και όση δεν έχουμε θα την βρούμε...</div><div><br /></div><div>Ελπίδα,</div><div>γιατί όχι...</div><div>τοσο μη προβλέψιμα γίνανε..</div><div><br /></div><div>Όνειρα..</div><div>Είναι όμορφο που και πάλι ονειρεύομαι...</div><div>Κοιτούσα στα μαγαζιά, και έλεγα...</div><div>Αν κάνουμε σπίτι μαζί στο μέλλον θα ήταν ωραίο να βάζαμε αυτό ή εκείνο....</div><div><br /></div><div>Γράφω αυτά που νοιώθω...</div><div>Απλά...</div><div><br /></div><div>Είναι τόσο λίγα τα άτομα που πραγματικά νοιάζονται για μένα,</div><div>είναι τόσο λίγα τα άτομα που με έχουν αγγίξει..</div><div><br /></div><div>και πάντα μένουν τα όμορφα σε όσους αγαπάμε να το θυμάσαι αυτό...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3762665616602670410?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-2479986084660833542010-02-14T23:53:00.003Z2010-02-15T00:22:44.270ZΚαλησπέρα.<div>Δεν είμαι καλά...</div><div>τα νεκροταφεία που λέγαμε χθες :-)</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">εεεε</span></div><div>τα χάρηκα πολύ αλλά το κρύο ήταν πολύ....</div><div>Το ένοιωθα ότι δεν προσέχω πολύ τον εαυτό μου,</div><div>αλλά δεν γινόταν αλλιώς.</div><div><br /></div><div>Τώρα, έχω λίγο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">πυρετούλι</span>, και ένα ωραιότατο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">κρυομματάκι</span> που φοβάμαι πως θα με ταλαιπωρήσει</div><div>Το πιο άσχημο φυσικά είναι όταν είσαι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">αρρωστούλης</span> και δεν έχει κανένα να σε φροντίζει.</div><div>Το λέω στον πατέρα μου και μου λέει να πάρω το αεροπλάνο.</div><div>Αν ήταν για ένα κρύωμα του λέω να ερχόσασταν.</div><div>Κάτι τέτοιες στιγμές νοιώθω πολύ μόνος,</div><div>Έχω συγκάτοικους αλλά...<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ξες</span> πάντα λένε αν θελήσεις κάτι πες,</div><div>και όταν πραγματικά θελήσεις δεν υπάρχει κανείς να σε βοηθήσει.</div><div>Αν δεν έχει την μανούλα σου ή κάποιον να σε αγαπάει πραγματικά...</div><div><br /></div><div>Χθες σου είπα πως ήμουν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">τσατισμένος.</span></div><div>Συχαίνομαι συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων.</div><div>Η ψυχολόγος ή η οποιαδήποτε ψυχολόγος θα καταλάβει αμέσως το γιατί,</div><div>Αυτό δεν θέλω να το αναλύσω τώρα.</div><div>Σήμερα ο γνωστός που μου έσπασε τα νεύρα χθες,</div><div>μου έστειλε μήνυμα λέγοντας γεια σου.</div><div><br /></div><div>Εγώ τον πήρα τηλέφωνο και του είπα,</div><div>ότι απλά είναι από τους λίγους ανθρώπους που συχαίνομαι, </div><div>ότι με αηδιάζει, και ότι πάντα ήξερα το πόσο μαλάκας είναι και να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">παει</span> να γαμηθεί.</div><div>Γελούσε, απλά γιατί ξέρει ότι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">κατα</span> βάθος είμαι καλός άνθρωπος (όπως λέει αυτό)</div><div>αλλά άλλο καλός και άλλος μαλάκας.</div><div>Μου είπε στο τέλος τα λέμε, και εγώ του πα τέλος.</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">Ξες</span> με κάποιον που αγαπάω μου αρέσει να μαλώνω.</div><div>Αλλά τον κάθε μαλάκα δεν τον αντέχω...</div><div>και δεν τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">ενοχλησα</span>/ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">πήραξα</span> ποτέ μου.</div><div><br /></div><div>Αλλά αυτό το αρσενικό πρότυπο είναι που εγώ δεν αντέχω.</div><div>Γιαυτό και κυρίως κάνω παρέα με κοπέλες με ελάχιστες εξαιρέσεις.</div><div>Τι να πεις.</div><div>Προσπαθώ να με ηρεμήσω, είμαι και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">αρρωστούλης</span> τι να πεις...</div><div><br /></div><div>Δεν μπορώ, ίσως την βλακεία να την αντέχω, </div><div>αλλά την μαλακία όχι...</div><div><br /></div><div>Πάλι με έχει πιάσει η γκρίνια μου ξέρω.</div><div>Είμαι που είμαι γκρινιάρης,</div><div>μόλις νιώσω και λίγο αδύναμος γίνομαι υπερβολικά γκρινιάρης.</div><div><br /></div><div>Αύριο και πάλι επιστρέφω στην <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">ψυχοθεραπεία</span></div><div>Είναι μια καινούργια αρχή. </div><div>Και σαν κάθε αρχή θα είναι και δύσκολη,</div><div>Αυτή η μάχη με τον εαυτό μου δεν είναι καθόλου εύκολη αλλά με βοηθάει. </div><div>Με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">βοηθάει</span> να γίνω καλύτερός άνθρωπος και να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου και τους άλλους. Αυτό και πάλι είναι δωρεάν, μέσω του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">YMCA</span></div><div>Η παθολόγος είχε κρίνει ότι θα ήταν καλό να συνεχίσω και η ψυχολόγος του πανεπιστήμιου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">συμφώνησε</span></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16">Απλα</span> θα είχε μεγάλη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17">αναμονή</span> αν πήγαινα σε αυτό που παρέχει το εθνικό σύστημα υγείας στην <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">αγγλία.</span> τι να πεις..</div><div><br /></div><div>Βαρέθηκα να γκρινιάζω....σκάω...είμαι κουρασμένος.</div><div>Ξέρω πως <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19">αρρώστησα</span>, λόγω της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">γύρας</span> στα νεκροταφεία, αλλά δεν με νοιάζει, το χάρηκα και αυτό ίσως να κάνω και το επόμενο σαββατοκύριακο αν δεν είμαι πολύ άσχημα ;-)</div><div><br /></div><div>Σε φιλώ,</div><div>καλό σου βραδάκι,</div><div>ελπίζω πως είσαι καλά..</div><div><br /></div><div>υγ. βασικά ελπίζω να ειμαι και εγώ καλά να πάω στην πρώτη συνεδρία, απλά γιατι είναι η πρώτη οπότε...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-247998608466083354?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-57014737118965484662010-02-14T04:18:00.005Z2010-02-14T05:00:00.978ZΒραδύ Σαββάτου,<div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">κοντεύει</span> 4 <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">μίση</span>...</div><div><br /></div><div>Η μέρα ήταν όμορφη...</div><div>Η νύχτα όπως πάντα με τρόμαξε....</div><div><br /></div><div>Η σιωπή των πεθαμένων, </div><div>ήταν πιο όμορφη από τις φωνές των ζωντανών...</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">Ήταν</span> να πάω το πρωί Λονδίνο, </div><div>αλλά το ακύρωσα.</div><div>Σηκώθηκα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ετοίμασα</span> την κάμερα,</div><div>πήρα μαζί μου το τρίποδο, αν και δεν το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">χρησιμοποίησα</span></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">Ένοιωθα</span> σαν να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">φεύγα</span> για εκδρομή,</div><div>τι και αν απλά θα πήγαινα στο κέντρο της πόλης που μένω κοντά 2.5 χρόνια.</div><div><br /></div><div>Στην αρχή προσπαθούσα να δουλέψω για ένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">project</span> κουράστηκα,</div><div>γιατί απλά κάτι έκανα λάθος με την κάμερα. </div><div>Τελικά τα κατάφερα.</div><div><br /></div><div>Μετά, έπρεπε να δουλέψω λίγο πιο σοβαρά,</div><div>αφού αυτή η ενότητα για το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">course</span> που κάνω και μετά από συζήτηση με τον δάσκαλο έχει σαν θέμα τα τοπικά νεκροταφεία. </div><div><br /></div><div>Μετά ανέβηκα την ανηφόρα, την μεγάλη και βρέθηκα στο νεκροταφείο.</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">Ειναι</span> ένα από τα αγαπημένα μου,</div><div>εκεί βρίσκεται ο τάφος του <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">συγγραφέα</span> που έγραψε την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">Αλίκη</span> στην χώρα των θαυμάτων.</div><div>Το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12">ήξερα</span> σαν μέρος για περίπου 2 χρόνια. </div><div>Σήμερα περπάτησα, λίγο πιο πάνω πήγα κοντά σε μία πορτούλα,</div><div>έτσι που χανόμουν μέσα στους τάφους.</div><div><br /></div><div>Και εκεί είδα πως πίσω από την ξύλινη πόρτα βρίσκεται ένα ακόμα μεγαλύτερο νεκροταφείο.</div><div>Δεν ξέρω αν μπορείς να καταλάβεις πως ένοιωσα.</div><div>Να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">αναλύπτεις</span> ένα ολόκληρο κόσμο πίσω από μια ξύλινη πόρτα.</div><div>Είχε αρκετά εντυπωσιακά αγάλματα. </div><div>Αλλά αυτό που κατάλαβα ότι απλά ένα εντυπωσιακό άγαλμα δεν δίνει από μόνο του μια εντυπωσιακή φωτογραφία. </div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Κυλστηκά</span> στις λάσπες λέρωσα το τζιν, τα παπούτσια, Δημιούργησα...</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15">Ηρέμησα</span> μέσα στα "σπίτια" των νεκρών και στην ηρεμία που σου προσφέρει η απουσία ζωντανών ανθρώπων σε ένα χώρο, και έχεις σαν μόνη <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16">συντρόφια</span> τα φαντάσματα των πεθαμένων.</div><div><br /></div><div>Κάποιες φορές, όταν κοιτούσα κάποιο άγαλμα για ώρα μου έδινε την ψευδαίσθηση ότι κουνιόταν, μα ξέρω πως είναι ψευδαίσθηση.</div><div>Συνέχισα, κουράστηκα....χάρηκα.</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17">Έφθασα</span> στην πόλη,</div><div>για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες ίσως και πάνω από χρόνο, θέλησα να πάω να φάω σε μια παμπ που μου αρέσει ίσως η μοναδική, ίσως μου αρέσει και αυτή γιατί βλέπει σε ένα νεκροταφείο.</div><div><br /></div><div>Μα για την τύχη μου σου έχω μιλήσει πολλές φορές. </div><div>Πήγα στην <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18">παμπ</span> και δεν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">σερβηραν</span> σήμερα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">φαί</span> γιατί απλά τους είχε κοπεί το ρεύμα.</div><div>Δεν το έβαλα κάτω πήγα σε ένα άλλο μέρος και έφαγα που είχα σαν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_21">εναλλακτική</span> </div><div><br /></div><div>Αισθανόμουν λίγο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_22">χαμένος</span> την ώρα που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">παράγγελνα.</span>..αλλά τι να πεις...</div><div>Είχα και εκεί να πάω πολύ καιρό να φάω.</div><div>όταν δεν νοιώθω πολύ καλά προτιμώ να τρώω σπίτι, και συνήθως δηλαδή τρώω σπίτι. </div><div><br /></div><div>Το χάρηκα απλά γιατί ήταν ένα βήμα για μένα.</div><div>Μετά ύπνος <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">μεσημεράκι.</span></div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">Ηταν</span> το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">carnival</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">party</span> σήμερα, και είχα υποσχεθεί σε κάτι φίλες να πάω, και θα ήταν και ένα φίλος και κάτι άλλα άτομα που κάνω παρέα.</div><div>Τελικά πήγα αλλά δεν ντύθηκα, πήρα την κάμερα μαζί μου.</div><div>Τράβηξα ελάχιστες φωτογραφίες, </div><div>αλλά μία από αυτές νομίζω είναι πολύ ωραία,</div><div>είναι μια φίλη, αρκετά όμορφη...</div><div>αν και με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_28">απαγορεύει</span> να το λέω αυτό να μην με ακούσει ο φίλος της και με κυνηγάει,</div><div>αλλά θα χαρώ αν της αρέσει το αποτέλεσμα.</div><div>Δεν την βλέπω συχνά αλλά την νοιώθω και την νοιάζομαι σαν να είναι αδερφή μου. </div><div><br /></div><div>Μετά, είχα αρκετές γνωστές κυρίως στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_29">πάρτυ.</span></div><div>Είχε κόσμο.</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">Πειραζόμασταν.</span>..λέγαμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα,</div><div>καμιά φορά κάποια άτομα σου δίνουν λίγη από την θετική τους ενέργεια,</div><div>το τραγικό για μένα είναι ότι την παίρνω αλλά δεν θυμάμαι το όνομα καμιά φορά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">χιχι.</span></div><div><br /></div><div>Είδα κάποιες φίλες που είχα καιρό να τις και να σου πω την αλήθεια προς το τέλος <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_32">αναζητούσα</span> αυτή την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">συντροφία</span> γιατί ένας μαλάκας με έκανε να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">νοιώσω</span> πολύ άσχημα.</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_35">Υποτίθεται</span> φίλος/ παρέα.</div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36">Ξες</span> κάτι πάντα ήξερα τι μαλάκας είναι απλά σήμερα τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_37">συχάθηκα.</span></div><div>Δεν ενοχλώ κανένα και δεν μου αρέσει να ξεπερνάει ο άλλος τα όρια μου.</div><div><br /></div><div>Το απλό παράδειγμα και το ελάχιστο που μπορώ να σου πω.</div><div><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_38">Ήταν</span> μια κοπέλα παρά δίπλα μας και κρατούσε σημειώσεις,</div><div>μου έκανε εντύπωση γιατί βράδυ σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_39">κλάμπ</span> οι άνθρωποι κυρίως <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_40">διασκεδάζουν</span></div><div><br /></div><div>Το κακό με εμένα είναι ότι αν μου μπει κάτι να ρωτήσω θα το ρωτήσω.</div><div>και πήγα και της μίλησα, </div><div>έκανε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_41">εργασία</span> που είχε να κάνει με το πως οι άνθρωποι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_42">κοιτάνε</span> αυτόν/αυτή που περνάει από μπροστά τους.</div><div><br /></div><div>Ο γνωστός μου με πετούσε παγάκια.</div><div>Μετά μου είπε διάφορα, άσχετα με την κοπέλα αυτή, που εντάξει υποτίθεται ότι σέβεσαι τους φίλους αλλά δεν γαμιέται,</div><div>απλά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_43">τσατίστηκα</span> κυρίως γιατί με τσάτισε και μου χάλασε ένα πολύ όμορφο συναίσθημα που είχα όλη την μέρα.</div><div><br /></div><div><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_44">Ξες</span>, σου έχω στο πλάι, το "<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_45">Οσο</span> μπορείς" του Καβάφη,</div><div>εκεί θα βρεις την αλήθεια για το πως νοιώθω...</div><div><br /></div><div>Είναι αργά...</div><div>Πρέπει να κοιμηθώ...</div><div>Ελπίζω να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_46">Εχεις</span> όντως γλυκά όνειρα...αφού τώρα θα είσαι σε ένα από αυτά....</div><div>Σε φιλώ γλυκά...</div><div>Το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_47">χαμογελάκι</span> σου.....</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5701473711896548466?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-70867898695732466112010-02-11T09:24:00.003Z2010-02-11T09:26:56.877Zκαι εγώ θα προσαρμοστώ στην πραγματικότητα,<div>να φύγω να πάω και εγώ δεν ξέρω που....</div><div><br /></div><div>απλά γιατί έτσι,<i> πρεπει...</i></div><div>μα Εσύ θα είσαι για πάντα το λιμάνι μου,</div><div><br /></div><div>και με Σένα θα ονειρεύομαι να περάσω στην παραλία της πόλης σου,</div><div>το βράδυ της Αυγουστιάτικης Πανσέληνου....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7086789869573246611?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-10073090939234462672010-02-09T23:02:00.004Z2010-02-09T23:07:07.385Zκαι αγαπήθηκαν πάρα πολύ...<div>κάναν όνειρα,</div><div>ονειρεύτηκαν να περνάν μαζί κάθε στιγμή</div><div><br /></div><div>ονειρεύτηκαν να μαλώνουν κάθε μέρα,</div><div>για να αγαπιούνται μετά όλα και περισσότερο.</div><div><br /></div><div>μα τότε εκείνος της είπε,</div><div>συγχώραμε, </div><div>δεν μπορώ τις τρέλες, πρέπει να ζήσω στην πραγματικότητα </div><div><br /></div><div>και έτσι, αυτοί που είχαν αγαπηθεί τόσο πολύ,</div><div>κατάλαβαν πως δεν μπορούν να είναι μαζί,</div><div>και έτσι χώριζαν.</div><div>χώριζαν κάθε μέρα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1007309093923446267?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-1297652480595560622010-02-09T12:54:00.003Z2010-02-09T13:00:42.253Zκαι ίσως αγάπησες μονάχα, <div>όσους οι σκέψεις των κοινών βιωμάτων,</div><div>τα αγαπημένα κοινά τραγούδια,</div><div>ή άλλα κοινά τραγούδια που μιλαν για αγάπες,</div><div>σου φέρνουν μια γλυκιά μελαγχολία, </div><div>ένα γλυκό ξέσπασμα.....</div><div>που καταλήγει με ματάκια υγρά...</div><div><br /></div><div>και ίσως αγάπησες μονάχα,</div><div>όσους η στιγμιαία τους αδιαφορία, </div><div>σε τρέλαινε</div><div>και το πιο γλυκό από όλα,</div><div>να αγάπησες και αυτή την ίδια την τρέλα...</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-129765248059556062?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-84805931579938356592010-02-07T11:57:00.006Z2010-02-07T12:31:01.092Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S26yBvVtutI/AAAAAAAAANk/8bCCWQ9T4EE/s1600-h/priosn+copy.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 181px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/S26yBvVtutI/AAAAAAAAANk/8bCCWQ9T4EE/s320/priosn+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435477543239924434" /></a><br />Είμαι φυλακισμένος στο ίδιο μου το Eγώ.<br />Στα ανύπαρκτα πια, όνειρα μου.<br /><br />Στις σκέψεις, και στα συναισθήματα μου. <br />Ισόβια καταδικασμένος στον ρομαντικό μου κόσμο.<br /><br />Προφητικά η μοίρα μου διάλεξε στο δωμάτιο μου,<br />να βάλει ένα νιπτήρα, <br />να θυμίζει το ίδιο μου το δωμάτιο,<br />την εσωτερική μου φυλακή.<br /><br />Χθες αργά το βράδυ,<br />12:05, 5 λεπτά μετά την άφιξη των φαντασμάτων, <br />ήρθαν 4 και με μάζεψαν.<br /><br />Είπαν δεν σου αξίζει να ζεις ελεύθερος νομικά,<br />αφού αυτή είναι η μόνη σου ελευθερία,<br />θα καταδισκαστείς και σε νομική σκλαβιά, <br />για να συμβαδίζει με το υπόλοιπο εγώ σου.<br /><br />Με φωτογράφισαν θλιμμένο,<br />γιατί μου παν το χαμόγελο δεν μου πάει...<br /><br />Μου απαγόρεψαν να ξαναχαμογελάσω,<br />στην πόλη τους μου είπαν υπάρχει μόνο θλίψη.<br /><br />Εκεί μέσα στην μοναξιά του κελιού μου,<br />χάραξα στον τοίχο τα αρχικά σου,<br />σκλαβωμένος στην ελευθερία που μου δίνει η ύπαρξη σου.<br /><br />Εγκλωβισμένος στις σκέψεις μου, <br />κατάλαβα πως δεν είναι η πραγματικότητα τραγική,<br />μα η συνειδητοποίηση της.<br /><br />Υγ. η φωτογραφία έχει ως τίτλο <br />"Self Portrait: Prison"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8480593157993835659?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-56564427332042663922010-02-04T14:33:00.000Z2010-02-04T14:34:41.919ZΣε ένα τοίχο,<br />μια άγνωστης πόλης διάβασα:<br />Θα αμφισβητώ την αγάπη σου,<br />απλα για μου λες σαν απάντηση πόσο πολύ μ'αγαπάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5656442733204266392?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-80203182406040489832010-02-03T17:31:00.002Z2010-02-03T17:37:38.005Zειναι στιγμές που ξέρω πως παραλογίζομαι...<br />αυτό θα μου πεις δεν είναι κάτι ιδιαίτερο...<br />και δεν συμβαίνει μόνο σε μένα...<br /><br />αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το ενώ <br />καταλαβαίνω ότι παραλογίζομαι...<br />συνεχίζω να το κάνω...<br /><br />και είναι μετά ένας κύκλος παράλογος σκέψεων...<br />που συνεχίζει και συνεχίζει και συνεχίζει...<br />έτσι και σήμερα...<br />και ξες πόσο τσατίζομαι με το εαυτό μου κάτι τέτοιες στιγμές?<br /><br />λίγο η κούραση, λίγο το στες, λίγο η υγρασία,<br />λίγο οι παράλογες σκέψεις...<br />μου φέραν ένα ωραιότατο πονοκέφαλο...<br />πάω σιγά σιγά σπίτι,<br />αφήνωντας τις παρόλογες μου σκέψεις να κάνουν το πανηγύρι τους,<br />σε φιλώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8020318240604048983?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-77052451584455316492010-02-02T23:07:00.004Z2010-02-02T23:17:23.612Zκούραση, πολύ κούραση λέμε...<br />και πάλι σκέψεις, <br />θα αντέξω? <br />δεν θα αντέξω?<br /><br />και πάνω στην κούραση μου ήρθε να κάνω ιμαμ.....<br />ναι μελιτζάνες ιμαμ..<br />ετσι γιατί μου ήρθε..<br />και είπα δεν γαμιέται η κούραση...και ας ένοιωθα την κούραση...<br />και η μάνα μου είπε ότι είναι δύσκολο....<br /><br />ρε μάνα διδακτορικό στην φυσική κάνω θα κολήσω στο μαγείρεμα?<br />όχι δεν είναι το ίδιο ξέρω...<br />και μόνο για το διδακτόρικο δεν καίγομαι γενικά...<br />να εξαιρέσουμε φυσικά της τελευταίες μέρες...<br />ναι αυτές τις μέρες δουλεύω...<br />αρκετά...<br />δεν ξέρω αν δουλεύω πολλές ώρες,<br />αλλά όπως λέει και ο boss σημασία έχει το πόση δουλεία κάνεις...<br /><br />τραγικό...<br />είμαι 25 και οι αντοχές που είχα στα 20,<br />απλά δεν υπάρχουν...<br />κουράζομαι πολύ στην δουλεία,<br />πολύ πιο εύκολα,<br />φυσικά είναι και λίγο το στρες...για το να γίνουν όλα στην ώρα τους...<br />οι δυο πρώτες μέρες πήγαν σύμφωνα με το πλάνο,<br />βασικά ίσως λίγο καλύτερα,<br />αλλά δεν θα το πω στον εαυτό μου μην χαλαρώσω.<br />και βασικά δεν γνωρίζω πόσο ακριβώς χρόνο θα χρειαστώ...<br />θα δούμε..<br /><br />και είναι και αυτές οι σκέψεις περί το που στο διάολο βασίζει η ζωή μου...<br />στις 15 του μήνα επιστροφή στην πραγματικότητα,<br />ακυρό...εννοώ back to therapy...<br />ξέρω πως δεν είναι επιτακτική ανάγκη για αυτό,<br />αλλά θα είναι καλό να γίνει...<br />λες να βάλω σε μια σειρά την ζωή μου?<br /><br />το καλό είναι ότι μάλλον θα είναι μακροχρόνιο αυτή την φορά όχι ως συνήθως εδώ 6 συνεδρίες και done...<br />θα δούμε...<br /><br />το ιμάμ ήταν υπέροχο...<br />είμαι κουρασμένος...<br />η ζωή είναι όμορφη το ξες?<br />ούτε να βρίζω δεν έχω κουράγιο αυτή την στιγμή...<br />ξες τι θέλω να σου πω?<br /><br />θα ήθελα να έχω κάποιον να μαλώνω...<br />έτσι, γιατί έτσι...<br /><br />τώρα έτσι όπως είμαι σήμερα δεν είμαι ούτε για να μαλώσω...<br />αλλά το ιμαμ ήταν νόστιμο....και η ζωή ωραία...<br />καλή σου νύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7705245158445531649?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-2447929056362146422010-01-31T23:54:00.002Z2010-02-01T00:02:28.798ZΑναζήτησα το πιο γευστικό γεύμα...<br />και το βρήκα σε ένα πορτοκάλι που μου είχε καθαρίσει η μάνα μου...<br /><br />Αναζήτησα την πιο ωραία μελωδία,<br />και την βρήκα στον ήχο τον κυμμάτων στην Χαλκιδική...<br /><br />Αναζήτησα την πιο ωραία ευωδία, <br />και την βρήκα στο γιασεμί, της γιαγίας που ήταν δασκάλα στα νιάτα της...<br /><br />Αναζήτησα την ευτυχία,<br />και σκέφτηκα το γέλιο σου...(θα μου γελάς έτσι...)<br /><br />να σου πω ένα μυστικό?<br />θα ήθελα να ξανακούσω αυτό το γέλιο...<br />μα δεν θα στο πω...<br />θα ειναι το μικρό μου μυστικό...<br />Σ΄ αγάπησα...(αυτό είναι ένα μεγάλο μυστικό...)<br />και εγώ με τα λόγια δεν τα πήγαινα ποτέ καλά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-244792905636214642?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-48989220129737851762010-01-29T20:11:00.003Z2010-01-29T20:46:59.059ZΣήμερα θέλω να σου γκρινιάξω....<br />πολύ όμως....οπότε κάλλιστα μπορείς να σηκωθείς και να φύγεις από τώρα...<br /><br />είμαι κουρασμένος...<br />αυτές τις μέρες δούλεψα...θα μου πεις ο πρώτος είσαι η ο τελευταίος σε αυτό τον κόσμο που το έκανες?<br />όχι αλλά εδώ είναι δικός μου χώρος και θα γκρινιάζω όσο θέλω...<br />και γενικά θα κάνω ότι θέλω...<br /><br />ξες άθελα μου, <br />είχα μια επιθυμία σήμερα...<br />να γύριζα σπίτι,<br />να με Περίμενες εκεί...να μου είχες ετοιμάσει κάτι ζεστό να φάω,<br />να τρώγαμε δίπλα στο τζάκι, και μετά να ξαπλώναμε στον καναπέ...<br />να χαζεύαμε τηλεόραση και να είχα χωθεί στην αγκαλιά Σου...<br /><br />μα ξέρω πως παραλογίζομαι και πάλι μην ανησυχείς..<br />ξέρω πως το σπίτι δεν έχει τζάκι, τηλεόραση, σαλόνι που να μην έχει την αύρα από μαλάκες συγκάτοικους..τα άπλυτα κάναν στοίβα στο δωμάτιο μου...<br />έξω έχει κρύο... ε ύστερα από όλα αυτά να μιλάμε για αγγελίες..<br /><br />Ξες στιγμές στιγμές νοιώθω μεγάλος μαλάκας...<br />θα μου πεις και ποιος δεν νοιώθει..αυτοί που δεν νοιώθουν,<br />θα είναι ίσως...<br /><br />τι στο διάολο θα κάνω στην ζωή μου?<br /><br />οι φίλοι μου, μου λένε δεν είμαι καλά..<br />ξες όμως, εγώ νοιώθω καλά...<br />αυτό που έλεγα όταν δεν ήμουν καλά πραγματικά πριν μήνες..<br />ήταν τουλάχιστον να πάρω πίσω την ζωή μου...<br />έστω αυτή την όχι τόσο ενδιαφέρουσα..<br />όσο μπορώ να ασχολούμαι με την δουλίτσα μου, την γιόγκα, την φωτογραφία και το μαγείρεμα όλα οκ...<br /><br />και θα μου πεις είναι όλα οκ...<br />όχι δεν είναι αλλά τι θες να κάνω.?<br />κουράστηκα...<br />και το θέμα είναι ότι η επόμενη εβδομάδα θα είναι χειρότερη....<br />Στις 10 του Φλεβάρη έχω meeting με την εταιρία, οπότε καταλαβαίνεις...<br />το καλο είναι ότι αυτή την φορά θα έρθουν αυτοί στο πανεπιστήμιο, οπότε τουλάχιστον γλιτώσαμε το ταξίδι, αν και το επόμενο λογικά θα είναι βόρεια οπότε....αλλά τι να πεις μην αγχωθώ για κάτι που θα γίνει σε 4-6 μήνες...<br />γαμώτο προβλέπω το καλοκαίρι πολλά ταξίδια...<br /><br />που με πάει η ζωή μου?<br />ξέρω με έπιασε...<br />θα μπορούσε να με πάρει η κατηφόρα...αλλά δεν θα με αφήσω...<br />ξέρω πια..<br /><br />πάντως ένα θα σου πω...<br />η ζωή μεγάλη καριόλα...<br />μην ρωτάς εμένα γιατί...<br />ρώτα την ίδια...απλα δεν ξέρω αν έχει τα αρχίδια να σου απαντήσει...<br /><br />είμαι καλά...<br />απλα είμαι κουρασμένος..<br />ίσως και λίγο στεναχωρημένος..γιατί όταν ξες ότι αγαπημένα σου πρόσωπα δεν είναι καλά δεν μπορείς να είσαι και χαρούμενος...όχι φυσικα να σε πάρει από κάτω αλλά...<br /><br />φτάνει πολύ γκρίνιαξα για σήμερα..<br />θα επανέλθω σύντομα, ελπίζω, κοντά σας με ακόμα περισσότερη γκρίνια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4898922012973785176?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-40554804061548877062010-01-29T13:17:00.003Z2010-01-29T13:20:45.615Z1.<br />- Τι κανεις?<br />- Τον Μαλακα...<span style="font-style:italic;">(με τόση βλακεία γύρω μου, σπίτι και δουλεια, θα μάλωνα καθε 5 λεπτα αλλιως)</span><br /><br />2.<br />-Τι κανεις?<br />- Μια χαρά, όλα όμορφα <span style="font-style:italic;">(και ας ξέρουμε και οι δυο πόσο αυτό απέχει από την πραγματικότητα)</span><br /><br />3.<br />- Τι κανεις?<br />- Σε σκέφτομαι <span style="font-style:italic;">(και θέλω κρυφά να έρθω να σε βρώ...και το μόνο που πια αναζητώ, είναι να ξανακούσω το γέλιο σου, και να ξέρως πως γελάς γιατί το νοιώθεις) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4055480406154887706?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-59665484093741736152010-01-26T12:05:00.003Z2010-01-26T12:16:46.851ZΣτο διαλο ολα ακούς?<br />Να πάνε να γαμηθούν...ακους?<br /><br />Να το φωνάξω πιο δυνατά?<br />όλα ειναι κουραφέξαλλα είπε η γιαγία του φίλου πριν πεθάνει...<br />είναι ακούς?<br /><br />Μου την σπάει η πραγματικότητα..<br />μου την σπάει ακούς?<br /><br />Πίστεψα σε παραμύθια και μου αρέζε (μου αρέσει)<br />μα τώρα, τώρα καταλαβαίνω...<br />πως τα μάγια του ταχυδακτυλουργού....δεν είναι μάγια παρά, τρικ..<br />μαγικά τρικ είναι όλα...<br /><br />δεν είναι ψευτικα...<br />όχι δεν είναι...<br />όλα είναι αληθινά...<br /><br />μα το "παρθενικό" βλέμμα...<br />δεν υπάρχει πια...<br />δεν σου μιλάω για σωματικά...<br /><br />Ψυχικά σου μιλάω...<br />θέλω να κάνω μπουμ,<br />ακούς?<br /><br />Να γίνω χίλια κομμάτια...<br />Ετσι, γιατί η ζωή ειναι αυτή που είναι...<br />Χωρίς γιατί και πως...<br /><br />κάποτε πίστεψα πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο,<br />όχι τον κόσμο των άλλων,<br />μα το δικό μου,<br />ίσως τον δικο Μας,<br />και τώρα δεν είναι ότι μετανοιώνω για τις σκέψεις μου,<br />απλα προσγειώνομαι σε μια πραγματικότητα...<br /><br />Προσγειώνομαι και καταλαβαίνω πως όλα στην ζωή είναι ένας κύκλος...<br />και θα γίνουν και πάλι και πάλι και πάλι..<br /><br />Μα θα μπορέσω να πιστέψω και πάλι στην μαγεία της πρώτης φοράς?<br />θα μπορέσω να δω την όμορφια σε άλλο χαμόγελο?<br /><br />ξέρω πως πρέπει...<br />ξέρω πως πρέπει...<br /><br />και δεν είναι εγωισμός αυτή την φορά...<br />και ούτε δικαιολογία,<br />μα ανάγκη επιβίωσης...<br /><br />Συγχώραμε...<br />Συγχώραμε για αυτά που λέω...<br />μα δεν μπορώ...<br />Δεν μπορώ να μην μιλάω...<br /><br />Ξες τελικά,<br />τελικά, όντως τα απογορευμένα είναι τα πιο όμορφα...<br />και όχι τόσο αυτά που είναι απαγορευμένα από νόμους και κανόνες,<br />παρα αυτά που δεν μπορούμε να έχουμε...<br /><br />Σε φιλώ...<br />Θα σε Φιλώ για πάντα...<br />Σιωπήλά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5966548409374173615?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-58163863128551486382010-01-26T00:42:00.004Z2010-01-26T02:19:11.044ZΒράδυ....παράξενα σκοτεινό....απουσία φεγγαριού...<br />ο ουρανός μοιάζει συννεφιασμένος..<br />μόνος έφυγα...πήρα τους δρόμους στο χωριουδάκι μου...<br />χαμένος σε σκέψεις που δεν ήθελα να ακούσω...<br />σιωπηλός περπατητής σε γνωστά μέρη με μόνο άγνωστο τις σκέψεις μου...<br /><br />Περπατούσα ασταμάτητα...<br />έπαιρνα ανηφόρες...κατηφόρες...κουράστηκα...πόνεσαν τα πόδια μου...<br />σε μια φάση πρόσεξα μια μαυροφορεμένη καμπουρή γιαγιάκα που με ακολούσε,<br />δεν έδωσα σημασία, μα συνέχισε....<br />άρχισε περπατάει πιο κοντά μου<br />δεν ταίριαζε καθόλου με το σκηνικό...δεν βλέπεις τέτοιες γιαγιάδες σίγουρα στην Αγγλία και πια ούτε στην Ελλάδα, παρά μόνο σε κανένα χωριό...<br /><br />Με πλησίασε...και άλλο..<br />ήταν τρομαχτική...όσο πιο πολύ πλησίαζε τόσο πιο πολύ με τρόμαζε η αποκρουστική ασχήμια της...τα μάτια στην ουσία δεν ήταν μάτια, μόνο λευκό έβλεπες...<br />με πλησίασε..<br /><br />και άρχισε να μιλάει..<br />-Όπου και να πας δεν θα μου ξεφύγεις...θα σε ακολουθώ...πάει ένας μήνας που σε ακολουθώ και με αγνοείς...μα δεν γλιτώνεις από μένα, δεν θα γλιτώσεις...<br /><br />-Συγγνώμη τι λέτε? (προσπαθούσα να ξεφύγω, μα ήρθε πολύ κοντά...η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά)<br /><br />-Είμαι εδώ για να με ακούσεις...είμαι η εσωτερική σου φωνή που αγνοείς εδώ και μέρες, είμαι αυτή η συζήτηση που την έχεις κλείσει σε ένα κουτί και αρνήσε, θαρρείς και είναι το κουτί της Πανδώρας και φοβάσαι να ανοίξεις για να μην βγουν στην επιφάνεια όλα τα άσχημα...<br /><br />-Σταμάτα είμαι καλά, δεν ξέρω γιατί μιλάς....<br /><br />-Ξες και για αυτό φοβάσαι, φοβάσαι να γράψεις, να μιλήσεις, φοβάσαι το ξέσπασμα....φοβάσαι να κλάψεις, φοβάσαι να δεις την αλήθεια σου, Δεν είναι ο κόσμος παραμύθι, πραγματικότητα είναι..<br /><br />-Πάψε σου λέω, σκάσε, τι θες από μένα, τι σου έχω κάνει...ποιον πείραξα? γιατί με βασανίζεται? Επειδή είπα για λίγες μέρες να σιωπήσω? να απολάψω λίγο την ηρεμία μου? μια καριόλα γριά είσαι ακούς? Παράτα με σου λέω...λυπήσου με...Ξέρω, την Τετάρτη εκεί που θα πάω, θα πονέσω, μα είναι για καλό, λίγες μέρες παράταση δίνω..<br /><br />-Οσο και να με βρίσεις, δεν θα γλιτώσεις απο μενα...<br />θα είμαι εδώ μέχρι να κάτσεις να κάνουμε την συζήτηση, να ακούσεις τι θέλω να πω...δεν θα γλιτώσεις...και μετά θα δεις..<br /><br />-Παράτα με σου λέω....<br /><br />-Θα δεις, θα μαλακώσεις και εσύ μετά, θα κλάψεις...θα ανακαλύψεις τα θέλω σου, θα πας μπροστά στην ζωή σου, είσαι σε ένα μεταβατικό στάδιο για αυτό είναι δύσκολα,για αυτό με διώχνεις και μου δίνεις άσχημη μορφή...με κάνεις να μοιάζω τερατόμορφη γιατί φοβάσαι να κοιτάξεις μέσα σου...μα σαν ηρεμήσει και κοιτάξεις θα δες πως δεν είμαι κάτι πολύ όμορφο...<br /><br />-Συγχώραμε...πονάω, Με ακούς? Πονάω...και δεν έχω κουράγιο ούτε τον πόνο μου να ακούσω...και να νιώσω..<br /><br />και τότε γονάτισα...κουλουριάστηκα...και άρχισα να κλαίω...<br />Τότε η άσχημη γριά...πήρε την μορφή της αγαπημένης μου Θεάς...<br />Είχε και πάλι το Λευκό αραχνοΰφαντο φόρεμα...και μετά από λίγο μου χαμογέλασε με εκείνο το υπέροχο χαμόγελο που λάτρευα...με άγγιξε..και άφησε την Θεϊκή της Αύρα να μπει μέσα μου και να μου δώσει δύναμη...Την είχα τόσο ανάγκη..<br />Έκλαιγα και εγώ δεν ξέρω για πόση ώρα...Μόλις συνήλθα λίγο κατάλαβα πως κυλιόμουν για ώρα κάτω στον δρόμο...<br />Σηκώθηκα, τίναξα τα ρούχα μου...και άρχισα το δρόμο της επιστροφής...<br />Ημουν εξαντλημένος ήταν πια πολύ αργά....και αύριο έπρεπε να σηκωθώ νωρίς να πάω στο γραφείο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5816386312855148638?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-45058796154458921582010-01-21T23:44:00.001Z2010-01-21T23:45:26.501ZΣιωπω...όχι γιατι δεν έχω τι να πω....<div>Σιωπω γιατί δεν θέλω να ακούσω τις σκέψεις μου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4505879615445892158?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-74243082598422931312010-01-12T15:56:00.004Z2010-01-12T16:33:32.524ZΕπιστροφή,<br />σε μια βάση...γλιστράει εδώ, ακούς?<br />Μπορείς να πέσεις εύκολα...<br />μα μην φοβάσαι σαν γλιστρήσεις, σε παγωμένους δρόμους,<br />το πολύ πολύ να σπάσεις κανένα χέρι,<br />να γλιστρήσεις στα ίδια λάθη να φοβάσαι..<br /><br />Πέρασα από 5-6 πόλεις, χωρία, τόπους...<br />Κοιμήθηκα σε 5-6 κρεβάτια..<br />Απρόσωπα καθαρά σεντόνια, ξενοδοχείων,<br />Αγαπημένα παλιά σεντόνια,<br />σε τόπους που Σε αγαπάνε...<br />Ξεγελώντας εκ των προτέρων το Εγώ μου,<br />με ανούσια πολυτέλεια...<br />Απλότητα συνηθισμένων ξενοδοχείων<br />Η ηρεμία των οποίων με έκανε να νιώσω σαν σπίτι μου...<br />Και μετά, μετά από πολύωρο ταξίδι,<br />να γυρίσω,<br />στο Αγγλικό μου, μπουρδέλο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">σπιτο</span>,<br />να αναζητώ ενώ ζεστό κρεββάτι και ένα καθαρό μπάνιο...<br />και να φωνάζω καθαρίζοντας κουρασμένος,<br />σιωπηλά, "Βρομιάρικες!!!"<br />Μα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">ξες</span> κάτι,<br />σε σας δεν είναι ότι σιχαίνομαι την βρωμιά σας,<br />μα την μαλακία...<br />Και όταν θα φύγω και μείνω αλλού...<br />την βρωμιά θα την συναντήσω και αλλού...<br />Μα με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">λυπει</span> πιο πολύ,<br />η μαλακιά...και η δικιά σας και των άλλων...<br /><br />και εγώ χαοτικός,<br />να αναζητώ με αγωνία να βρω το χαμένο χαρτί,<br />και δεν φοβάμαι πως δεν θα βρω αντίγραφο....<br />φοβάμαι μην μου πουν πως δεν είμαι εντάξει..<br />και από την άλλη και τόσα χρόνια που ήμουν εντάξει,<br />στα αρχίδια τους δεν με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">γράφαν</span>?<br /><br />Ναι ξέρω πως δεν θες να βρίζω...<br />αλλά τώρα και πάλι η μάνα μου μακρυά είναι...<br />ξέρω πως φωνάζει...όπως και φώναζε πριν λίγες μέρες..<br />μα ναι...ίσως να την παίρνω τηλ και να πετάω καμιά βρισιά,<br />μην ξεχαστούμε κιόλας...<br />ξέρω θα πάνε πάλι 5-8 μήνες που θα την ξαναδώ...<br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ξες</span> φοβάμαι πόσα θα αλλάξουν και πάλι μέχρι να ξαναπάω...<br />φοβάμαι πως θα έρθει μια φορά που θα τους δω και επόμενη δεν θα υπάρξει..<br />μην μου φωνάζεις να μην λέω τέτοια,<br />και εγώ φοβάμαι που τα λέω..<br />μα έτσι δεν είναι η πραγματικότητα?<br />θα αλλάξει για μένα ?<br />όχι φυσικά..<br />και εγώ σήμερα υπάρχω...αύριο ποιος ξέρει...<br /><br />ακατανόητες πράξεις από κατανοητούς ανθρώπους....<br />δεν με ορίζω πια..<br />δεν με καταλαβαίνω,<br />όχι πως δεν μου αρέσει...<br />παίζεις και εγώ παίζω μαζί σου..<br />τώρα ποια είσαι Εσύ ή εσύ...<br />ποιο είναι το παιχνίδι μας?<br /><br />γνωριμίες τυχαίες...συζητήσεις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">διαφορετικές.</span>.<br />αναζητώ και προσμένω να με ακούσεις,<br />και μόλις με ακούσεις να θέλω να φύγω...<br />να αναζητώ ένα άγγιγμα σου και μόλις με αγγίζεις να νοιώθω πως με χτυπάει ρεύμα και να μην είναι από ερωτισμό...μα από τον κίνδυνο...<br /><br />Να αναζητώ, εξόδους κινδύνου σε ανοιχτούς χώρους και να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">σφραγγίζω</span> τις πόρτες στους κλειστούς...<br /><br />Θα φύγω και πάλι ακούς?<br />μην μου λες πως τώρα γύρισα...<br />γιατί, τι και αν ταξίδεψα τόσο...<br />όσο Με έχω μαζί μου, δεν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">παώ</span> πουθενά..<br />από μένα θα φύγω...<br /><br />θα πάω σε μια γωνιά και θα φωνάζω...<br />προσμένοντας το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">ΑΚΟΥΣΜΑ.</span>..<br /><br />και μετά μόλις με ακούσουν,<br />θα φωνάζω...<br />Φύγετε όλοι τώρα...<br /><br />Γιατί αυτό είμαι,<br />αυτός που δεν ξέρει τι θέλει...<br />Αυτός που έζησε μια ζωή που δεν έζησε...<br />και ίσως να μην ζήσει ποτέ...<br />απλά γιατί κατά βάθος δεν θέλει...<br /><br />Παλεύοντας να ξεγελάσεις τον χρόνο...<br />χωρίς στην ουσία να σε νοιάζει καθόλου αυτό...<br />Παλεύοντας να ξεγελάσεις τον χρόνο...<br />Γιατί νομίζοντας πως έτσι θα πάρεις παράταση....<br />Να ζήσεις πρέπει...<br />Μιλώντας σε δεύτερο ενικό...όχι γιατί μιλάω σε Σένα...<br />μα γιατί φοβάμαι να Με κοιτάξω στα μάτια...<br />και τώρα πια η μόνη Αγαπημένη Ψυχολόγος που πίεζε για το πρώτο ενικό είναι πολύ μακρυά...<br />και εγώ είμαι μακρυά...<br />μα ξέρεις..<br /><br />ξέρεις κάτι...<br />το εγώ μου τρυπώνει στις βαλίτσες μου και με βασανίζει όπου και να πάω...<br />από την άλλη...πηγαίνοντας πίσω...<br />είδα πως εκεί με συνάντησε ένα Εγώ που το είχα αφήσει τελικά στο αεροδρόμιο...<br />Γαμημένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">Εγω.</span>..<br />τι και αν τελικά είναι και αυτά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">Εγω</span> μου....<br /><br />Χαίρεσαι τώρα?<br />Ε χαίρεσαι?<br />Είμαι γυμνός και πάλι μπροστά σου...<br />τι και αν μου είχα πει ότι δεν θα το ξανακάνω, και πως θα κρύβομαι πίσω από ιστορίες..<br />θα βασανίζομαι να φτιάξω το παραμύθι,<br />απλά γιατί στο παραμύθι θα είμαι ντυμένος..<br /><br />Μα πάρε την γύμνια μου σαν σουβενίρ από την τυχαία συνάντηση μας...<br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">Φεύγω</span> κενός...<br />Δεν μου έχει μείνει τίποτα πια...<br />και τα λίγα δάκρυα που νόμιζα πως μου ανήκουν....<br />Φύγαν και αυτά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7424308259842293131?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-10143526572465187102010-01-04T22:11:00.001Z2010-01-04T22:20:57.074Z<p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Αποφασίσαμε με τους δικούς μου να έρθουμε για λίγες μέρες χαλκιδική. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Συνεχίσαν το χτήσιμο στην χαλκιδική, και καθως είχα μήνες να έρθω Ελλάδα και θα ξαναρχόμουν μετά από μήνες τους είπα να πάμε για λίγες μέρες. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ετσι και ήρθαμε. Ειχα πει πως αν η σκάλα δεν είναι σταθερή δεν θα ανέβω. Μα μόλις το είδα μου άρεσε. Ο κάτω όροφος ήταν έτοιμος από το καλοκαίρι που έιχα έρθει. Δεν είναι κανένα μεγάλο σπίτι μην φανταστείς. Με οικονομίες το κάνουν σιγά σιγά. Τους πειράζει που τους λέω ότι εγώ μόνο για λίγες μέρες θα μπορώ να έρχομαι αν μένω στο εξωτερικό μα αυτή είναι η αλήθεια. Ανέβηκα λοιπόν στον πάνω όροφο, από μια ξύλινη σκάλα που δεν ήταν πολύ σταθερή, ακόμα το μόνο που υπήρχε ήταν τα τούβλα και ο σουβάς στο σπίτι. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ανεβαίνοντας δεν ξέρω γιατί μου έδωσε μια αίσθηση πάρα πολύ ωραία. Φαντάστηκα το δωμάτιο έτοιμο με μια απλή αλλά όμορφη διακόσμηση, και εγώ να κάθομαι να διαβάζω κανένα βιβλίο και να χαζεύω την θέα από το παράθυρο,</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">δεν είναι κάτι ιδιαίτερο σαν θέα αλλά έχει μια απλή μαγεία. Συζητησαμε λίγο με τον πατέρα μου για το πως και πότε σκέφτεται να το κάνει. Εχει μια γενική ηρεμία εδώ, και ουσιαστικά αποκομένος από τον κόσμο μακρυά από ιντερνετ. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ειναι καλό 3-4 μέρες μακρυά απο το ιντερνετ, ειναι μια από τις εξαρτήσεις μου που συχαίνομαι. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Την επόμενη μέρα σηκώθηκα και είχε καλό καιρό. Ζεστό αλλά με αρκετό αέρα. Μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να πάω δίπλα στην θάλασσα. Μου είχε λείψει, είχαν περάσει πια τόσοι μήνες που την είχα δει για τελευταία φορά. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξεσκόνισα το ποδηλατάκι της αδερφής μου, που και αυτό το είχα πάρει εγώ για τελευταία φορά. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Εφθασα στην παραλία, δεν ήταν μακρυά, κοντά 2-3 χιλιόμετρα από το σπίτι. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Τα κύμματα ήταν άγρια. Ακόμα και όταν ζούσα μόνιμα ελλάδα σπάνια πήγαινα στην θάλασσα τέτοια εποχή. Δεν την είχα δει ποτέ τόσο άγρια. Δεν είχα δει τα κύμματα να βγαίνουν τόσο έξω στην παραλία, αλλά μου άρεζε. Μου έχει λήψει η θάλασσα. Μου έχει λήψει τόσο πολύ το γαλάζιο και η θάλασσα. Χάθηκα στις σκέψεις μου. Πήγα και κάθησα δίπλα σε κάτι βράχυα. Εβλεπα το κύμα να σκάει πάνω σε αυτά αλλά εκεί που ήμουν δεν με έβρεχε.</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Εκεί που σκεφτόμουν διάφορα. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Είδα μέσα από το νερό να Αναδύεται μια πολή όμορφη γυναίκα, φορούσε ένα λευκό διάφανο φόρεμα που επειδή ήταν βρεγμένο είχε κολήσει πάνω στο σώμα της και αναδύκνυε κάθε εκατοστό του καλλίγραμου κορμιού της, που θύμιζε άγαλμα αρχαίου γλύπτη. Κατάλαβα πως ήταν η θεά Αφροδίτη, μου έκανε εντύπωση γιατί πρώτη φορά με είχε συναντήσει στην Ελλαδά. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Είδε πως ξαφνιάστηκα και μου χαμογέλασε.</p><ul><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ηξερα πως θα σε βρω εδω και ήρθα. Πάνε μήνες που δεν σε συνάντησα. Ξέρω πως με έχεις ανάγκη. Ξέρω πως υποφέρεις από ζαλάδες που δεν έχουν καμιά παθολογική εξήγηση, ξέρω πως το φάρμακο για να γιατρευτείς κρύβεται μέσα σου, μα για να σε βοηθήσω σου έφερα αυτό το βάζο με Αβροσία να πίνεις λίγο κάθε φορά που δεν αισθανεσαι άνετα. Θα μιλήσουμε για πολύ ώρα σήμερα. Πρέπει να συζητήσουμε πολλά πράγματα, είσαι έτοιμος?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξέρεις πως μου αρέσει η συντροφία σου, και ξες και πως είναι τιμή μου μια Θεα να αφιερώνει τον πολύτιμο χρόνο της για μένα, για να έρθει και να μου μιλήσει. Πες μου σε ακούω...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Παράξενες οι ανθρώπινες σχέσεις σωστά? Από εσένα το μόνο που θέλω είναι να ακούς το ένστικτο σου μόνο αυτό ξέρει πραγματικά τι είναι αλήθινο, μην ακούς ούτε μυαλό ούτε καρδιά, αφήσου και άκου το μέσα σου. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξέρεις κάτι, το μόνο άτομο που έχω θεωρήσει φίλο μου ήρθε ελλάδα για λίγες μέρες και ήρθε να με βρει, με αυτόν είμαστε αγγλία μαζί, σε λίγες βδομάδες θα φύγει Αμερική θα μου λείψει αλλά τι να πεις, αλλά το σημαντικό είναι πως μέσα στο πιεστικό του πρόγραμμα με πήρε τηλέφωνο να έρθει να με βρει πως να μην το εκτιμήσω αυτό.</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Καλά κάνεις, ξέρω πως θα σου λείψει όταν φύγει μα ξες πως έτσι είναι οι ανθρωπινες σχέσεις και πως κάθε εμπόδιο είναι μια πρόκληση, θέλω να μην παίρνεις τα πράγματα πολύ βαρυά, το υποσχεσαι? Πες μου για άλλους φίλους?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Το μόνο που σου υπόσχομαι είναι πως θα προσπαθήσω. Για φίλους τους πιο πολλούς δεν τους ενημέρωσα καν ότι είμαι ελλάδα. Εναν άλλο πήρα ήταν να βρεθούμε την πήρα εγώ τηλέφωνο 15 λεπτά πριν βρεθούμε και μου είπε πως τελικά δεν θα μπορέσει, ακόμα με παίρνει τηλέφωνο για την επόμενη μέρα όπως υποσχέθηκε, τι να πεις.</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Δεν σου αρέσει αυτό σωστά? Εσύ δεν θα το έκανες?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Δεν μου αρέσει και να μην μπορώ θα το πω, μα ξες κάτι, δεν αξίζει, έχω και εγώ αλλάξει, δεν ξέρω αν μπορώ να βρώ πολλά κοινά με αυτούς πια, δεν τους αντέχω. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Φιλες?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μια φίλη γέννησε και ήθελα να την δω, πήγα και πήρα ένα σετ ρουχαλάκι α για το μωράκι της. Κάθησα καμιά ώρα σπίτι της, Με είδε ελάχιστα, δεν είδα το μωράκι γιατί δεν είχε σαραντήσει και η φίλη με χαιρέτησε με μια χειραψία μόνο για να μην την φιλήσω και έχω καμιά αρρώστια κια κολήσει το μωράκι. Ξες χάρηκα πιο πολύ που μίλησα με την μάνα της. Δεν ξέρω αλλά από το λίγο που μιλήσαμε και από αυτό που είδα ανάμεσα στα μάτια της θυμήθηκα και πάλι γιατί είχα απομακρτυνθεί από κοντά της. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μετανοιώνεις για ότι έκανες? </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Οχι, γιατι έκανα αυτό που ένοιωσα. Μπορεί να είμαι και λίγο μαλάκας οπως λέει η μάνα μου μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά τι να κάνεις. Κατάλαβα πως παρά το ότι είμασταν για πολλά χρόνια πολύ κοντά τώρα πια δεν είμαστε...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ακου την διαίσθηση σου αυτό να κάνεις...ακόμα και αν κάποιες φορές να σε κάνει να νοιώθεις παράξενα...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Βλέπω στα μάτια σου όμως και κάτι άλλο για μια άλλη φίλη, μια φορά είχε συναντήσει μια ιέρια από τον ναό μου, νομίζω για αυτή είναι σωστά?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">…</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μίλα μου, θα νοιώσεις πιο όμορφα...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μου μίλησε μετά απο μήνες, είχε την ίδια ανάγκη με εμένα να ακούσει από μενα, δεν κόντεβα μόνο εγώ στιγμές να τρελαθώ....και αυτή το ίδιο. Ζησαμε μια τρέλα, μα εμένα ήταν η πιο όμορφη τρέλα της ζωής μου. Μακάρι κάποια φορά να την δω να την αγκήξω, να περάσω κάποιες στιγμές μαζί της. Μα ξέρω πως προστατεύεις τις Ιέριες σου, δεν αφήνεις να συναντάν κανένα, μα κάποια στιγμή θα ήθελα να γίνει.</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Θα γίνει αυτό, στο υπόσχομαι, μα εσύ στο μεταξύ πρέπει να πας μπροστά στην ζωή σου, μου έλεγε τόσο καιρό πως θέλει να σου μιλήσει και την συμβουλευα να κάνει υπομονή, μα και εγώ και αυτή θέλουμε να σε δούμε χαρούμενο. Ξέρουμε καλά και εσύ και εμείς πως είναι δύσκολο, μα απορούμε γιατί δεν πιάνεις την ζωή από τα μαλλιά, γιατί δεν αγωνίζεσαι...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Δεν ξέρω αλήθεια, θαρρέις και είμαι σε ένα μονιμο λήθαργο, θέλω ενέργεια να πάρω, μα κάνω υπομονή λεω πως για τώρα φταίει η έντονη αργία και η ανάγκη να γεμίσω μπαταρίες. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Και μετά όταν πας πίσω?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Οταν παω πίσω θα παλέψω</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Δεν θέλω να είσαι πια μόνος, ξέρεις βλέπω πως σε πειράζει που κάποιο γνωστοί σε “μαλώνουν” που δεν έχει κάνεις ακόμα έρωτα...μα εγώ ξέρω πως και εσένα σε πειράζει, ξέρω πως είσαι ρομαντικός, αναζητάς συναισθήματα, μα κάνε ένα διάλλειμα σε αυτό, δοκίμασε έχεις ανάγκη, το σώμα σου έχει και τις δικές του ανάγκες, και συνεχώς τις φράζεις. Υποσχέσου μου πως θα παλέψεις, αν δεν το κάνεις εσύ θα περάσω και θα σε μεταμορφώσω σε λύκο να πας να ζευγαρώσεις να ηρεμησεις να έρθει μια ισσοροπία στο σώμα σου και πάλι θα σε κάνω άνθρωπο μετά, μπορεί να νοιώσεις καλύτερα, να μειωθούν οι ζαλάδες σου, δεν θα είσαι ευτυχισμένος μετά το ξέρω μα θα είσαι πιο χαρούμενος, με ακούς?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Σε ακούω...θα παλέψω...θα καταργήσω τα θέλω μου τα συναισθηματικά και θα γίνω και εγώ ένα ζώο...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μην μιλάς έτσι. Απλά κατέβασε τα στάνταρ σου παίξε και εσύ λίγο με τους γύρω σου όπως κάνουν όλοι</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξες πως μου είναι δύσκολο σωστά?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξέρω για αυτό σου μιλάω...για να σε ελευθερώσω, έχεις μέσα σου τόσα να δώσεις είναι άδικο να πάνε έτσι...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Θα προσπαθήσω αλήθεια..</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Χαιρομαι...Πες μου, βλέπω πως θες να συζητήσουμε και άλλα...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξέρεις πέρασα από ένα λίγο πιο πολυτελες ξενοδοχείο στην Αθήνα. Ηρέμησα, μα σαν πέρασαν οι δύο μέρες και ήρθε η ώρα να φύγω, αισθανόμουν μια ανακούφιση, δεν είναι η πρώτη φορά που θέλω να φύγω από ένα λίγο πιο πολυτελές ξενοδοχείο από ότι συνήθως. Δεν ανήκω εκεί....</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξέρω, απλά για να ξεφέυγεις το έκανες σαν ένα μικρό δωράκι στον εαυτό σου. Σου αρέσουν τα απλά πράγματα και αυτό δεν θα αλλάξει, αλλά είναι καλό που και που να κάνεις κανένα διάλλειμα από την καθημερινότητα σου. Πως σου φένεται που είσαι πίσω? Που κάνεις ένα διάλλειμα από την καθημερινότητα σου?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μου αρέσει για λίγο. Ειναι όμορφα να βλέπεις τους δικούς σου μετά απο καιρό. Ακόμα και οι καβγάδες με τους δικους σου έχουν την γλύκα τους. Να αγγίζεις δωμάτια και χώρους που πέρασες χρόνια, να βλέπεις να αλλάζουν δρομοι σπιτια, κτήρια κάθε 6 μήνες που περνάς από το ίδια μέρη. Να βλέπεις μια μικρή εξέλιξη στην πόλη σου. Το σχολείο που πήγα γυμνάσιο- λύκειο δεν θυμίζει σχεδόν τίποτα από τότε που πήγαινα εγώ και δεν έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια, οι άνθρωποι αλλάζουν χάνονται. Ξέρω και εγώ αλλάζω που ταξιδεύω, αλλά δεν βλέπω τόσο πολύ σε εμένα. Τι να πεις. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μου αρέσει που παρατηρεις όλα αυτά.</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξες πως δεν μπορώ αλλιώς...</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ξέρεις θυμάμαι που κατά διάφορες περιόδους της ζωής σου όταν είναι κάτι σημαντικο να συμβεί κάνεις διάφορα σενάρια, έχεις καταλάβει όμως ότι πάντα η ζωή είναι απρόβλεπτη και όσα σενάρια και να κάνεις πάντα σε εκπλήσει. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ναι και αυτή είναι η γοητεία της, μου αρέσει που ποτέ δεν πέφτω μέσα στις προβλέψεις μου, έχει και αυτό την πλάκα του, φυσικά η εσωτερική μάχη είναι σκληρή αλλά τι να κάνεις. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ετσι είναι. Θέλω πριν φυγω να σου πω κάτι ακόμα. Πότε θα πάψεις να πιστεύεις στα παραμύθια? Ποτε θα πιστέψεις μόνο στην πραγματικότητα?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ποτέ?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μα γιατί έτσι?</p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Απλά γιατί αν προσγείωθω στην πραγματικότητα δεν πρόκειται ούτε εσένα να δω πάλι, ούτε την Νεραιδούλα μου, ούτε να πάω και πάλι στην Fairyland, να δω ξωτικά και νεράιδες. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Μου άρεσε η απάντηση σου. Λοιπόν, θα σε ξανασυναντήσω όταν νοιώσω πως το έχεις ανάγκη. Θα φύγω και πάλι όπως ήρθα, θα χαθώ μέσα στην άγρια θαλασσα. Καλά ταξίδια να έχεις, όταν το έχεις ανάγκη να με σκέφτεσαι και να προσεύχεσαι σε μένα. </p></li><li><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Θα προσέυχομαι σε σένα και θα προσπαθήσω το καλοκαίρι να ξαναπάω στο νησί σου, να προσκηνίσω και πάλι τον ναό σου. Ισως να πηγαίνω κάθε καλοκαίρι. Αγαπημένη μου Θεα.</p></li></ul><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Τοτε η θεα χάθηκε μέσα στα νερά έτσι όπως ήρθε. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Κάθησα να χαζευω την θάλασσα. Ήξερα πως δεν θα ξαναέβλεπα την θάλασσα σύντομα. Μετά κουράστηκα. Είχε έρθει και η ώρα του φαγητού. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Πήρα το ποδηλατάκι της αδερφής μου και γύρισα.</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Ο πατέρας μου είχε ετοιμάσει τα μπιφτέκια που μου άρεσουν από τον χασάπη της γειτονιάς, τα ψήνει πολύ ωραία. Η μαμά είχε τιγανίσει πατατούλες που είναι πολύ νόστιμες ειδικά αν έχεις μήνες να φας μη-κατεψυγμένες τιγανιτές πατατούλες. Μαζί και μια σαλατούλα με τομάτα και φέτα και λίγο κρεμμυδάκι και ρίγανη. Φάγαμε και μέτα ύπνο για μεσημεράκι. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1014352657246518710?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-88308025755310233142010-01-01T00:10:00.004Z2010-01-01T08:37:02.381ZΓια λόγους δουλειάς τελευταία στιγμή μου ανακοίνωσαν πως έπρεπε να πετάξω για Πίσω εκτάκτως. Η πτήση δεν ήταν απευθείας, αλλά με μια αλλαγή.<br />Η κακακαιρία ήταν μεγάλη.<br />Η Δευτερη πτήση καθυστέρησε πάνω από δυο ώρες και επειδή ήταν πολύ αργά, αποφάσισαν να μην το ρισκάρουμε, καθώς η θερμοκρασία ήταν κοντά στο -10 και η χιονόπτωση δεν είχε σταματήσει από το απόγευμα με αποτέλεσμα να δημιουργεί αρκετά προβλήματα στις πτήσεις. θα πετούσαμε με την πρώτη πρωινή πτήση. Τα περισσότερα ξενοδοχεία ήταν κλεισμένα καθώς η πόλη που είχαμε σταματήσει ήταν διάσημος προορισμός για διακοπές χριστουγέννων. Ετσι η αεροπορική εταιρία κανόνισε ξενοδοχεία σε μια μικρή γειτονική πόλη.<br />Με λιγη ταλαιπωρία βρήκαν τελικά λεοφωρεία και μας μεταφέραν εκεί.<br />Ηταν όμορφα, όλα χιονισμένα, εκτός από τους δρόμους δεξιά και αριστερά, με πολλά δένδρα και τα σπίτια (όχι τόσο πυκνα) να είναι φωτισμένα και με χριστουγεννιάτικα στολίδια.<br />Φθάσαμε στην πόλη.<br />Ηταν όμορφη.<br />Αποφάσισα να ξαναπεράσω στο μέλλον. Αφησα τα πράγματα μου στο δωμάτιο και βγήκα να περπατήσω στο έρημο, μα φωτισμένο κέντρο της πόλης.<br /><br />Δεν ήταν η πρώτη φορά που περνούσα μόνος παραμονή πρωτοχρονιάς.<br />Η πρώτη ήταν το πρώτο χρόνο που ήμουν αγγλία, δεν αισθανόμουν έτοιμος να πετάξω για ελλάδα και είχα ανάγκη για χαλάρωση. Τότε στο δωμάτιο της έρημης εστίας, και με μόνη παρέα την συντροφιά του Τσιλιμίδη στο ραδιόφωνο.<br /><br />Από την άλλη μου άρεσε που κάποτε ονειρευόμουν να κάνω αυτό ακριβώς το πράγμα, να είμαι σε χιονισμένα και έρημα κέντρα πόλεων του εξωτερικού, και να περπατάω μόνος.<br /><br />Ημουν κουρασμένος μα και χαρούμενος.<br />Σε ένα τοίχο από ένα μαγαζί με παράξενα καπέλα,<br />κάποιος είχε γράψει:<br />"όταν έβρεχε αγάπη, εγώ κρατούσα ομπρέλα, και τώρα που έχει ήλιο...παρακαλώ για βροχή"<br />χαμογέλασα...<br />τοπική ώρα πλησίαζε 11 παρά 5 αλλά στην Ελλάδα πλησίαζε 12, ένας ακόμα χρόνος θα μας αποχαιρετούσε, μου είχε δόσει πολλά αυτός ο χρόνος.<br />Ηταν ίσως διαφορετικός, με όμορφες και ασχημες στιγμές.<br />Εγώ θα κρατούσα μόνο τις όμορφες. Τις άσχημες τις έγραψα σε χαρτιά, μετά τα έκαψα και σκόρπισα την σταχτη τους από την γέφυρα κοντά στο ODEON στο Guildford.<br />ξεχάστηκα είχε πάει και 5.<br /><br />Πήρα τους δικούς μου, τους ευχήθηκα, μου είπαν πως θα προτιμούσαν να είμασταν μαζί, αλλά τι να έκαναν αυτά τα έκτακτα συμβαίνουν, σταναχωρέθηκαν και όταν τους είπα για την ατυχία με την πτήση και πως δεν θα βρισκόμουν σπίτι μου, αλλά θα έπρεπε να περάσω το βράδυ σε μια άλλη ευρωπαική πόλη.<br /><br />Μετά πήγα στο δωμάτιο σιγά σιγά, είχα αρχίσει να παγώνω.<br />Στην ρεσεψιον βρήκα μια κοπέλα που πετούσαμε μαζί. Ειχαμε μιλησει λίγο όταν περιμέναμε για την αλλαγή πτήσης. Ηταν ομορφούλα, μου είπε πως και αυτή ηταν μόνη και αν ήθελα να συναντηθούμε αργότερα να μην είμαστε μόνοι τέτοια μέρα. Της είπα ναι,<br />και μου είπε να περάσω αργότερα να την δω αφού τώρα είχε κατέβει να πάρει σαπουνάκια να κάνει ένα ντουζάκι να χαλαρώσει, γιατί είχε ξεχάσει να αλλάξει η καμαριέρα.<br />Σε λίγο θα παώ να την βρω...<br />Θα μου μειώσει την μοναξιά που νοιώθω, και ίσως να με κάνει να ξεχαστώ λίγο από όσες σκέψεις με βασανίζουν...<br />Ισως τελικά το νέο έτος να μου δώσει κάτι όμορφο...<br />Σε αφήνω μην αργήσω....για λίγο..γιατι αύριο έχουμε πτήση νωρίς, αν το επιτρέψει ο καιρός και μετά πίσω στην αγγλική πραγματικότητα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8830802575531023314?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-16403024518668695052009-12-25T22:59:00.003Z2009-12-25T23:56:52.144Z<span id="SPELLING_ERROR_0" class="blsp-spelling-error">Παρισι</span>, Άνοιξη 2012.<br />Είχαν περάσει 2 χρόνια που είχα φύγει από το Λονδίνο και είχα πάει στο <span id="SPELLING_ERROR_1" class="blsp-spelling-error">Αμστερνταμ.</span><br />Αφότου τελείωσα το διδακτορικό μου η εταιρία μου πρότεινε να πάω εκεί σαν τεχνικός σύμβουλος για την τεχνική που είχαμε εφεύρει<br />Η θέση μου απαιτούσε αρκετά συχνά ταξίδια ανά την Ευρώπη, <span id="SPELLING_ERROR_2" class="blsp-spelling-error">ξες</span> συνεχείς εκπαιδεύσεις,<br /><span id="SPELLING_ERROR_3" class="blsp-spelling-error">meetings</span>, προώθηση της νέας τεχνολογία κτλ...<br />Παλιότερα σου μιλούσα συχνά για το <span id="SPELLING_ERROR_4" class="blsp-spelling-error">αγχος</span> μου να ταξιδεύω,<br />μα τώρα σιγά σιγά είχα <span id="SPELLING_ERROR_5" class="blsp-spelling-error">συνηθήσει</span>, <span id="SPELLING_ERROR_6" class="blsp-spelling-error">ξες</span> και οι πτήσεις δεν ήταν πάνω από δύο ώρες την φορά οπότε....πολλές φορές φυσικά βόλευε απλά να πάω με το τρένο.<br /><br />Χθες είχα έρθει για μία ακόμα φορά Παρίσι<br />Μόλις είχαμε τελειώσει με το <span id="SPELLING_ERROR_7" class="blsp-spelling-error">meeting.</span> Πήγα στο Δωμάτιο του ξενοδοχείου,<br />έβγαλα τα επίσημα ρούχα.<br />Ακόμα δεν είχα συνηθίσει το κουστούμι και ας πέρασε πάνω από ένας χρόνος που ήταν καθημερινότητα μου, κάθε φορά που πήγαινα σπίτι λυτρωνόμουν που το έβγαζα <br />Ήταν <span id="SPELLING_ERROR_8" class="blsp-spelling-error">μεσημεράκι</span> προς απόγευμα. Αλλά ήταν μια ηλιόλουστη και σχετικά ζεστή μέρα, οπότε είπα να το εκμεταλλευτώ Έβαλα και πάλι ένα από τα ηλίθια <span id="SPELLING_ERROR_9" class="blsp-spelling-error">T-shirt</span> μου.<br />Πήρα την κάμερα μου και πήγα να περπατήσω δίπλα στον ποταμό.<br />Σε μια φάση στα κάγκελα είδα να ακουμπάει μια κοπέλα.<br />Φυσικά και δεν ήταν η μόνη που είδα ως τώρα, απλά αυτή τράβηξε την προσοχή μου.<br />Είχε μακρυά καστανά μαλλιά και είχε το πιο γλυκό πρόσωπο που είχα δει.<br />Φορούσε ένα μαύρο εφαρμοστό φόρεμα που αναδείκνυε το <span id="SPELLING_ERROR_10" class="blsp-spelling-error">καλλίραμο</span> κορμί της.<br />Κοίταξε προς το μέρος μου.<br />Μου χαμογέλασε.<br />Ήξερα πως έπρεπε να αντιδράσω άμεσα.<br />Την πλησίασα της χαμογέλασα και την ρώτησα αν της αρέσει να την <span id="SPELLING_ERROR_11" class="blsp-spelling-error">φωτογραφίζουν.</span><br />Εκείνη απάντησε πως μου αρέσει να με φωτογραφίζουν μόνο αν ο φωτογράφος με κάνει να νοιώθω άνετα.<br />Τότε της πρότεινα απλά να αγνοήσει την κάμερα μου, και αρχίσαμε να συζητάμε.<br />Άρχισα να τις λέω για την ζωή μου και αυτή για την δίκια της. Άρχισε να αισθάνεται άνετα, έτσι σε διάφορες στιγμές σταματούσα την συζήτηση μας και <span id="SPELLING_ERROR_12" class="blsp-spelling-error">τραβούσα</span> φωτογραφίες. Την έκανα να χαμογελάει<br />Τραβήξαμε διάφορες φωτογραφίες με φόντο το ποτάμι και στην <span id="SPELLING_ERROR_13" class="blsp-spelling-error">συνέχεις</span> κάτσαμε σε ένα καφέ εκεί κοντά. Τραβήξαμε λίγες ακόμα φωτογραφίες εκεί και μετά συνεχίσαμε την συζήτηση μας.<br />Αυτό που μου άρεσε σε αυτή ήταν πως ήξερε πάντα τι να μου απαντήσει και γενικά αν και την είχα γνωρίσει μόνο πριν λίγες ώρες ήταν σαν να την ήξερα χρόνια.<br />Μέτα για πλάκα της είπα να περάσει από το δωμάτιο στο ξενοδοχείο και να τραβήξουμε καμιά φωτογραφία και εκεί. Το ξενοδοχείο το πλήρωνε η εταιρία και ήταν ένα από τα πιο πολυτελή στο Παρίσι, οπότε ο χώρος θα ήταν ιδανικός για να τραβήξουμε μερικά ενδιαφέροντα πορτραίτα.<br />Πήγαμε, είχε αρχίσει να <span id="SPELLING_ERROR_14" class="blsp-spelling-error">σκοτεινιάζει.</span> Παίξαμε με τον φακό και το χαρήκαμε και οι δυο μας.<br />Ήρθε η ώρα του αποχωρισμού αλλά αντί για <span id="SPELLING_ERROR_15" class="blsp-spelling-error">αυτο</span> προτιμήσαμε να πάμε για <span id="SPELLING_ERROR_16" class="blsp-spelling-error">φαί</span> στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Μόλις φάγαμε πήγαμε και πάλι βόλτα έξω στο ποτάμι.<br />Ήταν ίσως η πρώτη <span id="SPELLING_ERROR_17" class="blsp-spelling-error">φορα</span> που ένοιωσα αυτό που λέγαν για το πόσο ερωτική πόλη είναι το <span id="SPELLING_ERROR_18" class="blsp-spelling-error">παρίσι.</span> Να περνάς φωτισμένες γέφυρες. Να έχεις δίπλα σου ένα άτομο για το οποίο <span id="SPELLING_ERROR_19" class="blsp-spelling-error">νοιώθεις</span> τον ενθουσιασμό της <span id="SPELLING_ERROR_20" class="blsp-spelling-corrected">πρόσφατης</span> γνωριμίας και να αισθάνεσαι τον ερωτισμό να κυριαρχεί.<br />Συνεχίσαμε να περπατάμε. Τα συναισθήματα μας ήταν τόσο έντονα.<br />Μετά...πάλι προσπαθήσαμε να πούμε αντίο....αλλά δεν γινόταν, με συνόδεψε μέχρι την είσοδο του ξενοδοχείου και τελικά, χωρίς να πούμε λόγια παρά μόνο με τα βλέμματα ανεβήκαμε στο <span id="SPELLING_ERROR_21" class="blsp-spelling-corrected">δωμάτιο</span><br />Περάσαμε την νύχτα μαζί.<br />Το πρωί. Σηκώθηκα πριν από αυτή...<br />Προσπάθησα να μην κάνω φασαρία.<br />Ντύθηκα σιωπηλά και γρήγορα.<br />Την φίλησα στο μάγουλο και την αποχαιρέτησα, <span id="SPELLING_ERROR_22" class="blsp-spelling-error">σιγοψιθυρίζοντας</span> στο αυτί της "Συγγνώμη".<br />Κατέβηκα στην ρεσεψιόν, τακτοποίησα τον λογαριασμό, <span id="SPELLING_ERROR_23" class="blsp-spelling-error">παρακάλεσα</span> στην <span id="SPELLING_ERROR_24" class="blsp-spelling-error">ρεσεψιον</span> να μην δώσουν τα στοιχεία μου και πλήρωσα για το πρωινό της.<br />Μια ακόμα τυχαία συνάντηση τέλειωνε τόσο όμορφα όπως άρχισε, και όπως πάντα γινόταν στην μοναχική ζωή μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1640302451866869505?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-62619904434102387062009-12-24T22:32:00.002Z2009-12-24T23:07:39.829ZΤο πρωί πήρα την κάμερα μου, και άρχισα να χάνομαι στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.<br />Κατέβηκα από Ανω Πόλη στο κέντρο. Εκανα στάσεις σε διάφορα μέρη, για 15-20 λεπτά έπεζα με μια γατούλα που πόζαρε για μένα, φυσικά είναι δύσκολο ένα ζωάκι να κάνει το μοντέλο σου, αλλά.....<br /><br />μετά βρέθηκα στο Μουσείο Φωτογραφίας στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης,<br />όπως τους είπα και εκεί είναι από τα πιο όμορφα μουσεία Φωτογραφίας που έχω δει,<br />και πάντα έχει πολύ καλές φωτογραφίες.<br /><br />Μετα πήγα στο Μουσείο Συγχρονης Τέχνης που έχει εκεί,<br />μερικά από τα έργα μου άρεσαν.<br /><br />Αισθάνθηκα ότι ανήκω εκεί...<br />Στον χώρο του Μουσείου, σε ότι έχει να κάνει με Φωτογραφία.<br />Μετά αγόρασα ένα λογοτεχνικό βιβλίο και γύρισα σπίτι,<br />ξάπλωσα χαλάρωσα,<br />Ενώ δεν είχα διάθεση να κάνω κάτι το απόγευμα μου την έδωσε και ντύθηκα.<br /><br />Με το που μπαίνω μέσα στο Λεωφορείο βλέπω μια κοπέλα που είχα γνωρίσει χθες.<br /><br />χθες όταν γύριζα από το κέντρο μπαίνει μια κοπελίτσα.<br />Κάτι μου έλεγε με λίγα βλέμματα που ανταλάξαμε και κάτι χαμόγελα ότι δεν πέρασα τελειώς απαρατήρητος. Και μετά βρήκα μια ηλίθια, ως συνήθως, αφορμή για να της πιάσω συζήτηση.<br />Μιλήσαμε λίγο και την ρώτησα αν της αρέσουν να την φωτογραφίζουν, και μου λέει ότι ναι αν ο φωτογράφος την κάνει να νοιώθει άνετα. Της έδωσα την καρτούλα μου (σαν φωτογράφος) και της είπα αν θέλει να με πάρει τηλέφωνο.<br /><br />Ξες κάτι, κυρίως το έκανα γιατί μου άρεζε σαν κοπέλα και γιατί έχω ανάγκη να ξεφύγω για λίγες μέρες από την καθημερινότητα μέχρι να γυρίσω πίσω στην Αγγλία.<br /><br />Και έτσι όπως σου είπα πριν, με το που μπαίνω μέσα στο λεωφορείο βλέπω την κοπέλα αυτή,<br />την ρώτησα να κάτσω δίπλα σου και μου λέει ναι.<br />και μιλήσαμε για λίγή ώρα. και επειδή στην κάρτα μου έχω το αγγλικό νούμερο της λέω αν σε τρομάζει το νούμερο κάνε μου αναπάντητη να σε πάρω.<br /><br />Ξεχασα να σου πω, με το που μπαίνω μου λέει το έχει η μοίρα μας να συναντιόμαστε στο λεωφορείο.<br />Βασικά εδώ που τα λέμε είναι λίγο απίθανο να συμβεί αυτό, όχι αδύνατο.<br /><br />Θα δούμε, θα χαρώ να την δω. Θέλω να "παίξουμε" με την κάμερα παρείτσα.<br />και όπου μας βγάλει, περαστικός είμαι απο εδώ...<br /><br />Αυτό που μου αρέσει, όταν θέλω να βγάλω φωτογραφίες από κάποιο κοπέλα, με νοιάζει να αλληλεπιδρώ μαζί της και φένεται πως μπορούμε να συνεννοηθούμε.<br /><br />θα δούμε, θα παλέψω βασικά να βρω και κάποιες άλλες κοπέλες αν υπάρχει αντίστοιχη κατάσταση. Θα δούμε....<br /><br />Ξες θέλω να σου πω και κάτι άλλο,<br />περνώντας από την Αριστοτέλους και από τα μαγαζιά στην παραλία,<br />βλέποντας το κόσμο τον ένα πάνω στον άλλο σαν σαρδέλες,<br />αισθάνθηκα για μια ακόμα φορά πως δεν ανήκω εκεί....<br /><br />Από την άλλη είναι τόσα πολλά που δεν έζησα όσο ήμουν στην Θεσσαλονίκη,<br />αλλά τι να πεις...<br />απλά λες δεν πειράζει και συνεχίζεις.....<br />αλλά και πάλι δεν υπάρχει πιθανότητα να τα ζήσω οπότε....<br /><br />ξέρεις είμαι κοντά 4 μέρες θεσσαλονίκη και ακόμα δεν πήρα τηλέφωνο να πω σε όσους γνωστούς έχω ότι είμαι ελλάδα. Δεν θέλω..<br /><br />Δεν θέλω να δω κανένα, ακόμα.<br />Προσπαθώ να χαλαρώσω, από την άλλη μου αρέσει να γνωρίζω άτομα (κυρίως κοπέλες)<br />έτσι στο άσχετο χωρίς καμιά σύνδεση.<br />Συνατήσεις περάστικες...<br />έχουν την ομορφιά τους...<br />Αυτά σκάω...<br />Αυριο προβλέπω να την βγάλω κυρίως στο κρεββατάκι μου.<br />Σε φιλώ....<br />Καλή σου ξεκούραση Ματάκια μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6261990443410238706?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-85884289269756465852009-12-24T00:55:00.002Z2009-12-24T01:23:39.595ZΖω...<br />Δεν ξέρω αν το ξες,<br />μα είμαι ζωντανός....<br />Αναπνέω..<br />Νοιώθω...<br />Σκέφτομαι....<br /><br />Ξέρεις κάτι καμιά φορά πέφτουμε σε λάκους, σε λάκους πιο ψηλούς από εμάς,<br />και τότε είναι πολύ δύσκολο να βγουμε από αυτούς.<br /><br />Μα θα έρθει κάποια στιγμή και θα μας δοθεί ένα χέρι να πιαστούμε και θα μας βοηθήσει να βγούμε από αυτόν.<br />Το μαγικό είναι όταν το άτομο αυτό είχε άθελα του βοηθήσει να πέσουμε στον λάκο.<br />Ξες γιατί είναι μαγικό?<br />Γιατί ειναι όπως τα μάγια μιας μάγισσας, η μόνη ικανή να βρει το αντίδοτο είναι αυτή....<br /><br />Ετσι και εσύ...<br />Ενα πρωί,<br />μια παγωμένης μέρας....<br />Ηρθες, εκεί που πάλευα να σταθώ στα πόδια μου για μήνες, και πάνω που τα είχα ψιλοκαταφέρει μα ήμουν αρκετά αδύναμος και είχα μια πληγή ακόμα μέσα μου,<br />ήρθες και με νεραιδένια βοτάνια την γιάτρεψες...<br /><br />ξες κάτι, τελικά κάτι μαγικό κάποιες φορές συνδέει τους ανθρώπους,<br />κάτι μαγικό πέρα από τις δικές τους ανθρώπινες δυνάμεις,<br />και τότε μόλις οι άνθρωποι το νοιώσουν αυτό θέλουν να είναι μαζί και τα καταφέρνουν...<br />σε κάποιες περιπτώσεις...<br /><br />μα κάποιες άλλες φορές η πραγματικότητα δεν τους αφήνει να είναι μαζί,<br />και γαμάει τα όνειρα τους όπως είχαμε πει μερικούς μήνες πριν,<br />και τότε οι άνθρωποι βλέποντας τα όνειρα τους να γαμιούνται,<br />οργίζονται, οργίζονται με την μοίρα τους, με τον αγαπημένο τους,<br />με τον ίδιο τους τον εαυτό και καταστρέφουν τα πάντα...<br />αντικείμενα σχέσεις, σκοτώνουν ότι τους θυμίζει τον άλλο...<br /><br />και τότε...νομίζουν πως ξεχάστηκαν....<br />μα μιλήσαμε για κάτι μαγικό που τους συνδέει..<br />και τότε....<br />ενώ την μέρα τα καταφέρνουν και είναι καλά...<br />τα βράδυα...<br />η μαγεία επιστρέφει, τοτε που η λογική και οι φραγμοί μας χαλαρώνουν,<br />και οι σκέψεις τρέχουν στον αγαπήμενο μας,<br />και μετά ο αγαπημένος μας έρχεται στον ύπνο μας,<br />και τότε θέλουμε να του μιλήσουμε μα ξέρουμε ή φοβόμαστε πως δεν κάνει...<br />και αναρωτιόμαστε αν ζει και αν ειναι καλά<br />και καταριόμαστε την σιωπή<br /><br />μα μια στιγμή....αυτή η μαγεία που μας συνδέει θα κάνει την επανάσταση της...<br />και τότε θα λυγίζουν και οι δυο πλευρές βλέποντας πως δεν μπορούν να είναι μακρυά...<br />και θα χαρούν βλέποντας πως και η άλλη πλευρά νοιώθει το ίδιο...<br /><br />και τότε και οι δυο θα λυπηθούν που θα καταλάβουν πως δεν μπορούν να είναι μαζί,<br />μα θα χαρούν που τουλάχιστον θα είναι δίπλα ο ένας στον άλλο,<br />και θα μπουν στην λίστα που ελάχιστα άτομα κατέχουν για τον καθένα.<br />την λίστα που έχει μόνο τους γονείς και τα αδέρφια συνήθως,<br />μα και άλλους με τους οποίους τους συνδέει μια ιδιαίτερη Αγαπη...<br /><br />και τώρα ειναι αργά και πρέπει να σιωπήσω...<br /><br />ΥΓ. Σε ευχαριστώ...<br />μου γιάτρεψες τις πληγές, η Αλήθεια σου θα με βοηθήσει να σταθώ και πάλι στα πόδια μου,<br />και η συντροφιά σου να πάω μπροστά στην ζωή μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8588428926975646585?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-22769679106581339892009-12-22T19:16:00.002Z2009-12-22T20:14:00.088ZΣαββατο πρωί, μιας ανοιξιάτικης μέρας.<br />Πήρα το τρένο,<br />κάτι μου έλεγε πως έπρεπε μετά από μήνες να πάω στην Fairyland.<br />Ηταν και πάλι η διαίσθηση μου που φώναζε. Την άκουσα.<br />Βρέθηκα στον σταθμό των τρένων και το πήρα. Ξεκινώντας από το Guildford, έπρεπε να κάνω δύο αλλαγές. Η πρώτη ήταν στον σταθμό Loneliness και η δεύτερη στον σταθμό Hopeless, μετά παρά το ότι πέρασα από αυτούς τους σταθμούς βρέθηκα στον τελικό μου προορισμό Fairyland.<br />Πέρασα και πάλι από το κέντρο του χωριού, καλησπέρισα μερικούς από τους γνωστούς μου που είχα γνωρίσει απο τις προυγούμενες επισκέψεις μου, τους είχε κάνει εντύπωση που είχα τόσο καιρό να παώ, αλλά....<br /><br />Βρέθηκα στο δάσος σου. που είχες το Χρυσό κελί σου.<br />Όπως τόσες άλλες φορές είχα πάρει μαζί μου ένα μπουκέτο από λευκά γαρύφαλλα.<br />Αν και πάλι δεν σε έβρισκα εκεί, θα τα άφηνα κάτω στο δένδρο να τα έβρισκες όταν θα έφευγες...<br />Μα φώναξα κάτω από το παράθυρο σου,<br />-Νεραιδουλαααααααααααααααααα<br />και βγήκες, δεν μπορούσα να το πιστέψω πως ήταν αλήθεια, μου φώναξες έλα....<br />και ανέβηκα.<br />Είπαμε ο ένας στον άλλο πόσο πολύ δύσκολα περάσαμε αυτό τον καιρό, πως η απουσία του άλλου ήταν τόσο έντονη, πως δεν πάψαμε να σκεφτόμασε ο ένας τον άλλον. καταλάβαμε πως κάναμε λάθη, αλλά....αυτό που μας συνέδεε ήταν πιο δυνατό.<br /><br />Τότε αφού μάθαμε ο ένας όλα όσα είχαν γίνει στον άλλο τον καιρό της σιωπής...<br /><br />Σε κοίταξα στα μάτια, αυτά τα υπέροχα Ματια πόσο μου είχαν λείψει, μου χαμογελούσες...τα μάτια ήταν υγρά μα μου χαμογελούσες...το πιο όμορφο χαμόγελο που είχα δει ποτέ...<br />τότε και πάλι σιωπή...μα σιωπή που είμασταν ο ένας απέναντι στον άλλο...<br />αγκίζαμε σφιχτά τα χέρια ο ένας του άλλου<br /><br />μετά από ώρα από μόνη σου μου μίλησες....<br />μου μίλησες για όλες τις δυσκολίες, μου είπες πως μπορεί να φύγεις...για κάποιον άλλο παραμυθένιο κόσμο...<br />μα ότι και να συμβεί...θα είσαι για πάντα η νεράιδα μου, θα είσαι δίπλα μου, κανείς δεν θα σε βλέπει παρά μόνο εγώ...όταν πέφτω θα με σηκώνεις, όταν δακρύζω θα μου δίνεις το κόκκινο βελούδινο μαντήλι της νεράιδας με ραμμένο το αρχικό του ονόματος σου,<br />ότι παρόλο που θα σου είναι δύσκολο θα με βοηθήσεις να βρω μια αγκαλία που ποτέ δεν είχα, και όταν και εκεί πέφτω και κλαίω μόνος πως θα έρχεσαι στα όνειρα μου να μου δίνεις κουράγιο, και στις δύσκολες στιγμές, που θα έχω και πάλι ζαλάδες, θα έρχεσαι και θα μου αγκίζεις το χέρι και θα είσαι εσύ το στήριγμα μου. και όταν εγώ σου είπα τι θες από μένα, μου είπες απλά<br />- Να χαμογελάς...<br />γιατί ήξερες πως όσο καιρό ήσουν μακρυά μου δεν χαμογελούσα....<br />και υποσχέθηκα πως θα το κάνω...θα προσπαθήσω<br /><br />και τότε σταματήσαμε να μιλάμε...<br />κοιταζόμασταν για ώρες σιωπηλά...<br />μετά για πρώτη φορά μου ετοίμασες το Γευμα της νεράιδας, με χυμούς από τα δέντρα του δάσους και γεύματα από διάφορα φυτά σε ένα παράξενο μείγμα...<br />μετά ξαπλώσαμε στο κρεββάτι σου,<br />ήταν το πιο άνετο κρεββάτι που είχα κοιμηθεί...<br />με υπέροχα χρωματιστά καλυμματα...<br />απλά αγκίζαμε ο ένας τον άλλο για να αισθανόμαστε απλά την ύπαρξη ο ένας του άλλου...<br />Σηκωθήκαμε το επόμενο πρωί.<br />Θα ερχόσουν μαζί μου. Γιατί μου είχες υποσχεθεί πως θα είσαι σιωπηλά δίπλα μου για πάντα.<br />Μόλις μπήκαμε στο τρένο μου έδωσες το μαντίλι σου...<br />Σιγά σιγα η ύπαρξη σου άρχισε να χάνεται, μέχρι που έγινες μια σκιά σαν φάντασμα...<br />Μου χαμογέλασες, όπως σε εκείνη την αγαπημένη μου φωτογραφία, είχες βαφτεί και πάλι έτσι όπως τότε, με έκανες τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο...<br />μετά χάθηκε η μορφή σου, μα δεν με ένοιαζε καθόλου πια..<br />γιατί απλά σε ένοιωθα δίπλα μου. Πήγα περπάτησα δίπλα στην λίμνη στο πανεπιστήμιο...<br />χάζευα το νερό...σε εκείνο το συντριβάνι, όταν δεν ήταν κανεις κοντά,<br />είδα την μορφή σου, μια μικρή νεράιδα χώρευε στο νερό και μου χαμογελούσε, άρχισα και εγώ να χαμογελώ....<br />μετά άρχισε να νυχτωνει πήγα σπίτι....<br />άναψα τα κεράκια μου και έβαλά το αιθέρεο έλαιο με άρωμα Λεβάντα...τότε σκέφτηκα όλα αυτά που γίναν τις δύο τελευταίες μέρες, και άρχιζα να δακρύζω....να κλαίω για να βγάλω όλη την συναισθηματική μου φόρτιση....και τότε στην σκια του κεριού, είδα και πάλι την μορφή σου, αυτή την φορά έγινες όπως λίγο πριν χαθείς στο τρένο, πήγες στην τσάντα μου, πήρες το κόκκινο μαντήλι και μου σκούπισες τα δάκρυα...μου χαμογέλασες και χαμογέλασα ήδη είχε το πρόσωπο μου συνηθήσει να χαμογελα...<br />με πήρε ο ύπνος...<br />ήρθες στα όνειρα μου και είχες πιάσεις από χέρι και πετούσαμε...<br />είχαμε γυρίσει όλον τον κόσμο μαζί...<br />Μετά ξύπνησα....<br />ήταν το πιο όμορφο πρωινό ακόμα και στην αγγλία ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός είχε ένα παράξενο γαλάζιο χρώμα, παρά το ότι δεν είχε πολλά σύννεφα, ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο<br />είχε σχηματιστεί στον ουρανό...<br />ετοίμασα το πρωινό μου,<br />και βγήκα για μια βόλτα, ένα τεράστιο χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο προσωπο μου.<br />Μια καινούργια ζωή ξεκινούσε, που και που έβλεπα και εσένα γύρω μου, αλλά κανεις δεν ήξερε γιατί πια δεν ήμουν τόσο θλιμμένος...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-2276967910658133989?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-79797512874054565062009-12-20T22:55:00.002Z2009-12-20T23:24:24.397ZΑπό το κρύο στην ζέστη...<br />από γάντια κουκούλα χοντρό μπουφαν,<br />σε περίπατο με κοντομάνικο..<br /><br />από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο άλλο...<br />από ένα απλό δωμάτιο που μου αρέσει...<br />σε ένα αλλο ιδιαίτερο δωμάτιο,<br />με έπιπλα που αν σου αρέσουν μπορείς να τα αγοράσεις,<br />με ένα κουτί που λέει πάνω Christmas box....<br />που έχει μέσα από φυστύκια μέχρι το δαχτυλίδι με δόνησι της Durex...<br />τα κοιτούσα μπας και πάρω καμιά ιδέα για φωτογραφία.<br />χθες δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί ερχόνταν άπειρες ιδέες στο μυαλό μου<br />για φωτογραφία...<br />και μου άρεσε,<br />μου άρεζε αυτή η δημιουργική σκέψη...<br /><br />τώρα σε ένα δωμάτιο με μεγάλη τζαμαρία ακούς?<br />όχι με ένα κούτσικο παραθυράκι...<br />αλλα για να μου ανοίξουν την πόρτα για το μπαλκόνι να πρέπει να καλέσω κάποιον...<br /><br />και έχει και μπαλκόνι ακους?<br />μου έχει λείψει το να κάθομαι σε μπαλκόνι...<br /><br />από μια πόλη παγωμένη αλλά που μπορούσα να βγω όποτε θέλω να σχεδόν έξω...<br />χωρίς να φοβάμαι,<br />στην πρωτεύουσα της χώρας που γεννήθηκα,<br />και όταν ρώτησα στην ρεσεψιον να βγω να περπατήσω έξω...<br />το βραδάκι,<br />μου είπαν...καλύερα όχι...<br />παρεξενοι άνθρωποι έξω....<br />αστυνομία αισθητή....που σιγά μην κάνει κάτι...αλλά τι σημασία έχει...<br /><br />από μια πόλη που δεν μιλάω την γλώσσα, παρά την γλώσσα των νοημάτων παρέα με τα αγγλικά,<br />σε μια χώρα που η μητρική μου γλώσσα μιλιέται...<br />να μην ξέρω πολλά για το πως να κινηθώ, να ζήσω...<br /><br />Σε ένα δωμάτιο μόνος, όμορφα φωτισμένο,<br />και από εκεί να βλέπει τον λόφο του Λυκαβητού, αν ισχύει αυτό που μου πε ενας φίλος...<br /><br />ηρεμία...<br />ξέρεις κάτι...δεν έχει τελικά και πολύ σημασία το πόσο θα γυρίσεις σε μια πολη...<br />ακόμα και από τα αεροπλάνα στα τρένα και τα λεωφορία που περνάς...<br />ταξιδεύεις...<br /><br />μα ξέρεις κάτι, τα ταξίδια της ψυχής είναι μαγικά..<br />και η ψυχή ταξιδεύει μαζί με το σώμα...<br />μα όσο πονάει σε ένα μέρος, τόσο θα πονάει και σε ένα άλλο....<br /><br />μα σαν η πληγή γιατρευτεί,<br />τότε....<br />τότε η ψυχή ηρεμεί...τι και αν είναι κλεισμένη σε ένα όμορφο δωμάτιο ξενοδοχείου?<br />αυτό απλά είναι ένα δώρο σε μένα<br />θα μπορούσα να πάω σε ένα πιο φθηνό ξενοδοχείο...<br />μα είπα ας κάνω ένα μικρό δώρο στο εαυτό μου..<br />και θα μου πεις και είναι ευτυχία αυτο που κάνεις?<br /><br />τι σημασία έχει....<br />καμία...βλέπω την εσωτερική μου γαλήνη.<br />την ισσοροπία μου σε ένα ιδιαίτερο μέρος,<br />μακρυά από τους δικούς μου,<br />μακρυά από το μέρος που ζω...<br />μόνος...μόνος....μα δεν νοιώθω μοναξία...<br /><br />είναι παράξενο τι μειώνει την μοναξιά μας...<br />μπορεί καν να μην είναι δίπλα μας...αυτός που μειώνει την μοναξιά μας...<br /><br />είχα μια πληγή...<br />μια πληγή που έτρεχε αίμα...<br />κοιτούσα την πληγωμένη μου πληγή...<br />και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα...<br />φοβόμουν....μα πριν λίγες μέρες...<br />η πληγή έκλησε..<br />τα σημάδια είναι εκεί...<br />μα τι σημασία έχει?<br /><br />μαθαίνουμε...απο τις πληγές...<br />μα κλείνουν...<br /><br />και εγώ είμαι ήρεμος...<br />είμαι ήρεμος και με μια γλυκιά χαρά...<br /><br />είμαι χαρούμενος γιατί αυτό που έβλεπα στα μάτια σου δεν ήταν ψέυτικο...<br />το χαμόγελο σου ήταν αληθινό...<br />όταν υπάρχει κάτι αληθινό στον κόσμο αυτό δεν χάνεται...<br />δεν ξέρω αν παραμένει το ίδιο...<br />(τι μένει ίδιο στην ζωή????)<br />αλλάζει, μεταλλάζεται, εξελίσσεται βελτιώνεται...<br /><br />εμείς αλλάζουμε...<br />περνάνε διάφοροι από την ζωή μας...<br />πόσοι είναι ανούσιοι???<br /><br />μα οι Αλλοι?<br />αυτοί που μας άγγιξαν?<br />αγκιζόμαστε...<br />το ουσιάστικο άγγιγμα...δεν έχει να κάνει με το σου βάζω χέρι ή σου δίνω το χέρι μου...<br />το ουσιαστικό άγγιγμα έχει να κάνει με το άγγιγμα ψυχής που έλεγε και άλλος πριν χρόνια...<br /><br />και μετά τον χειμώνα...<br />τα πουλιά θα γυρίσουν ακους?<br />η φωλιά είχε μείνει άδεια...<br />μα τα χελιδόνια γύρισαν...<br /><br />είμαι μικρός...ακούς?<br />μα δεν πειράζει...<br /><br />δεν θα μεγαλώσω...<br />και ξες γιατί?<br />αν μεγαλώσω πως θα χοράω να περάσω από μικρές χαραμάδες?<br /><br />μοιράζοντας μαζι σου σκέψεις...<br />η ζωή είναι ωραία αυτό να θυμάσαι...<br /><br />κουνούσε λίγο το αεροπλάνο...<br />όχι κάτι ιδιαίτερο...<br /><br />από το μυαλό μου πέρασε μια σκέψη,<br />αν πέσει το αεροπλάνο και φυγω...<br />δεν θα με πείραζε...γιατί κάτι που με βασάνιζε δεν θα με βασανίζει πια....<br />σε φιλώ και σιωπώ<br />ακούω απο το ραδιοφωνο του κινητού την αγαπημένη μου εκπομπη...<br />αλλά όχι μέσω ίντερνετ οπως συνήθως...έχει και αυτό την γλύκα του...<br /><br />ξες δεν θέλω να "φυγω" απλα αν Εφευγα λέω..<br /><br />ΣΕ Φιλώ...<br />αν μάθω πως χαμογελάς συχνά...<br />θα χαμογελώ και εγώ...<br /><br />άνθρωποι συναντιούνται τυχαια στην ζωή...<br />οι πιο πολλοί θα χαθούν..<br />μα κάποιοι όπως οι γονείς σου θα μείνουν δίπλα σου...<br />μην ψαχνεις το πως και το γιατί,<br />μην αναζητας απαντήσεις και γιατί...<br />μην ψάχνεις τίποτα,<br />απλά κράτα ότι σε κάνει να χαμογελάς...<br />και ότι σου προσφέρεις ζωστασία στην ψυχη σου, σε φιλώ και πάλι και σταματάω,<br />γιατί θα με περάσουν για τρελό...<br />να παραμιλώ στην μέση ενός δρόμου..<br />έσκασα, σου στέλνω μια ζεστή αγκαλιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7979751287405456506?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-46071765727491774282009-12-18T21:26:00.002Z2009-12-18T21:49:10.091ZΦρανκφουρτη....<br />Εφυγα από μια παγωμένη πόλη βρέθηκα σε μια άλλη.<br />για την ταλαιπωρία του ταξιδιού μπορείς να δεις στο άλλο μου blog για τα ταξίδια...<br /><br />Μου συνεβει κάτι πολύ όμορφο σήμερα μα δεν θα το μοιραστώ μαζί σου,<br />για να μην χάσει την μαγεία του,<br />το μόνο που θα σου πω είναι ότι ήταν ότι πιο όμορφο μου έχω<br />χαρίσει σαν χριστουγεννιάτικο δώρο.<br /><br />Περπάτησα μονο λίγο, το βραδάκι για λιγότερο από μισή ώρα, βγηκα να πάρω να φάω κάτι, είπα να περάσω την γέφυρα, πήγα σε ένα βενζινάδικο και είχε δίπλα ένα μαγαζακι, πήρα από εκεί να φάω. Ευτυχώς ο τύπος μιλούσε αγγλικά...<br />είχε πολύ κρύο, και χίονιζε. Περπάτησα και πάγωνα, στην επιστροφή,<br />καθώς περνούσα στην πλευρά της γέφυρας (αρκετά μεγάλη αυτή) που ήταν κοντά στο ξενοδοχείο είδα ένα παράξενο φωτισμό.<br />Κατέβηκα τις σκάλες και πλησιάσα.<br />Ηταν μια πολύ όμορφη κοπέλα, είχε ένα λευκό φόρεμα.<br />Μου είπε πως ήταν η νεράιδα του χιονιού.<br />Μετά μου είπε:<br />-Οι πάγοι θα λιώσουν, και τώρα τις νύχτες θα κοιμάσε πιο ηρεμος.<br /><br /><br />Μετά και πάλι σκοτάδι και η νεράιδα χάθηκε...<br />Σκέφτηκα θα είναι παραισθήσεις από το κρύο.<br /><br />Πήγα μέσα στο δωμάτιο.<br />Δεν πειράζει που δεν θα γυρίσω πολύ,<br />ακόμα και αυτό το διάλειμα στο ξενοδοχείο είναι ωραίο και ξεκούραστο.<br />έκανα το ντουζάκι μου και το χάρηκα,<br />σπιτι αγγλία δεν το χαίρομαι πια...<br />δεν φροντίζουν και οι άλλοι ιδιαιτέρα το μπάνιο οπότε το ψιλοσυχαίνομαι.<br />αλλά....<br />έμεινα κάτω από το ζεστό νερό του ντουζ για ώρα...τωρα αραχτός στο κρεββατάκι μου, που είναι καλύτερο από αυτό στο σπίτι, σε ενα δωμάτιο που έχει μια δόση από το χάος μου αλλά όχι ιδιαίτερη και πιο μεγάλο από το δωματιάκι μου...<br />και ηρεμος γενικα μετά από καιρό...<br />κουρασμένος όμως, εξαντλημένος...<br />το δωμάτιο είναι τυπικό αυτής της αλυσίδας ξενοδοχείο που έχω μείνει και άλλες φορές σε διάφορες χώρες (εγώ που δεν ταξιδεύω)<br />σε φιλώ...<br /><br />ΥΓ. Σε ευχαριστω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4607176572749177428?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-78688312109657505652009-12-16T23:10:00.004Z2009-12-16T23:40:52.038Zειναι και πάλι από αυτές τις στιγμές που δεν ξέρω να γράψω ή να μην γράψω...<div>ειναι και πάλι μια από τις μέρες που νοιώθω αδύναμος,</div><div>φοβάμαι, </div><div>φοβάμαι για όσα πρέπει να κάνω τις επόμενες μέρες...</div><div>είναι από τις στιγμές που νοιώθω μόνος,</div><div>που πρέπει να παλέψω μόνος σε πόλεις άγνωστες...</div><div>γιατί αυτό μου αρέσει,</div><div> να χάνομαι σε πόλεις άγνωστος,</div><div>μα για να χαθώ θέλω πρώτα απο όλα να πατάω σταθερά στα πόδια μου,</div><div>και ξέρω πως δεν πατάω τους τελευταίους μήνες..</div><div><br /></div><div>είμαι μικρός, είμαι τόσο μικρός όταν φοβάμαι..</div><div>θέλω να φύγω,</div><div>θέλω να πάνε όλα καλά...</div><div>θελω να παω να δω τους δικούς μου και την πόλη που μεγάλωσα μετά από μηνες...</div><div><br /></div><div>είμαι χαμένος σε σκέψεις, </div><div>είναι μέρες τώρα...μηνες πια...</div><div>αναρωτιέμαι αν θα καταφέρω να σπάσω τον πάγο σε μια από τις ανθρώπινες σχέσεις μου...</div><div>δεν ξέρω τι θα γίνει εκεί, μα θα παλέψω, μπορεί να βοηθήσει το κλίμα αυτών των ημερών...</div><div><br /></div><div>θα προσπαθήσω να βρω μια φίλη που έχουμε πάνω από δυο χρόνια να την δω...</div><div>είχαμε ψυχραθεί, </div><div>μα μόλις έμαθα πως ήταν έγκυος δεν μπορούσα να μην σπάσω την σιωπή μου,</div><div>τώρα έχει λίγες μέρες που έγινε μανούλα...</div><div>στο σχολείο μαζί...</div><div>να γίνεται μανούλα μια από τις φίλες σου, παράξενο ε?<br /><br /></div><div>κουράστηκα από τις ανούσιες ανθρώπινες σχέσεις, </div><div>οι ουσιαστικές είναι τόσο λίγες,</div><div>μα κάνουν τις ανούσιες ακόμα πιο ασήμαντες...</div><div><br /></div><div>θέλω να πάω στην θεσσαλονίκη και να περπατήσω πάνω στην παραλία.</div><div>θέλω να μπορέσω να πάω να την φωτογραφίσω σαν τουρίστας πια...</div><div><br /></div><div>τουρίστας σε μια πόλη που ήταν κάποτε πόλη μου,</div><div>τουρίστας σε μια πόλη που στην ουσία ποτέ δεν ήταν πόλη μου...</div><div><br /></div><div>κουράστηκα να Ταξιδεύεις συχνά στο μυαλό μου,</div><div>μα δεν ξέρω αν έχει πια νόημα πια...</div><div>με Σκέφτεσαι πια καθόλου?</div><div><br /></div><div>παραληρώ και πάλι...</div><div>είμαι κουρασμένος από την απραξία μου...</div><div><br /></div><div>συμβαίνουν καινουργια πράγματα στην ζωή μου,</div><div>μα γιατί κανένα από αυτά δεν είναι τόσο δυνατά όσο να σε ξεχάσω? </div><div><br /></div><div>θέλω να βγω και να φωνάξω κάποιες στιγμές...</div><div>να ξεδώσω...</div><div>ίσως να θέλω και να κλάψω...</div><div>μα έχω μέρες να κλάψω για ώρες...</div><div><br /></div><div>τώρα προσπαθώ..</div><div>αλήθεια...τουλάχιστον για 2-6 μέρες που θα είμαι κάπως μοναχικός περιπατητής σε άγνωστους δρόμους...να βάλω σε μια ισσοροπία τις σκέψεις μου, </div><div>προσπαθώ να μην ρίξω λάδι στην φωτιά των σκέψεων που με οδηγεί στην κατρακύλα...</div><div>πάει τόσος καιρός που δεν είμαι ευτυχισμένος...μα υπήρχαν όμορφες στιγμές ευτυχίας μέσα σε αυτή την περίοδο,</div><div>κυρίως από κοπέλες που μου δώσαν μια μικρή γεύση χαράς πριν χαθούν...</div><div>σε κούρασα και πάλι ε???</div><div><br /></div><div>θα βρω και πάλι την δύναμη???</div><div>πάντα έτσι γίνεται...</div><div>σχεδόν έχω φύγει...</div><div><br /></div><div>κοιτούσα, ετοίμαζα διαβατήριο, ταυτότητες, πορτοφόλια...</div><div>εκεί μέσα στα πορτοφόλια...βρήκα αποκόματα εισητηρίων για Λαρνακα, αποδείξεις από μουσεία σε Πάφο και Λεμεσσό, αποδείξεις από εστιατόρια, εισητήρια σε τοπικό λεωφορείο Λεμεσσού, εισητήριο από Λαρνακα για Λεμεσσο, χάρτης από το μετρό του Μονάχου, εισητήρια για τοπικά τρένα. </div><div>Πορτοφόλι που έχει κλείσει από τα τέλη Ιουλίου.</div><div>Ονειρά καλοκαιριού που δεν πραγματοποιήθηκαν, πορτοφόλια που κλείσαν τόσους μήνες πριν, και μόλις το άνοιξα ήταν σαν χθες, και πάλι πρέπει να φύγω....να τα ανοίξω...</div><div><br /></div><div>κουράστηκα αλήθεια...</div><div>σας αφήνω...</div><div>τελικά έγραψα και πάλι όσα νοιώθω...</div><div>ξέρεις μου είναι χρήσιμο έτσι και που άλλες φορές....όταν νοιώθω έτσι πολύ μπερδεμένος ότι δεν είναι η μόνη φορά...</div><div><br /></div><div>σας φιλώ...</div><div>ελπιζω να είστε καλά...</div><div>κάποια συγκεκριμένα άτομα φυσικά τα σκέφτομαι πιο πολύ...</div><div>αναρωτιέμαι αν γίνεται να αλλάξω,</div><div>αναρωτιέμαι αν αξήζει...</div><div>αναρωτιέμαι θα γίνω και εγώ ποτέ χαρούμενος?</div><div>θα μου δόσει το νέο έτος μια αγκαλία που ποτέ δεν είχα?</div><div>αυτός ο χρόνος μου έδωσε πολλά, τα οπόια δεν συνειδητοποίησα..</div><div>ελπίζω με το νέο έτος να χαθούν οι ζαλάδες....και ελπίζω να μην είναι τοσο έντονες μεθαυριο...</div><div>Αυτά, ελπίζω πως Εισαι καλά...</div><div>αντίο....</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7868831210965750565?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-19832478501562041672009-12-13T20:10:00.007Z2009-12-13T20:37:07.138Z<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SyVPOEP0yvI/AAAAAAAAAL0/58ANxPE2puc/s1600-h/4seasons.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 145px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SyVPOEP0yvI/AAAAAAAAAL0/58ANxPE2puc/s320/4seasons.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414821230059768562" /></a></div>Σε μια φάση δημιουργικής απελπισίας, <div>προφητικά φωτογράφισα τα διάφορα εγώ μου...</div><div>θαρρείς και με το να πληθαίνεις τα εγώ σου,</div><div>νομίζεις πως θα ξεγελάσεις τον εαυτό σου.</div><div>και μα το θεμα δεν είναι πως θα πληθανείς τα εγώ σου,</div><div>αλλά πως θα τα σκοτώνεις...</div><div><br /></div><div>έτσι και εγώ τα έπλασα...</div><div>πολλά και διάφορα.</div><div>και ήρθε η μέρα που νόμιζα πως σκότωσα ένα απο αυτά...</div><div style="text-align: center;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SyVPmWoR4VI/AAAAAAAAAME/kz34-cTeCvk/s320/multi1.jpg" style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414821647311036754" /></div><div>μα πριν λίγες ώρες,</div><div>έπεσα πάνω σε κάτι φωτογραφίες σου και κάτι παλιά μηνύματα....</div><div><br /></div><div>και το Εγώ αυτό άρχισε να φωνάζει: Σ αγαπώ....</div><div>και εγώ προσπάθησα να το σκοτώσω...</div><div style="text-align: center;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SyVPhES6FzI/AAAAAAAAAL8/eRDnyU_IZyo/s320/emptyroom.jpg" style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 309px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414821556490213170" /></div><div>του έκοψα το κεφάλι...και σαν έπεσε κάτω με κοίταξε στα μάτια </div><div>και μου χαμογέλασε και φώναξε ακόμα πιο δυνατά...</div><div><br /></div><div>όταν το έκαψα η στάχτη του σχημάτισε το Σ αγαπώ...</div><div><br /></div><div>όταν το πυροβόλισα το αίμα στο τοίχο σχημάτιζε το Σ αγαπώ...</div><div>και οι σταγόνες κυλούσαν σαν δάκρυα μιας χαμένης αγάπης...</div><div><br /></div><div>πολλάπλα εγώ μου που μόλις ανοίγω φτερά αγγέλου,</div><div>να πετάξω για την ευτυχία μου, τότε ένα άλλο εγώ που με θέλει κολλημένο πίσω </div><div>βάζει φωτιά και τα καίει...</div><div><br /></div><div>και μένα μου αρέσει που κάνω βήματα για μια καινούργια ζωή...</div><div>και μένα μου αρέσει που μένω κολλημένος σε χαμένα όνειρα...</div><div><br /></div><div>είμαι Εγώ αυτό το σύνολο τον μικρών εγώ...</div><div>ανισσόροπος απο την μεταξύ τους πάλη...</div><div>βαδίζω ζαλισμένος σε μια παγωμένη και έρημη πόλη....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1983247850156204167?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-31473265635714739852009-12-12T22:46:00.005Z2009-12-13T00:57:44.017ZΜου είχε κληρονομίσει την Σοφίτα του σπιτιού του πριν πολλά χρόνια.<div>Όταν ημουν μικρός και πήγαινα στο Χωριό, του έκανα παρέα και τον ψώνιζα και μου είχε υποσχεθεί ότι θα μου γραψει την σοφίτα. Ειχε πολλά λεφτά και θα αφηνε τα υπόλοιπα στα παιδία του. Πέθανε όταν ήμουν στα 15 μου. Είχα σταναχωρηθεί αρκετά, αλλά όλα στην ζωή έχουν ένα τέλος. Τότε είχαμε πάει με τους δικούς μου, και την καθαρίσαμε. </div><div>Αφησα τα έπιπλα οπως Του άρεζαν. Εβαλα σε μια βιβλιοθήκη όλα του τα βιβλία και κράτησα μόνο ένα ράφι για μένα, να φέρνω βιβλία που θα σήμαιναν πολλά για μένα. Για τα άλλα τα βιβλία θα τα είχα στο ράφι στο πατρικό και όσα διαβάζω εδώ τα αγγλικα μάλλον θα τα χαρίζω.</div><div>Στα 17 μου είχα αφησει το πρώτο βιβλίο στο ράφι. Δεν ήταν μεγάλο. Ισως να μην είχε καν κείμενο μέσα. Ισως να είχε απλά 1-2 φωτογραφίες μέσα. και ένα όνομα για τίτλο.</div><div>Πήγαινα κάποιες φορες στην σοφίτα όταν πηγαίναμε στο σπίτι στο χωριό και απλα μου άρεζε να κοιτάω την θέα από το παράθυρο. Ηταν ξύλινο παλιό, και έβλεπες σε πελώρια πράσινα λιβάδια όπου άλογα κάναν τους σιωπηλούς και ήρεμους περίπατους τους. Ήταν τόσο ήρεμα όλα εκεί. Ξεχνούσα όλα τα προβλήματα μου. </div><div><br /></div><div>Σκεφτόμουν όλα αυτά. </div><div>Κοιτουσα ένα Βιβλίο που υπήρχε διπλα μου.</div><div>Στο δωμάτιο στην αγγλία. </div><div>Είχε πολλά γραμμένα μέσα του, και πάλι ο τίτλος ήταν ένα όνομα. Είχε φωτογραφίες μέσα, ταξίδια, κείμενα, παραμύθια, ιστορίες για να δακρύζεις, ιστορίες που σε κάνουν να χαμογελάς. Αλλά είχε κλείσει....Δεν ξέρω αν το τέλος είχε γραφτεί η αν γενικά μου άρεζε αυτό που είχε σαν τέλος. Το κοίταξα...</div><div>και πήρα την απόφαση.</div><div><br /></div><div>Το επόμενο πρωί, πήρα τηλέφωνο στην αεροπορική εταιρία και ρώτησα αν υπάρχει καμια θέση για την επόμενη πτήση. Βρηκα, ετοίμασα στα γρήγορα την βαλίτσα.</div><div>Πήρα το βιβλίο. Θα καθόμουν για 2 μέρες. Δεν θα μάθαινε κανείς τίποτα.</div><div>Εφτασα στο αεροδρόμιο και μετά πήρα ταξί για το χωριό. </div><div>Εφθασα βράδυ, Πηρα κάτι απέξω να φάω και πήγα στην σοφίτα. </div><div>Μολις μπήκα έκανα ένα μπανάκι. Ανοιξα το ραδιοφώνο και έβαλα να παίζει την αγαπημένη μου ραδιοφωνική εκπομπη αυτή την φορά σε ελληνικό έδαφος.</div><div>Εφαγα....εβγαλα το βιβλίο και το τοποθέτησα δίπλα στο άλλο που είχα βάλει κοντα 8 χρόνια πριν....δεν ξέρω γιατί είχα ανάγκη να ξεφυλίσω και εκείνο το παλιο και σκονισμένο...</div><div>ίσως γιατί και για το καινούργιο ήρθε η ώρα του να πάει ράφι...</div><div>ένα βιβλιο που δεν είχε αρχή παρέα με ένα βιβλίο του οποίο το τέλος ειναι αμφισβητούμενο τόσο από τον τον συγκραφέα όσο και από τους πρωταγωνιστές.</div><div>Ημουν χαρούμενος όμως που τα είχα διαβάσει. </div><div>Την επόμενη μέρα απλά πήγα βόλτες στα λιβάδια, τράβηξα λίγες φωτογραφιες και γύρισα πίσω στο δωμάτιο. Αυτη την φορά μετά το ντουζάκι, έβαλα πάλι το ραδιόφωνο και άναψα λίγα κεράκια. με πήρε ο ύπνος είχα κουραστεί από το περπάτημα όλη την μέρα. </div><div>Σηκώθηκα την άλλη μέρα. Πήρα το ταξί για το αεροδρόμιο. </div><div>Εφθασα πίσω στο Λονδινο όπου ζούσα τα τελευταία χρόνια της ζωής μου.</div><div>Μπαινοντας στο δωμάτιο, βρήκα ένα καινουργιο βιβλιο πάνω στο κρεββάτι μου. Δεν είχε τίτλο και δεν είχε γραμμένο τίποτα μέσα.</div><div>Ηταν για κάτι καινούργιο που μόλις τώρα ξεκινούσε στην ζωή μου και εγώ ακόμα δεν είχα πάρει χαμπάρι. Το άφησα στο ράφι και περίμενα υπομονετικά μέχρι να αρχίσουν να γράφονται οι σειρες μέσα σου. </div><div>Κουρασμένος, κόιταξα τα μαιλ μου στο ίντερνετ που τα είχα αφήσει για 2 μέρες, είπα μερικές μαλακίες με τους φίλους μου και έπεσα να κοιμηθώ. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-3147326563571473985?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-67201392649661143302009-12-11T23:03:00.003Z2009-12-11T23:45:10.632Zκάποτε...<div>σε μια πόλη κάποιας χώρας....</div><div>ανθρωποι περπατούσαν δίπλα στην παραλία....</div><div>παραλία όχι με αμμουδιά, μα παραλία πόλης...</div><div>το τσιμεντένιο τείχος συναντούσε την θάλασσα...</div><div>και εγώ καθησμένος εκεί στην γωνιά,</div><div>να χαζεύω το απέραντο γαλάζιο που συναντούσε στο βάθος τον ουρανό...</div><div>η θάλασσα ήταν ήρεμη....δεν είχε κύμματα, </div><div>μονο κάτι πλοία εμπορικα τα πιο πολλά χαλούσαν την μονοτονία της θάλασσας.</div><div><br /></div><div>είχα χαθεί στις σκέψεις μου,</div><div>πάντα μου άρεζε έτσι να κάθομαι δίπλα στην θάλασσα στο δρόμο όπως τώρα στην αμμουδιά σε άλλες περιπτώσεις και να χαζεύω το γαλάζιο...</div><div>και οι σκέψεις απλά να ταξιδεουν σαν ήρεμα κύμματα μέσα στο μυαλο μου,</div><div>χωρίς να με αγκίζουν έντονα και να με προβληματίζουν,</div><div>απλα εκεί να τριγυρνάν...</div><div><br /></div><div>Τότε ήρθες σιωπηλά και κάθησες δίπλα μου..</div><div>Ησουν γλυκιά όχι ιδιαίτερα όμορφη,</div><div>μα τα μάτια σου είχαν εκείνο το πράσινο που θαρρείς και ήταν χάντρα από κάποιος μαγεμένο κολιέ καμιάς νεράιδας, μα ήσουν μια απλή κοπέλα και αυτό με γοήτευσε...</div><div>ήσουν απλά ντυμένη, θαρρείς και δεν σε ένοιαζε να τονίσεις την ομορφιά σου,</div><div>έκπεμπες μια ηρεμία....ίσως γιατί όπως κατάλαβα αργότερα τα είχες πολύ καλά με τον εαυτό σου...</div><div><br /></div><div>μου μίλησες για την ζωή σου, </div><div>μου είπες πως σου αρέσει να συναντας διάφορους ανθρώπους στην ζωή σου....</div><div>σου άρεσει αυτή η αρχική επικοινωνία με τους ανθρώπους εκεί που συστήνεσαι με τον άλλο,</div><div>ρωτάς και απαντάς, </div><div>μέχρι να πλάσεις μέσα στο μυαλό σου την εικόνα σου για τον άλλο,</div><div>με τι ασχολείται, που μένει, αν είναι μόνος, </div><div>μου είπες πως αυτό το έχεις κάνει πάρα πολλές φορές,</div><div>πως η εμπειρία σου, σου έχει μάθει πως κάθε άνθρωπος διηγείται διαφορετικά την ιστορία του, επίσης πως κάποιος με θεωρητικά ενδιαφέρουσα ζωή μπορεί να είναι τελείως κουραστικός όταν την διηγείται...και το αντίθετο κάποιος μπορεί να πιαστεί από ασήμαντα συμβάντα της ζωής του και να πλάσει την ιστορία του πολύ όμορφα.</div><div>άρχισες να μου ρωτάς για την δικιά μου. </div><div>Σου είπα λίγα πράγματα, μου πες πως σου αρέσε το παραμύθι μου, </div><div>και απόρισες γιατί είμαι ακόμα μόνος. Μου είπες να χαμογελώ πιο συχνά...</div><div>με ρώτησες αν θέλω να περπατήσουμε παρέιτσα για λίγο.</div><div>είπα ναι.</div><div>συνεχίσαμε και φθάσαμε στην άλλη πλευρα της παραλίας.</div><div>είχαμε χάσει την αίσθηση του χρόνου,</div><div>είπαμε πολλά, μου άρεζε που περπατήσαμε παρέα...</div><div>και εσύ έμοιαζε να το διασκεδάζεις...</div><div>σε μια φάση, θέλησα να πάω στην τουαλέτα, </div><div>σου είπα να περιμένεις για λίγο...</div><div>πήγα, πάντα με αγχωνε να πάω σε κοινόχριστες τουαλέτες πολλές φορές από το αγχος μου δεν μπορώ να της χρησιμοποιήσω και αυτό με έχει ταλαιπωρήσει πολλές φορές στην ζωή μου,</div><div>αυτή την φορά όμως ήμουν ήρεμος, χάρη σε σένα,</div><div>χάρη σε όσα είχαμε μοιραστεί...</div><div>τότε βγήκα έξω...</div><div>δεν σε είδα εκεί που σε είχα αφήσει...</div><div>κοίταξα λίγο πιο μακρυα, περίμενα μηπως πήγες και εσύ στην τουαλέτα....</div><div>πέρασαν 5-10 λεπτά τίποτα...</div><div>20-30...τίποτα..</div><div>αναμονή...</div><div>μετά κοίταξα την θάλασσα...</div><div>πήγα και κάθησα και πάλι δίπλα της όπως στην αρχή...</div><div>είχε νυχτώσει πια...</div><div>η καρδιά μου χτυπούσε έντονα...</div><div>ενοιωθα πως ο ρυθμός της αναπνοής μου ήταν κάθε άλλο παρά κανονικός και ήρεμος...</div><div>και η θάλασσα είχε αγριέψει τώρα, </div><div>τα κύμματα χτυπούσαν με βία πάνω στο τειχάκι είχε αέρα...</div><div>κοιτούσα τις βάρκες και οι κινήσεις τους μου φέρναν ναυτεία...</div><div>τι και αν καθόμουν στην στεριά...</div><div>το φεγγάρι ήταν ολόγιωμο...</div><div>άρχισα να το χαζέυω...</div><div>άρχισα να ηρεμώ...</div><div>ένοιωσα τους παλμούς μου να ηρεμούν..</div><div>την αναπνοή μου να επανέρχεται στα κανονικά...</div><div>έβαλα σε μια σειρά τις σκέψης μου...προσπάθησα να σκεφτώ λογικά...</div><div>Πως μπόρεσα να σκεφτώ κάτι άλλο?</div><div>αφου μου είχες πει πως φεύγει σύντομα πριν περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός της γνωριμίας, πως μειώνεις την μοναξιά σου και αυτή άλλων μοναχικών ανθρώπων και μετά σιωπηλά εξαφανίζεσαι..</div><div>παράξενοι άνθρωποι σε ένα παράξενο κόσμο...</div><div>και τότε ηρέμησα,</div><div>χάρηκα για τις όμορφες στιγμές που μόλις είχα ζήσει...</div><div>μια στιγμή ευτυχίας ήταν και πάλι...</div><div>μα χάρηκα που ήμουν παρόν μαζι σου...</div><div>το βλέμμα σου, δεν με άφηνε να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από μου λέγαν τα υπέροχα σου χείλη...</div><div>τελικά απλά χαμογέλασα...</div><div>και είπα να κρατήσω την εικόνα σου στο μυαλό μου</div><div>όσο μου επιτρέψει η μνήμη μου...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6720139264966114330?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-62868092311611909072009-12-11T14:06:00.003Z2009-12-11T14:12:04.725Zκαι εκεί που ειπα οκ,<br />παω λογικα να αποδεχτω μια κατάσταση που πάνε μήνες που τελειώσε,<br />εκεί που λεω οκ,<br />τα ομορφα πάει καιρός που τελειώσαν,<br />και ειναι καιρός για καινούργια πράγματα,<br />εκεί που πάω να συμφιλιωθώ με το εγώ μου,<br />και ξαπλώνω ήρεμα να κοιμηθώ...<br /><br />εκεί,<br />Ερχεσαι στο ύπνο μου και είναι όλα τόσο όμορφα,<br />μα είναι τα πιο γλυκά όνειρα οι χειρότεροι εφιάλτες,<br />γιατί ξυπνάς και καταλαβαίνεις...<br /><br />ποιος ξέρει τι να κάνεις άραγε...<br />και τώρα πια δεν ξέρω αν έχω πονοκέφαλο από την ομίχλη και την υγρασία,<br />ή απλα αν η μάχη μέσα στο κεφάλι μου,<br />μεταξύ του συνειδητού και του ασυνείδητου είναι τόσο σκληρή<br />που "πληγώνει" ανέμακτα της γωνιές,<br />μα αφού αίμα δεν μπορεί να βγει,<br />βγαίνει ο πόνος...<br /><br />και εγώ εραμαιο και πάλι,<br />θεατής μιας μάχης χωρίς τελειωμό...<br /><br />μια μάχη με επαναλαμβανόμενα όνειρα..<br />όνειρα που εκτός από το χθεσινό,<br />δεν έχει νόημα να πάνε και να έρχοντια..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6286809231161190907?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-75118124596862587452009-12-10T23:56:00.003Z2009-12-11T00:09:48.127ZΕνα βράδυ σκοτεινό όπως όλα,<div>ένα βράδυ βροχερό όπως κάποια.</div><div>Βγήκα μια βόλτα έξω.</div><div><br /></div><div>Περπάτησα πολύ...</div><div>κουράστηκα,</div><div>τότε συνάντησα τον Εαυτό μου. </div><div>Καθόταν μόνος σε μια γωνία ενός δρόμου, </div><div>και χάζευε τα μυγάκια που είχαν μαζευτεί στο φως μιας λάμπας.</div><div><br /></div><div>Μου μίλησε με φωνή σταθερή και σίγουρη.</div><div>Μου εξομολογήθηκε όλες τις βρώμικες του σκέψεις, </div><div>για κάποιες από τις κοπέλες που περνούσαν γύρω μας,</div><div>εκείνες τις σκέψεις που ξυπναν όλα τα ζωώηδη αισθήματα μέσα μου,</div><div>και εγώ τρόμαξα,</div><div>μα κατά βάθος μου άρεζε. </div><div><br /></div><div>Τότε μου είπε πως θέλει να αγαπήσει,</div><div>να ερωτευτεί, να αγκίξει, </div><div>και ίσως αν το νοιώσει πραγματικά να φιλήσει...</div><div>και τότε εγώ δάκρυσα μα καταβάθος μου άρεζε..</div><div><br /></div><div>Μου είπε ακόμα, πως αναρωτιέται αν θα μπορεί,</div><div>αν υπάρχει πιθανότητα,</div><div>αν αξίζει, να δοκιμάσει να σπάσει ο πάγος μεταξύ Μας...</div><div>και εγώ μπερδέυτηκα,</div><div>μα κατά βάθος μου άρεζε...</div><div><br /></div><div>Μου είπε να σφίξω θα δοντια,</div><div>η φυγή πλησιάζει,</div><div>το ταξίδι έρχεται,</div><div>μου μίλησε για μια κάθαρση, σαν από αρχαία τραγωδία,</div><div>θα μου συμβεί και εμένα, μετά από τον πόνο τον τελευαίων μηνων...</div><div>και εγω ελπιζα...</div><div><br /></div><div>Μου είπε να χαμογελώ,</div><div>και εγώ χαμογέλασα...</div><div>του είπα πως πια πρέπει να γίνουμε φίλοι...</div><div>δεν μπορούμε να μαχόμαστε συνεχώς,</div><div>αφου και Εγω και ο Εαυτός μου ένα είμαστε....</div><div>Δεν μπορώ να το συναντώ τυχαία κάτω από λάμπες,</div><div>σε έρημες γωνίες παρέα με τα μυγάκια...</div><div>Τοτε έσκυψε το κεφάλι και Εγώ εφυγα...</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-7511812459686258745?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-63044292617927460642009-12-08T22:26:00.005Z2009-12-08T22:46:45.230ZΕίχε τελειώσει το ταξίδι...<div>Ειχε κρατήσει κοντά 4 μήνες.</div><div>4 μήνες βασανιζόμασταν μέσα στην θάλασσα. </div><div>Οι φουρτούνες πολλές. Οι στάσεις ακόμα περισσότερες. </div><div>Είδαμε μέρη πολλά, κερδίσαμε και χάσαμε μαζί.</div><div><br /></div><div>Είχε λίγες μέρες που είχα φθάσει στο τελικό προορισμό μας.</div><div>Ηταν ο ίδιος με από τον οποίο ξεκινήσαμε. </div><div>Γύρισα σε αυτό που αποκαλούσα σπίτι.</div><div>Ενα βράδυ όταν άρχισα λιγο να ηρεμώ,</div><div>πήγα και κάθησα δίπλα στην θάλασσα.</div><div><br /></div><div>Καθισμένος δίπλα στην ήρεμη θάλασσα,</div><div>αναπολούσα τις φουρτούνες των προυγούμενων μηνών.</div><div>Ηξερα πως δεν τελειωσε τίποτα, νεες φουρτούνες θα ξαναέρθουν,</div><div>τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα.</div><div><br /></div><div>Είχα μόνο λίγες μέρες να δω δικούς μου ανθρώπους,</div><div>να περπατήσω σε αγάπημενους δρόμους,</div><div>να δω μέρη που αγάπησα.</div><div>Μα ο σπόρος της οδύσσειας φυτρώνε και πάλι.</div><div>θα τον πότιζα, θα τον πρόσεχα. </div><div>Το ταξίδι κοντεύει.</div><div>Το καινούργιο ταξίδι κοντεύει.</div><div>Ειμαι έτοιμος???</div><div>Δεν ξέρω, μα το μέσα μου προσπαθεί να αποδεχτεί την ιδέα μιας ακόμα φυγής.</div><div>Ονειρό φυγής. Ονειρό να αφήσω πίσω όλα όσα σκέφτομαι. </div><div>Μα θα τρυπώσουν και πάλι στην μικρή μου βαλιτσούλα.</div><div>Θα είναι μικρή βαλιτσούλα, μα θα είναι βαρυά γιατί θα είναι οι σκέψεις μου μέσα και όλα όσα με βασανίζουν. </div><div><br /></div><div>Θα πρέπει να βρω την δύναμη να φύγω. </div><div>Λιγες μέρες ακόμα και μετά φυγή.</div><div><br /></div><div>Τουριστας στην ίδια μου την ζωή.</div><div><br /></div><div>Ενας τουρίστας που προσπαθεί να αποδεχθεί την ιδέα της ατομικής του Μοναξιάς. </div><div>και εκεί που λεεί οκ. είμαι μόνος έτσι θα είμαι μια ζωή, γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι στην μοναξιά. και εκεί που είναι ήρεμος και πάει στο κρεββατάκι του να κοιμηθεί. Εκείνες τις στιγμές, το μυαλό του παίζει παιχνίδια, και του φωνάζει πως παλιές αγάπες θα έρθουν να τον βρουν, και όχι μονο θα τον βρουν, μα θα τον αγαπήσουν και πάλι, και πως μαζι τους θα περάσει όλη την υπόλοιπη τους ζωή. Και εκεί βαράει το κεφάλι στον τοίχο μπας και ηρεμήσει...</div><div>Μυαλό...</div><div><br /></div><div>Μα οι φουρτούνες είναι μεγάλες και εγώ μικρός.</div><div>Μπροστά μου η θάλασσα είναι όμορφη. </div><div>Ηρεμη. </div><div><br /></div><div>και είναι λίγες οι μέρες μου στην ξηρά.</div><div>και θα φύγω για το επόμενο μου Ταξιδι.</div><div><br /></div><div>Μοναχικός, ρομαντικός, που αγάπησε ένα φεγγάρι μα το κατάλαβε σαν ειχε ξημερώσει. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6304429261792746064?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-9654255001086612392009-12-06T20:40:00.004Z2009-12-06T21:00:16.998Zξέρεις κάτι...<div>υπάρχουν ειδών και ειδών βραβεία...</div><div>χρηματικά, αριστεία, βραβεία που δίνονται μετά από διαγωνισμούς...</div><div>μα ξες ποια ειναι τα πιο σημαντικά?</div><div><br /></div><div>ακου τι μου συναίβει σήμερα....</div><div>η ιστορία ειναι αληθινή...απλά το λέω γιατί σε παραμυθιάζω με διάφορα παραμύθια...</div><div><br /></div><div>Έφυγα από το σπίτι σήμερα και πήγα για ψώνια, μόλις τελειώσα κάθησα για λίγο σε ένα παγκάκι. Είδα να περνάν κάποιοι γνωστοί και τους ακολούθησα...</div><div>μόλις τους πλησίασα είπα γεια, μου είπαν να πάω μαζί τους. </div><div>Ήμουν λίγο δυστακτικός.</div><div>Αλλά πήγα. </div><div>Κάτσαμε δίπλα στο ποτάμι σε ένα εστιατόριο/ παμπ/καφέ</div><div>Αρχισα να τραβάω φωτογραφίες τα παιδία της παρέας. </div><div>Ενας στο διπλανο τραπέζι, άρχισε να γελάει. Είχε ένα μπουκάλι κοκκινο κρασι και άρχισε έπινε μονος.</div><div>Μια κοπέλα από την παρέα, τον ρώτησε αν είναι έλληνας και αν γελάει με αυτά που λέμε. είδε ότι δεν αντέδρασε και του τα ειπε και στα αγγλικά..</div><div>Τότε είπε ότι είναι φωτογράφος και απλά γελάει με τον τρόπο που τραβάω φωτογραφίες (χαμογελάει στην ουσία όχι ειρωνικά απο όσο κατάλαβα).</div><div><br /></div><div>Τον πλησίασα του είπα για τον φακό που έχω. ότι τον αγαπώ πολύ (μην με παρεξηγείς αλλά ναι η μεγάλη μου αγάπη είναι η κάμερα μου :-ΡΡΡΡΡ ) </div><div>του έδειξα λίγες από τις φωτογραφίες που είχα στην κάμερα, μου είπε να συνεχίσω.</div><div>Τον ρώτησα αν έχει καμια κάρτα επαγκελατική, είπε όχι.</div><div>Του είπα ότι σπουδάζω φωτογραφια και μου είπε κάποια πράγματα και τέλος του είπα αν θέλει να μου στείλει κανενα μαιλ με το site του. </div><div><br /></div><div>μου είπε πως θα το κάνει το βράδυ και μου είπε πως σε λίγες μέρες θα πάει Αφρική για φωτογράφηση. </div><div>Να σου πω την αλήθεια δεν περίμενα να μου στείλει. </div><div>αλλά το έκανε.</div><div>Πηρα ένα μαιλ το οποίο δεν ξέρω γιατί είχε πάει στα spam και ενώ πήγα να το σβήσω γιατί θύμιζε και ο τίτλος spam λεω κάτσε να το ανοίξω μηπως μία στο μύριο</div><div>και το άνοιξα,</div><div><br /></div><div>θα σου μεταφράσω στο περίπου αυτό που μου είπε: </div><div>Χαρηκα που σε είδα να τραβάς φωτογραφίες τους φίλους σήμερα. Συνέχισα την καλή δουλειά καθώς δεν βλέπω αρκετούς νέους φωτογράφους να δουλεύουν τόσο σκληρά και να το διασκεδάζουν μέχρι να πάρουν τις σωστές φωτογραφίες. Συνέχισε να δουλεύεις με τον φακό που έχεις και πάρε μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο. Το να εξασκείς αυτό που κάνεις, φέρνει το τέλειο αποτέλεσμα</div><div><br /></div><div>Με εκτίμηση</div><div>Μ. </div><div>ΥΓ. να κοιτάς τον κόσμο όπως μέσα από τον σκόπεφτρο της κάμερας σου. Συνέχισε να πλαισιώνεις της φωτογραφίες σου όσο προχωράς στην ζωή.</div><div><br /></div><div>Αυτο το μαιλ δεν είναι ότι πιο σημαντικό βραβείο μπορείς να πάρεις στην ζωή σου?</div><div>Εχουν σημασία οι μεγάλες τελετές βράβευσης?</div><div>για μένα όχι, φυσικα έχει να κάνει και με την αγοραφοβία μου αυτό αλλά ελπίζω να με καταλαβαίνεις.</div><div>Ηταν κάτι όμορφο που μου συναίβει και δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σου.</div><div>Καλό σου βράδυ.</div><div>τα ματάκια μου δεν ειναι καλά,</div><div>θα πρέπει να αφήσω την οθόνη...</div><div>να ανάψω τα κεράκια μου και να αφήσω απλά το ράδιο να παίζει για να περάσουν οι ώρες.</div><div>Σε φιλώ...</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; "><p class="MsoNormal" style="margin-top: 0cm; margin-right: 0cm; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; font-size: 11pt; font-family: Calibri, sans-serif; "><br /></p><p class="MsoNormal" style="margin-top: 0cm; margin-right: 0cm; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; font-size: 11pt; font-family: Calibri, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:Georgia, serif;font-size:130%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 16px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Calibri, sans-serif;font-size:130%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 15px;"><br /></span></span></span></span></p></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-965425500108661239?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-47746506377070581202009-12-05T22:11:00.002Z2009-12-05T22:46:04.260Zλίγες μέρες που οι καιρικές συνθήκες είναι ως εξής,<div>το πρωί μια ψευδαίσθηση γαλάζιου, μετα κατά τις 1-2 ένα γκρι σεντόνι σκεπάζει τον ουρανό </div><div>(το οποιο σεντόνι με τρελένει και θέλω να κλέψω από κανένα ιππότη το σπαθί και να πάω να το σκίσω σε χίλια κομμάτια αλλά αυτό δεν είναι της ώρας)</div><div>Μετά από δύο ώρες στο γκρίζο που σκοτεινιάζει αργά και βασανιστικά, νυχτώνει και λες οκ.</div><div>Ειναι κάπως καλύτερα τότε με τα φώτα και τα μαύρα σκοτάδια...απλά από τις 6 να είναι ήδη νύχτα ενώ το καλοκαίρι στις 10 ήταν ακόμα μέρα είναι κάπως...</div><div>και τότε το βραδάκι κάνει την εμφάνιση της και η βροχή.</div><div>Αν φυσικά δεν την έχει κάνει από πολύ νωρίτερα.</div><div>Πέρα τον όλων άλλων το πρόβλημα ξεκινάει όταν θες να τραβήξεις φωτογραφίες.</div><div>και είναι ακόμα μεγαλύτερα όταν "πρέπει". Είχα υποσχεθεί στο δασκαλό μου στο course ότι θα δουλέψω σε κάποια projects πριν φύγω για διακοπές τα χριστούγεννα.</div><div>Καθημερινές το μόνο μέρος που μπορώ να τραβήξω φωτογραφίες είναι το πανεπιστήμιο. Αλλά οκ κάπου βαριέσαι όλο το ίδιο μέρος και το έχω σχεδόν εξαντλήσει. Λόγω του ότι νυχτώνει νωρίς ξεχνάμε τις καθημερινές οπότε..μένουν τα σαββατοκύριακα...</div><div>Ξύπνησα κατά τις 8 για κατούρημα, θα μπορούσα να ξανακοιμηθώ, αλλα ο ουρανός ήταν καθαρός. οπότε είπα οκ όσο κοιμήθηκα κοιμήθηκα. Ετοίμασα την κάμερα και έφυγα. Πήγα απέναντι στο σούπερ και έφαγα το πρωινό μου, και ξεκίνησα περπατούσα κοντά 3-4 ώρες έβγαλα λίγες φωτογραφίες. Υλικό όχι πολύ καλό, αλλά σχετικά για να καλύψω αυτό που θέλω. ίσως να ξαναδοκιμάσω λίγο πριν τις "παραδώσω" θα δούμε.</div><div><br /></div><div>Ο κύριος λόγος που γράφω σήμερα είναι για το εξής.</div><div>Εχεις προσέξει ποτέ τι χρώματα υπάρχουν γύρω σου?</div><div>Νομίζω πως απλά το δεχόμαστε χωρίς να σκεφτόμαστε όσα βλέπουμε γύρω μας.</div><div>και αν διαφωνείς αναζήτηα συγκεκριμένα χρώματα ή συνδιασμούς χρωμάτων και θα δεις ότι δεν είναι τόσο εύκολο.</div><div><br /></div><div>Ενώ μου ήταν σχετικά εύκολο να βρω μια φωτογραφία που να τονίζει την διαφορά μεταξύ κόκκινου και πράσινου (κόκκινη μπάλα σε χριστουγεννιάτικο δέντρο ή κάποιες ταμπέλες), μου ήταν πιο δύσκολο να βρω πορτοκαλί- μπλέ (ευτυχως είχε την αγορά στο κέντρο και είχαν πορτοκάλια σε μπλε καλάθια) και ακόμα πιο δύσκολο να βρω κίτρινο με μωβ (αλλά το βρήκα σε ένα μαγαζάκι με λουλούδια). μετά έπρεπε να βρω μια φωτογραφίας με θερμά μία με ψυχρά και μία που να τονίζει την αντίθεση. Ευτυχώς βρήκα μετά από λίγο παίδεμα. Σε διάφορα καταστήματα έχει σίγουρα αλλά δεν σε αφήνουν να τραβάς φωτογραφίες. </div><div>Πάντως αυτά που κάνω με την φωτογραφία με βοηθάν να βλέπω τον κόσμο γύρω μου διαφορετικά, να βλέπω χρώματα σχήματα, που διαφορετικά απλώς θα αγνοούσα. Και να μαθαίνω να κάνω χρήση αυτών στις φωτογραφίες μου. Μια από αυτές που δοκίμασα σήμερα που είχε κυρίως μπλέ και πράσινο μου δάνισε λίγο από την "ψύχρα" της και όταν τράβηξα μια φωτογραφία από κόκκινα ζαχαρωτά πήρα λίγο από την "ζεστή" γλύκα τους. </div><div><br /></div><div>Κάπως έτσι κύλισε το πρωινό μου: Πολύχρωμα. Μετά κατά τις 12 μας επισκέφτηκε το γκρι σεντονάκι οπότε τα μάζεψα και σπίτι. Λίγος ύπνος μετά και νύχτωσε. Μια βολτούλα με ένα φίλο. Μετά ψώνια. Μου ήρθε να φάω φακές, θα πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είχα κάνει. Τις έκανα με ρύζι. Η μάνα μου δεν μου τις έκανε έτσι. Αλλά όταν πέρσι της είχα ζητήσει την συνταγή μετά μίλησα με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο και μου είπε πως βάζει και ρύζι. Οπότε πήρα στοιχεία και από τις δύο και τις έκανα. Αναζήτησα της συνταγές μου λοιπόν και τις έκανα. Τις έφαγα με γιαύρτι έτσι τις τρώει η φίλη που μου είπε να βάλω και ρύζι. Τις χάρηκα είχα καιρό να κάνω. Ελπίζω και η φίλη μου να είναι καλά....πάνε μήνες που δεν μιλάμε. </div><div><br /></div><div>Ξέρεις κάτι...τα ασύμαντα έχουν την γλύκα τους στην ζωή. Έχει λίγες εβδομάδες που στο Σουπες φέραν καινούργια ζαχαροτά και καραμέλες / σοκολατάκια. Είναι από αυτά που είναι σε διάφορα ραφάκια και βάζεις εσύ ότι θέλεις στο κουτι που έχει εκεί. Τα κοιτούσα για μέρες. Αλλά δεν αποφάσιζα να πάρω. Είχα επιτεθεί πριν λίγες μέρες στο Marks &amp; Spenser και είχα πάρει μπόλικα μπισκότα και σκέφτηκα να μην επιτεθώ και στα ζαχαροτοσοκολατάκια. </div><div>Αμ δε...<br />Σημερα δεν άντεξα....</div><div>Το κουτάκι στέκεται δίπλα μου. Τώρα ο πειρασμός είναι στα πόσα σταματάμε....Στα όσα....</div><div>Καλό σου βράδυ....</div><div>υγ. ααααα το κουτί είναι πολύχρωμο και τα ζαχαροτοσοκολατακια επίσης....</div><div>μια μέρα που ξεκίνησε και τελειώνει πολύχρωμα....</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4774650637707058120?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-62576064223705217972009-12-03T14:30:00.002Z2009-12-03T14:46:54.592ZΞεγελάμε τον εαυτο μας με ψεύτικες ελπίδες...<br />Δινοντας παράταση σε ψευδαισθήσεις...<br /><br />Βαζουμε στο πρόβλημα την ταμπέλα- νοημα ζωής...<br /><br />Ξέρουμε τι μας πληγώνει,<br />και εμείς συνεχίζουμε να το αφήνουμε να μας πληγώνει,<br />μόνο και μόνο για την ηδονή που μας δίνει το να γλίφουμε τις πληγές μας...<br /><br />Είμαστε πόρνες συναισθημάτων,<br />μα η υπηρεσία και η πληρωμή είναι το ίδιο πράγμα...<br />και έχει την ταμπέλα Ανθρώπινη επικοινωνία...<br />μόνο οι πελάτες αλλάζουν...<br /><br />Βρίσκουμε υλικό από κάποιον τυχαίο περαστικό,<br />αυτό δεν είναι παρά πηλός άπλαστος...<br />και εμείς το πλάθουμε όπως θέλουμε...<br />το κάνουμε όμορφο...γλυκό, με κατανόηση..<br />και μετά αυτό Αγαπάμε...<br />και ξεγελιόμαστε γιατί βάζουμε στον τυχαίο περαστικό την ταμπέλα...<br />ΙΔΑΝΙΚΟ<br />και μετά δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κάτι άλλο...<br />βλέποντας όλα τα άλλα σαν κατώτερα, και αγνωόντας ότι είναι απλά πραγματικά<br /><br />και μετά χανόμαστε,<br />χανόμαστε μέσα στο πλήθος...<br />αναλογιζόμενοι την μοναξιά μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-6257606422370521797?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-51388104597364247902009-12-02T00:06:00.005Z2009-12-02T01:03:24.703ZΗταν μια από τις συναντήσεις αυτές τις μη αναμενώμενες....<div>Σε συνάντησα όταν πετούσα για Παρίσι για ένα συνέδριο...περιμέναμε μαζί στο αεροδρόμιο...</div><div>Σε άκουσα να μιλάς ελληνικά και είπες και κάτι για την πόλη μου, την πόλη που είμαι τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής μου. </div><div>Είχες μια παράξενη ομορφιά, σίγουρα όχι αυτό το γλυκό που μου αρέσει συνήθως στις γυναίκες...κάτι λιγο πιο άγριο...μα ταυτόχρονα ελκυστικο..</div><div>δύστασα λίγο όπως πάντα, αλλά σου μίλησα...</div><div>Συστηθήκαμε και ξαφνιαστήκαμε από την σύμπτωση, να είμαστε στο ίδιο πανεπιστήμιο.</div><div>Εσύ για το πτυχίο σου και εγώ για το διδακτορικό μου.</div><div>Ανταλλάξαμε στοιχεία και υποσχεθήκαμε να πάμε για καφέ στο Starbucks του πανεπιστημίου. </div><div>Χαθήκαμε εσύ θα πήγαινες στην Μαδρίτη να συναντήσεις κάτι φίλες σου και εγώ σου πα γιατί πάω Παρίσι. </div><div><br /></div><div>Πέρασαν οι μέρες και συναντηθήκαμε για τον καφέ. </div><div>Αρχισα να καταλαβαίνω πως σου αρέσει να δίχνεις δυνατή, μα κατάβαθος είσαι πολύ ευαίσθητη πράγμα που φυσικά δεν άφηνες σχεδόν κανένα να καταλάβει και κάθε φορά που κάποιος πήγαινε να σχολιάσει την ευαισθησία σου, εσύ γινόσουν επιθετική και απότομη. </div><div>Οι μέρες κυλούσαν γρήγορα. Είχες αλλάξει την καθημερινότητα μου και μου άρεζε. </div><div>Αρχίσαμε να ερχόμαστε πιο κοντά. Μέχρι μια στιγμή, είπα κάτι πάνω στην πλάκα, και τότε το βλέμμα σου μου έλεγε φύγε. Τα λόγια ήταν πιο σκληρά. Ζήτησα συγγνώμη, μα κάποιες φορές τα λάθη εσκεμένα ή μη είναι ασυγχώρητα. </div><div><br /></div><div>Από τότε χαθήκαμε. Στην αρχή περνούσαμε δίπλα ο ένας από τον άλλο και έκανες πως δεν με έβλεπες. Μετά καθώς περνούσε ο καιρός...ίσως λίγο να μαλάκωσες...και άρχισες να μου μιλάς. Ενα γεια στην αρχή μετά κάτι παραπάνω. Και κάθε φορά ένα χαμόγελο που δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν αληθινό η ειρωνικό.</div><div><br /></div><div>Μα θα μου πεις που να καταλάβω. Πότε τα πήγαινα καλά στις ανθρώπινες σχέσεις, πως να μπορώ να καταλάβω τι κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο.</div><div><br /></div><div>Ιστορίες που θα μπορούσαν να ήταν αληθινές. Ιστορίες που έχουν στοιχεία πραγματικότητας. Εμείς θεατές τις ίδιας μας της ζωής. Μαριονέτες της μοίρας μας. Μαριονέτες που θέλουν να σκοτώσουν αυτόν που τις κουνάει...</div><div><br /></div><div>και το ράδιο να παίζει τότε....</div><div>"πάντα γι άλλα μιλάμε- πάντα γι άλλους<br />μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε"</div><div><br /></div><div>και εμεις να μιλάμε πάντα για άλλους για να ξεχάσουμε τα δικά μας για να μην πονάμε,</div><div>και όταν μιλάμε για εμάς, να βάζουμε ένα Προσωπειο, </div><div>για να μην καταλάβουν οι "Φιλοι" πως μιλάμε για εμάς...</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5138810459736424790?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-85553320654034386622009-11-29T02:18:00.003Z2009-11-29T03:28:11.341ZΒράδυ Σαββάτου...<div>Σου υποσχέθηκα κάτι χθες...</div><div>Είμαι εδώ για να τιρήσω την υπόσχεση μου.</div><div>Σηκώθηκα το πρωί, πήρα το τρένο πήγα στο Λονδίνο. Όπως σου πα και άλλες φορές είναι κοντά 40 λεπτά αλλά εγώ πάω σπάνια. Μόλις έφθασα άρχισα να τραβάω φωτογραφίες...</div><div>Φωτογραφίες από κάτι λεκιασμένα αρκουδάκια που στόλιζαν ένα μικρό οχηματάκι που χρησιμοποιούν για να κουβαλάν τις βαλίτσες από το ένα τρένο στο άλλο...</div><div>οι φωτογραφίες αυτές με κάναν χαρούμενο είναι αυτή η χαρά του μη αναμενώμενου.</div><div>Μετά πήρα το μετρό. Κατέβηκα, και περπάτησα την Regent Street. Προορισμός μου ήταν το Hamleys. Νομίζω το μεγαλύτερο παιχνιδάδικο του Λονδίνου. Χάθηκα στους ορόφους του. Χάζεψα τα παιχνίδια. Τράβηξα φωτογραφίες τα παιχνίδια, ηρέμησα. Μετά από λίγο όμως ο πολύς κόσμος άρχισε να με κουράζει. Αλλά το παιδί μέσα μου χάρηκε. Ίσως γιατί είμαι ακόμα παιδί. Ίσως γιατί στην ουσία δεν υπήρξα ποτέ παιδί. Και το φάντασμα αυτού του ανέκφραστου παιδιού είναι μέσα μου, με στοιχειώνει και προσπαθεί να βγάλει το όσα δεν έβγαλε ποτέ. Μετά έκανα κάτι απλό. Στο Λονδίνο έχει άπειρα πράγματα να δεις. Εμένα ξες τι μου άρεσει απλά να χάνομαι στο κέντρο του. Δεν έχω ιδέα που πάω που περπατάω. Περπατάω χωρίς προορισμό αφήνωντας το ένστικτο μου να με βοηθήσει. </div><div>Ημουν μόνος. Ξεγελούσα τον εαυτό μου, αφήνοντας να ονειρευτεί τα χαζά του όνειρα. </div><div>Περπατούσα μετά από λίγο κουράστηκα. Σου πα μετά απο 2-3 ώρες στους δρόμους του Λονδίνου τρελένομαι. </div><div>Μετά, πήγα και πάλι στο τρένο. Μου άρεσε ο φωτισμός στο τρένο, και άρχισα να τραβάω self- portraits. Σχεδόν όλα ήταν αποτυχμένα. εκτός από αυτό που βλέπεις στα δεξιά. Ο τίτλος δεν ειναι τυχαίος. Έχει κάτι ιδιαίτερο. Είναι απο τις εικόνες του Εγώ μου που μου αρέσουν. Γιατί έχει αυτό που νοιώθω. Είναι έτσι όπως θέλω να με βλέπουν οι άλλοι. </div><div>Γύρισα σπίτι. Μετά χάρηκα με τις φωτογραφίες. περα από αυτή είχε και άλλες καλές. Μα αυτή όπως σου πα θα μπει στα αγαπημένα μου self- portraits. Εχει μια τελειώτικα. Δεν με νοιάζει πόσοι μπορούν να την δουν. Μου αρκεί που την βλεπω εγώ. Κατα καιρούς τα self-portraits μου χαρακτηρίζουν περιόδους ή καταστάσεις ή απλα τις θυμίζουν. Ελπίζω αυτή να συνοδεύται με μια καινούργια έναρξη. Μετά το βραδάκι κάτι με στεναχώρησε...</div><div>Παράλληλα ετοιμάστηκα, πρόσεξα λίγο πάλι την εικόνα μου...</div><div>Πήγα βρήκα ένα φίλο...</div><div>Μείναμε λίγο σε μια παμπ μέσα στο πανεπιστήμιο και στην συνέχεια πήγαμε σε κάτι σαν κλαμπ που έχει πάλι μέσα στο πανεπιστήμιο. Είχε Ελληνική βραδυά με ζωντανή μουσική. Φέραν τραπέζια και το κάναν τελειώς μπουζούκια κατάσταση. Είχαν μια κύπρια τραγουδιάρα και έναν άλλο τυπά. Πέρσι είχαν μια άλλη, πολύ καλύτερη. Επίσης κύπρια. Δεν λέω ονομα, αλλά θα σου πω απλά πως αυτές τις μέρες απασχολεί την ελληνική TV και σίγουρα θα την απασχολήσει για τις επόμενες. Εκείνη την είχα ακούσει σε μια άλλη εκδήλωση σε μια μικρότερη αίθουσα στο πανεπισήμιο και ήταν πολύ καλή. Τώρα θα μου πεις και πάλι τι σου λέω. Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο σήμερα. Δεν τραβούσε η τραγουδιάρα, ήταν και τα τραπέζια που κρατούσαν τον κόσμο κάτω, οπότε...</div><div>Δεν είδα πολύ κόσμο. </div><div>Μετά κάτι μου είπε μια όχι τόσο κοντινή μου γνωστή ότι έμαθα κάτι που είχα πει σε μια άλλη φίλη. Τελικά ξαφνικά από εκεί που κανείς δεν ασχολούνταν μαζί μου ξαφνικά άρχισαν και μάλλον είναι για κακό. </div><div>Αυτό που είπα στον φίλο μου πριν φύγω (νωρίτερα από όσο υπολόγιζα) ήταν αν δεν είχα τον καθηγητή μου να σηκωνόμουν να έφευγα. να πήγαινα να κάνω μια καινούργια αρχή. Σε ένα μέρος με λιγότερους έλληνες- Κύπριους. Είμαστε σαν ένα μεγάλο κυπριακό χωριό εδώ. όλες οι φίλες που σου ανέφερα παραπάνω είναι κύπριες. Έχω καταλήξει να με χαιρετάν οι μισές από τις κύπριες του πανεπιστημιού. Αρχικα γνώρισα κάποιες ως βοηθός στα εργαστήρια. ε και μετά να σου συστήσω την μια μετά την άλλη και αλυσίδα. Πέρσι της έβαζα στο facebook κατευθείαν. Τώρα θα μπορούσα να βάλω άλλες 10-20 από τις τελευταίες μέρες. Και πιο το νόημα? Για ανούσια γεια σου και ανούσαι hello?</div><div>Με κούρασαν όλα αυτά. Τώρα θα μου πεις όπως έστρωσες κοιμήσου. Αναζητώ να βρω κάτι το ιδιαίτερο. Κάτι που να με μαγέψει. Σίγουρα από όλες αυτές είναι κάποιες που είναι δίπλα μου, αλλά είναι φίλες. Και εγώ θέλω κάτι παραπάνω. </div><div><br /></div><div>Και είναι κάποιες φορές που λέω θέλω να φύγω από το νησί. Ξέρεις πολλούς λόγους για αυτό. Το είχα πει αυτό και το προυγούμενο Σάββατο. Θα πηγαίναμε σε ένα πάρτι έκληψη (εγω και μια κοπέλα έλληνες και οι άλλοι όλοι κύπριοι). Και εκεί μέσα βλέπω μια κοπέλα και ήταν σαν να ήταν όλο το λεωφορείο και αυτή. Αν ήταν ταινία, θα πάγωνε ο χρόνος και θα φωτιζε ο σκηνοθέτης το πρόσωπο της. Το οποίο έλαμπε. Ήταν κάτι μαγικό. Κάθισα δίπλα της και της μίλησα λίγο. Και ρωτάς από είσαι από την Κύπρο και λεει Λεμεσσό...</div><div>τι να πω...τις είπα κάποια πράγματα...</div><div>Και να θέλω να φύγω δηλαδή, είτε η ομορφια είτε η μαγεία του Νησιού της Θεας Αφροδίτης δεν με αφήνει. Θαρρείς και η ίδια η θεα με καταριέται, τι και αν τίρησα το Ταμου μου σε Αυτή. Και αν αυτή η Λεμεσσιανή ζούσε Τότε είμαι σίγουρος πως μόνο μια θέση Αρχιερησας στο Ναο της Αγαπημένης μου θεάς θα την ταίριαζε.</div><div>Μα θέλω να φύγω απο εκεί πια. Κουράστηκα. </div><div>Και αναρωτιέμαι πιο Θεσπέσιο Πλάσμα θα μου στείλει και πάλι η Θεα να με μαγέψει να μην φύγω, γιατί μου είχε πει πως με Αγαπάει κατά βάθος. </div><div><br /></div><div>Ξέρεις κατι. Μιλάω σε Εσένα τώρα.</div><div>Πάνε μήνες που δεν μιλάμε. </div><div>Ξέρεις γιατί λυπάμε πιο πολύ που βλέπω ότι μέσα στην γενική τρέλα που επικρατεί γύρω μου, εσύ ήσουν η πιο λογική. Τώρα αν σου το πω αυτο και με πεις μαλάκα, θα σου πω ότι δίκαιο έχεις. Και ξέρεις, οκ θέλω να ξεχαστώ να σε ξεχάσω. Αλλά δεν φτάνει το ότι με περιτριγυρίζουν τόσες Κυπραίες που δυστυχως η ευτυχώς όταν ακούω κύπρο θα σκέφτομαι εσένα. Δεν φθάνει το ότι οι μισές από αυτές είναι από την ίδια πόλη με εσένα. Ειναι και το ότι μεταξύ σας μοιάζεται. Αλλά οκ θα μου πεις κοινά χαρακτηριστικα. Αλλά έχει λίγες βδομάδες που βλέπω μία που είναι σχεδόν ίδια εσύ (απλά εσύ εισαι πιο γλυκιά) και λέω οκ...</div><div>να πάω που γαμώτο μου...</div><div>Ξέρεις μου λείπεις...Δεν ξέρω τι ακριβώς μου λείπει από εσένα. Μα ξέρω πως μου λείπεις...</div><div>Με πειράζει μόνο που Νοιώθω ή πιστέυω ή βλέπω πως δεν είσαι ευτυχισμένη...</div><div>Γιατί γαμώτο μου?</div><div><br /></div><div>Σε φιλώ...</div><div><br /></div><div>Μετά την παρένθεση αυτή καταλαβαίνεις σε τι κατάσταση βρίσκομαι?</div><div>Αναρωτιέμαι, τι πρέπει να κάνω....</div><div>Να κλειστώ και πάλι στον εαυτό μου?</div><div>Να πάω μονο δουλειά και στα χομπυ και όχι πολλές συναναστροφές?</div><div>Να διαβάζω πάλι με τις ώρες? σχετικά και άσχετα με την δουλειά μου?</div><div>και μετά τι?</div><div><br /></div><div>Δεν ξέρω....όλα μακρυά σου μοιάζουν ανούσια, μα το κοντά σε εμάς ήταν μόνο ψυχικό, ποτέ δυστυχώς τοπικιστικο....και ίσως αυτό να είναι που αυξάνει το παραμύθι του...</div><div><br /></div><div>Ξέρεις κάτι,</div><div>νοιώθω πως επιστρέφω στον τρόπο γραφής εκεί κοντα που ξεκίνησα...</div><div>Απλα να μιλάω σε κάποιον...</div><div>όχι πια ιστορίες, όχι πια παραμύθια, </div><div>θαρρείς και ένας κύκλος κλείνει σιγά σιγά,</div><div>θαρρεις και τα παραμύθια μαζέυτηκαν και πάλι στην βιβλιοθήκη...</div><div>και εγω ένας Ανεργος Παραμυθάς. </div><div>να αναζητάει την ευτυχία και το μόνο που να ανακαλύπτει να είναι το πόσο ανούσια είναι όλα τελικά γύρω του...</div><div><br /></div><div>Υπάρχουν και διαλείματα.</div><div>Υπάρχουν και κάποια καινούργια πράγματα που συμβαίνουν. </div><div>Υπάρχουν καινούργια άτομα,</div><div>Έτσι είναι η ζωή. </div><div><br /></div><div>ξερω πως δεν θα φύγω από το Νησί, απλά γιατί κάποια άτομα από εκεί θα συνεχίσουν να είναι μέρος της πραγματικότητα μου. Μα θέλω να ξεφύγω. Να δω καινούργια Νησιά. </div><div>Και κυρίως αυτά τα νησιά να είναι μικρά. Κουράστηκα απο αυτό τον κύκλο των ανούσιων γνωριμιών επιπέδου Γεια Σου, και μέσω αυτού του Γεια σου, να γυρίζει από στόμα σε στόμα ότι υπόθηκε. Σκαω...</div><div>Αντίο...</div><div><br /></div><div>ΥΓ. Χαρη σου Αγάπησα ενα Νησι που παλιότερα δεν υπήρχε για μένα. Αφέθηκα. Δεν ξέρω αν θα μου ξαναμιλήσεις. Δεν ξέρω τι νόημα έχει πια...Μα ξέρεις κάτι? Δεν αγάπησα το νησί Εσένα αγάπησα. Απλα το νησί ήταν ο Χώρος που το παραμύθι μου λάμβανε χώρα, γι αυτό ακόμα και το νησί το έπλασα παραμυθένιο με το μυαλό μου, που φυσικά μόλις το επισκέφτηκα κατάλαβα πως είναι πραγματικό. Ίσως τελικά να είναι καλό το ότι δεν σε συνάντησα, γιατί θα παραμείνεις για πάντα μια Νεράιδα, και όχι η Γυναίκα που είσαι. Φυσικά από την άλλη ξες πως θέλω να σε συναντήσω και ας χάσεις την μαγεία σου...αλλά είπαμε πρέπει να σκάσω...γιατί το ΥΓ θα γίνει πιο μεγάλο από το κείμενο....</div><div><br /></div><div>Φευγεις Σιγά σιγά...</div><div>Εγώ έχω φύγει εδώ και μήνες? Η ακόμα τριγυρνώ στα σιωπηλά θεότρελα ταξίδια του μυαλού σου? Σε φιλώ και σου στέλνω μια ζεστή αγκαλία, παρέα με ένα μπουκέτο Λευκά Γαρύφαλλα....</div><div><br /></div><div>ΥΓ2. Εχω απόλυτη αντίληψη του πόσο έχω ξεφύγει, το κάνω γιατι είναι αυτό που έχω ανάγκη να κάνω, να ηρεμήσω και να συναντήσω το πρόσωπο του Αργύρη που είδες στην φωτογραφία για την οποία σου μίλησα πριν....</div><div>Σε φιλώ και εσένα αγαπημένη μου άγνωστη που με διαβάζεις ακόμα...</div><div>Αργυρης, ένας ερασιτέχνης άνθρωπος, ονειροπόλος και ενίοτε κατά τα λαιγόμενα μιας φίλης μαλάκας (τώρα αυτό υπό μία οπτική γωνία μπορεί να είναι και καλο) αλλά γάματο δεν είναι τις ώρας....ο ρε γαμώτο πήγε 3 μιση...πόσο έγραψα πάλι...</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-8555332065403438662?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-47315905588771471032009-11-27T13:58:00.004Z2009-11-27T14:42:21.241Zκαι τότε μόνο καταλαβαίνεις πόσο ανούσια ήταν πάντα η ζωή σου,<br />όταν έχεις ένα μεσοδιάστημα ουσίας...<br />μα τότε και πάλι το παραβλέπεις...την ώρα που το ζεις,<br />μην μου ρωτάς το γιατί δεν ξέρω.<br /><br />Μα και πάλι μετά επιστρέφεις πίσω.<br />Εκεί στην προυγούμενη ζωή πριν το μεσοδιάστημα,<br />αναρωτιέσαι πως στο διάλο τα κατάφερες και έχασες ότι πιο πολύτιμο είχες.<br />Ξέρω, μου το πες πως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι δεδομένες.<br />Ξέρω το παράλογο τον σκέψεων μου, μα δεν φταίω εγώ για αυτές,<br />θα μου πεις μα καλά είναι δυνατόν να μην φταίω εγώ για κάτι που μου ανήκει,<br />να μην φταίω εγώ για τις σκέψεις μου.<br />και όμως είναι αλήθεια σου λέω. (έτσι μου είχε πει τουλάχτον η ψυχολόγος,<br />αυτή κυνήγα αν αυτά που σου λέω ακούγονται βλακείες)<br /><br />και Εσύ, Καριόλα μοίρα μου,<br />όταν αποφασίσεις να μου ξαναχαρίσεις ευτυχία, χάρισε την μου ολόκληρη...<br />μισές ευτυχίες δεν γουστάρω πια...<br /><br />Μα ξέρεις κάτι μοίρα μου,<br />Σε βαρέθηκα αλήθεια σου λέω.<br />Ακόμα και εσένα βαρέθηκα, ακούς?<br />Θα σου πάω κόντρα...η τουλάχιστον θα προσπαθήσω να σε ξεγελάσω<br /><br />και το μυαλό μου, ξέρω πως δεν πάει καλά...<br />το έχω καταλάβει...<br />όχι πως θέλει να το πλακώσω τα ψυχοφάρμακα,<br />απλά θέλει να συμβεί κάτι, κάτι όμορφο.<br /><br />και οκ σήμερα έχει λίγο γαλάζιο ο ουρανός,<br />μα μέσα έχει γκρί.<br />μα ξέρω πως αύριο θα είναι αλλιώς,<br />θα φύγω αν είμαι καλά...<br />θα προσπαθήσω να γίνω αν δεν είμαι.<br /><br />Θα πάω εκεί που ξέρω....<br />Δεν ξέρω πως θα νοιώσω, έχω καιρό να πάω, θα πάνε δυο χρόνια πια...<br />μα δεν ξέρω ίσως να νοιώσω καλύτερα ποιος ξέρει.<br />και αύριο το βράδυ αν και πάλι είμαι καλά. θα παώ και Εκει...<br />Όχι πως θα γίνει και εκεί κάτι....μα θα ξεφύγω...<br />θα ξεφύγω από τις σκέψεις μου, απο την θλίψη, με μια ψευδαίσθηση χαράς.<br />Θα δώσω μια παράσταση σε κοινό ανύπαρκτο απλά γιατί θα ξεγελάσω το Εγώ...<br /><br />Μα ποτέ δεν ξέρεις.<br />Μπορεί και πάλι να Σε συναντήσω, μπορεί να σε ξέρω από πριν ή μπορεί να γνωρίσω τότε,<br />και να σου αρχίσω τα δικά μου, οχι αυτά που γράφω εδώ,<br />τα άλλα, αυτά που ξέρω πως μόλις θα τα ακούσεις, θα γελάσεις ή τουλάχιστον θα χαμογελάσεις, και τότε εγώ θα πάρω από το γέλιο και το χαμόγελο σου χαρά..<br />και θα γυρίσω σπίτι χαμένος στον νοητικό κόσμο του παραμυθιού<br /><br />και αν όλα είναι καλά..<br />μετά από 3 βδομάδας μια παρασκευή θα φύγω...<br />θα πάω σε καινούργιες πόλεις,<br />σε άλλες πάλι που μου είναι γνώριμες,<br />θα περπατήσω σε δρόμους γνωστούς και σε δρόμους άγνωστους,<br />θα πάρω τρένα, αεροπλάνα, λεωφορία, μετρό,<br />θα μείνω σε ξενοδοχεία,<br />θα πάω και πάλι πίσω στους δικούς μου, θα δω την πόλη μου,<br />μα και πάλι θα γυρίσω μετά εδώ,<br />και πάλι θα σου γράφω για ευτυχίες που ποτέ δεν θα έρθουν...<br /><br />και ίσως να καταλάβω κάποια στιγμή πως θα πρέπει να πάψω να ελπίζω,<br />σε ανούσια πράγματα,<br />απλά και μόνο γιατί αυτή η ελπίδα μου δίνει ψευδαίσθηση Ζωής.<br /><br />και ο καιρός τρέχει...τρέχει και εγώ τον κυνηγάω...<br />κοιτάω το ρολόι να δω την ώρα, το ημερολόγιο να δω την μέρα και λέω γαμώτο δηλαδή....<br /><br />Και αναρωτιέμαι μα γιατι να βάζουν χριστογεννιάτικα δένδρα τον Αύγουστο,<br />και εσύ να μου λες, μα δεν εχουμε Αύγουστο, Δεκέμβρη έχουμε, και κάνει κρύο μου φωνάζεις,<br />βάλε κάτι ποιο ζεστό θα κρυώσεις...<br />μα εγώ αφήνω το κρύο απλά για να νοιώσω...<br />να νοιώσω κάτι ακόμα και αυτό να είναι το κρύο...ο πόνος από το κρύωμα ότι στο διάλο να ναι....<br /><br />ξέρω και πάλι θα μου πεις πόσο θλιμμένος είμαι.<br />μα ποιος σου είπε πως είμαι χαρούμενος?<br /><br />όσο πιο πολύ αντιλαμβάνεσαι την κατάσταση σου, τόσο πιο θλιμμένος είσαι...<br />και είναι και αυτο το γκρί...<br />όχι δεν γκρινιάζω απλά υπάρχει εκεί έξω,<br />μην κοιτάς που τώρα έχει βάλει λίγο μπλε ο ουρανός για να σε κάνει να πιστεύεις πως λέω ψέματα και μαλακιές...<br /><br />βασικά θα μπορείς να πεις ότι λέω μαλακίες από όλα τα άλλα,<br />δεν κολήσαμε στο χρώμα του ουρανού...<br /><br />μα έτσι είναι θέλω να λέω και εγώ κάπου τις μαλακίες μου, τόσο κακό είναι?<br />βαρέθηκα...<br />βαρέθηκα αυτή την ηρεμία...<br /><br />θα μου πεις μα ότι και να έχεις εσύ γκρινιάζεις,<br />μπορεί να είναι και έτσι...<br /><br />τώρα είναι σαν να σε έχω στήσει στον τοίχο και σε βαράω με φράσεις....<br />μήπως πρέπει να σκάσω?<br /><br />ή τελικά απλά να πάρω απόφασει πως κάποιες φορές είναι καλύτερο να μασας παρά να μιλάς?<br />ποιος ξέρει...εγώ βλέπεις μιλάω....<br />και βάζω και την φάτσα μου και το όνομα μου απο κάτω φυσικά...<br /><br />Σαν να σου λέω, κοίταξε να δεις, εγώ είμαι αυτός που σου γράφω εδώ πέρα ότι μαλακία κατέβει στο κεφάλι μου, οπότε, αν με πετύχεις στον δρόμο άλλαξε στενό,<br />και μην ανησυχήσεις που θα γινει έτσι.<br />πάντα έτσι γίνεται.<br /><br />όλοι φεύγουν οι εμείς θα φύγουμε.<br />απλά εσύ θα είσαι πιο έξυπνη που κατανόησες την κατάσταση πιο γρήγορα...<br />αντε ακόμα εδώ είσαι?<br /><br />βασικά με ακούς?<br />η απλά κουνάς το κεφάλι και σκέφτεσαι τα δικά σου?<br />ναι κατάλαβα πως κάνεις το δεύτερο και εγώ κάποιες φορές αυτό κάνω...<br />δεν είναι παντα σημαντικό να ακούς τον άλλον σημαντικό είναι να τον κάνεις να πιστεύει ότι τον ακούς....<br /><br />για αυτό μου την δίνει κάποιες φορές που οι ψυχολόγοι απλά κουνα τον κεφάλι,<br />και τους το λέω...Hellooooo δεν ήρθα εδώ απλά για να έχω κάποιον να μου κουνάει το κεφάλι μπροστά....<br />λοιπόν νομίζω πως το παρατράβηξα...<br />υποτίθεται πως ήρθα πριν πάω στο εργαστήριο για να γράψω μια δυο φράσεις σαν ποστ, σαν μικρό ποιηματάκι (συγχράτε με ποιητές)<br />και έγραψα ένα κατεβατό με ότι μαλακία μου κατέβαινε στο κεφάλι...<br /><br />ναι ξέρω πως και εσύ συμφωνείς πως δεν πάω καλά...δεν χρειαζεται να έχει πτυχίο ψυχιάτρου για να το καταλάβεις, αλλά ποιος πάει καλα?<br /><br />απλά εγω το φωνάζω για να σιγουρευτώ πως ακόμα και εκείνη η γιαγιά που κάθεται δίπλα στην σόμπα και καθαρίζει φασουλάκια να το ακούσει<br /><br />(γιαγιάκα εκτός από το ότι δεν παώ καλά, να σου πω και κάτι άλλο? γύρνα τα κάστανα από το μάτι τις σόμπας γιατί άρχισαν να καίγονται...)<br /><br />λοιπόν σε αφήνω....με καλεί η επιστήμη...<br />κάποιος πρέπει να κάνει και καμια επίστημονική ανακάληψη σε αυτό τον κόσμο..<br />και σκέψου ότι ο κλήρος έπεσε σε μένα...<br /><br />όχι μην ανυσηχείς ο κόσμος καλά πάει...<br />και να φανταστείς πως εγω είμαι από τους φυσιολογικούς μέσα στην επιστημονική κοινότητα...σκέψου πόσοι πιο τρελοί υπάρχουν....<br />και από αυτούς πάει μπροστά ο κόσμος<br />θα μου πεις και το μπροστά ειναι σχετικό...<br /><br />Τωρα θα μου πεις όλα τα φιλοσοφικά ζητήματα της ανθρωπότητας σήμερα θα τα λύσεις.?<br />τι να σου πω.<br />Αφού σου πα φύγε,<br />γιατί δεν φεύγεις...<br />λοιπόν σε αφήνω...<br />δεν ξέρω αν πρέπει να πάω στο εργαστήριο αλλά νομίζω πως πρέπει να πάω στο wc πρώτα...<br />αντίο<br /><br />ps. σε αφήνω....συγχώραμε που δεν σου είμαι ευχάριστως....αλλά αν πάμε για καφέ και είσαι αρκετά όμορφη και γλυκιά θα ακούσεις άλλα απο μένα στο υπόσχομαι...σε αφήνω ομως τώρα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4731590558877147103?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-57238436397064304682009-11-26T00:38:00.004Z2009-11-26T01:04:38.654Zκαι μαζεύτηκαν όλα μαζί...<div>πόνος θλίψη...</div><div>μια γλυκιά μελαγχολία παρέα με μια ηρεμιά με συνάντησαν....</div><div>δεν ξέρω γιατί και πως έγινε αυτό...</div><div><br /></div><div>και τότε τα μάτια μου φωνάζαν πως θέλουν να δακρύσουν...</div><div>και εγώ σαν κοίταξα τα δικά σου δακρυσμένα μάτια...</div><div>Σου φώναξα....μην δακρύσεις, γιατί θα κλάψω και εγώ...</div><div>και είμαστε μπροστά σε κόσμο...</div><div>και έφυγα...</div><div>φύγαμε...</div><div><br /></div><div>και σε συνάντησα τότε μια άλλη στιγμή...</div><div>αλλού και είμασταν μονάχοι..</div><div>και σου πα, σου πα πως νοιώθω...</div><div>πως αυτό που μου έχει λείψει είναι να μοιράζομαι μαζί της</div><div>τα ασύμαντα,</div><div>ένα τραγούδι που μου άρεσε, μια μαλακία που έκανα...</div><div>κάτι από την δουλειά μου.</div><div><br /></div><div>και τότε μου πες πως μα γιατί δεν έχεις εμάς?</div><div>δεν έχεις τους φίλους και όσους σε αγαπάνε για να το κάνεις αυτό?</div><div><br /></div><div>τότε δάκρυσα γιατί με συγκίνησες....</div><div>μετά από λίγο άφησα τα μάτια μου να κλάψουν...</div><div>το είχαν ανάγκη,</div><div>το Είχα ανάγκη,</div><div>και σου πα πως ναι μου είστε σημαντικοί,</div><div>αλλά θέλω και το συναίσθημα γαμώτο μου...</div><div><br /></div><div>και τότε πριν φύγεις μου είπες πως θες να δεις λίγο φως στην ψυχή μου...</div><div>δεν θες να με βλέπεις άλλο θλιμμένο...</div><div><br /></div><div>και εγώ σου πα</div><div>μα καλά το φως στην ψυχή μου δεν το εχεις δει ακόμα?</div><div>δεν το έχεις νοιώσει?</div><div>τότε τι κάνεις ακόμα εδώ?</div><div>ξέρεις πόσους έχω γνωρίσει να είναι χαρούμενοι απλά γιατί δεν έχουν αντίληψη της εσωτερικής τους μαυρίλας?</div><div>Μα ξέρω πως με ξέρεις καλά, για αυτό είσαι ακόμα δίπλα μου...</div><div>ξέρεις γιατί σου απαντώ έτσι...</div><div><br /></div><div>Χαμογελάω....</div><div>Χαμογελάω μετά τα δάκρυα,</div><div>χαμογελάω γιατί με βοήθησες να λυτρωθώ και πάλι...</div><div>απλά...με το να με αφήσεις να σου μιλήσω...</div><div>ξέρεις χανόμαστε....χανόμαστε γιατί χάνουμε τα απλά...</div><div>προσπαθούμε να κάνουμε τα απλά πολύπλοκα...</div><div><br /></div><div>Φευγω είναι αργά πια...</div><div>Είναι και αυτή η βροχή σήμερα...</div><div>και πάλι οι σταγόνες της συνάντησαν τα δάκρυα μου...</div><div>θα ήταν μια καλή δικαιολογία να σου κρύψω πως κλαίω και δακρύζω και </div><div>να σου πω πως απλά είναι κουρασμένα τα μάτια μου....</div><div>μα να ξες, δάκρυσα έκλαψα...λυτρώθηκα...</div><div>Αντίο...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5723843639706430468?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-55326126046699962792009-11-22T02:17:00.002Z2009-11-22T03:01:55.761ZΓύρισα αργά στο σπίτι. Είχε αρχίσει να ξημερώνει. Το πάρτι είχε τελειώσει εδώ και ώρες αλλά εγώ συνέχισα να περπατώ στους δρόμους της Αθήνας. Είχα βαρεθεί την ανούσια ζωή μου, περιπαλώμουν σε ώρες να βρω μια απάντηση σε κάτι που με βασάνιζε. Έπρεπε να δω πιο θα ήταν το τέλος. Το πάρτι ήταν και αυτό ανούσιο, δεν πέρασα καθόλου καλά. Απλά Επρεπε να πάω. Ήταν από αυτά τα πάρτι με τους κοσμικούς. Με ένα σωρό ηθοποιούς. Ξέρεις και εγώ ήμουν ένας από αυτούς. Τους είχα ζήσει καλά. Κάθε φορά που με ρωτούσαν τι επάγγελμα κάνω δήλωνα Υποκριτής. Με κοιτούσαν παράξενα, ειδικά κάτι χαζογκόμενες, και μετά τους εξηγούσαν κατά τους αρχαίους ηθοποιός και αυτές χαζογελούσαν. Το έλεγα αυτό επίτηδες, απλά για να τονίσω άμεσα την υποκρισία που επικρατούσε στο κλάδο μας ακόμα και την ίδια την προσωπική μας ζωή παίζαμε μια παράσταση. Τα βράδυα μπορει να αναρωτιόμασταν μα γιατί να είμαστε τόσο ψέυτικοι μα το πρωί ήταν η ώρα για κάμερες και το κόσμο. Σκεφτόμουν όλα αυτά. Είχα πάρει την Απόφαση μου. Καθώς περπατούσα, πέρασα από κάτι εγκαταστάσεις με κάτι μεγάλες δεξαμενές, κάναν ένα παράξενο θόρυβο. Η μπορεί η άγνοια μου τον ερμήνεψε παράξενο. Τότε αλήθεια παρακάλεσα να κάνουν οι δεξαμενές ένα μπουμ και να με κάνουν και εμένα χίλια κομμάτια. Έτσι θα με απαλασσάν και από τον κόπο της Αυτοκτονίας. Αυτό είχα αποφασίσει να κάνω. Τελικά όσο και να περπάτησα δεν άλλαξα γνώμη. Μόνο για τους δικούς μου λυπόμουν. Γύρισα στο σπίτι. Εγραψα ένα γράμμα στους δικούς μου και το τοποθέτησα πάνω στο γραφείο. Δίπλα από το laptop. Το άφησα εκεί. Κοιμήθηκα με δυσκολία. Ήξερα πως ήταν η τελευταία μου μέρα. Το πρωί ξύπνησα. Πλύθηκα, ξυρίστικα περιποιήθηκα την εικόνα μου. Επέλεξα προσεχτικά τα ρούχα που θα έβαζα. Ήξερα πως όλα αυτά θα τα έκανα για τελευταία φορά. και έτσι ίσως να ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά τα χάρηκα. <div>Βγήκα έξω ήταν μια ανοιξιάτικη ηλιόλουστη μέρα. Πήγα για ένα περίπατο γύρω από την Ακρόπολη, ήταν και εκεί τόσο όμορφα. Δεν είχε πολύ κόσμο.</div><div>Κάθησα έφαγα στην Πλάκα σε μία από τις ταβέρνες. Έβλεπα γύρω μου τόσο χαρούμενο κόσμο. Ζευγάρια να πιάνονται χέρι με χέρι. Μετά συνέχισα να περπατάω. Πήγα στο μοναστηράκι και αγόρασα ένα μαχαίρι ίδιο με αυτό που είχαμε στην παράσταση. </div><div>Πέρασε η ώρα. Ήρθε η ώρα να πάω πίσω στο Θέατρο και πάλι. Για μια ακόμα φορά να παίξω την ίδια παράσταση. Είχα περάσει πολύ όμορφα σήμερα. Ήμουν ήρεμος. Ήταν η τελευταία μου μέρα και είχα αποδεχτεί την ίδια μου την φύση την υποκρισία μου. Χαιρέτησα τον Θυρωρό. Αυτός απορώ πως μπορεί ακόμα και μου χαμογελάει. Του είχα μιλήσει τόσες φορές άσχημα. Αλλά σε ποιον να παραπονεθεί. Εγώ ημουν ο πρωταγωνιστής και αυτός ένας απλός θυρωρός. Συνέχισα να περπατώ. Πήγα άλλαξα. Ήρθε η ώρα της παράστασης. </div><div>Πέρασαν όλες οι πράξει πετυχημένα. Μιλούσα για την ζωή κάποιου που περίμενε για μήνες να συμβεί κάτι να τον διαταράξει από την βαρετή καθημερινότητα και να ξεχάσει όλα όσα τον βασάνιζαν. Και τελικά μέσα σε 10 μέρες γίναν όλα όσα δεν περίμενε. Και σε κάε πράξη της παράστασης, ήταν και ένα από αυτά τα απρόσμενα γεγονότα. Τότε, ήρθε η ώρα της τελευταίας πράξης. Αφού στο διάλλειμα αντικατέστησα το ψεύτικο μαχαίρι με το αληθινό. Ετιμάστηκα για την Τελευταία Πράξη της παράστασης μα και της ίδιας μου της ζωής. Έπρεπε να βάλω όλο μου το ταλέντο. Να μην καταλάβει το κοινό το τι πρόκειται να κάνω. </div><div>Και έτσι βγήκα. Πήρα το μαχαίρι στο χέρι όπως έκανα κάθε μέρα και είπα την σύντομη τελευταία μου φράση:</div><div>-Κατέληξα και εγώ να γίνω ένας από αυτούς που πάντα μισούσα, να πληγώνω όσους ποτέ δεν θα ήθελα. </div><div>Και τότε έμπηκα το μαχαίρι στην καρδιά. Όπως έκανα κάθε μέρα. Μα αυτή την φορά. Το μαχαίρι ήταν αληθινό, και το αίμα δεν ήταν πάλι αυτή η κόκκινη μπογιά μα το αίμα που κυλισε από την πληγωμένη καρδιά μου, ζεστό και κατακόκκινο.</div><div>Γονάτισα. Ο πόνος ήταν μεγάλος. Μετά ένα ντουπ. Και το κεφάλι μου βρέθηκα στο πάτωμα. Η τελευταία εικόνα που θυμάμε ήταν το κοινό να έχει σηκωθεί και εξστασιασμένο από την καταπληκτική μου "ερμηνεία" να χειροκροτεί και να ζητοκραυγάζει.</div><div><br /></div><div>ΥΓ. 1. Η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Αν ήταν θα είχα φουντάρει τον Ιούλη από το ξενοδοχείο. Τότε που κοιτούσα από ψηλά και έλεγα είναι ωραία να πέφτεις από το 5ο όροφο. Μα μετά είπα οκ. ότι έγινε έγινε. Ακόμα και αν δεν με νοιάζε για μένα έχω τους δικούς μου πίσω</div><div>ΥΓ. 2. Ξέρεις ίσως τελικά να μην είμαι αληθινός να είμαι και εγώ ένας από τους μαλάκες που πάντα μισώ/ ή ένας από αυτούς που πάντα εσύ μισούσες. Αν αυτό ισχύει είμαι ακόμα χειρότερος τους αφού εγώ νομίζω πως είμαι κάτι άλλο. Πάντως στην περίπτωση που είμαι Υποκριτής, τότε αν έχω το δικαίωμα να πω μια αλήθεια αυτή κρίβεται στα λόγια του ηθοποιού πριν πεθάνει. </div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-5532612604669996279?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-1309235914889475782009-11-21T12:04:00.003Z2009-11-21T12:06:07.711ZΤα λάθη είναι για να επαναλαμβάνονται.<div>Οι υποσχέσεις για να δίνονται, </div><div>και εγώ πρέπει να γίνω σκληρός. </div><div>Το ατελές πάντα υπάρχει, απλά φοράει την στολή του τέλειου.</div><div>Good morning World!!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-130923591488947578?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-13610190600432804792009-11-20T22:46:00.004Z2009-11-20T23:07:13.108ZΙστορία 1<div>Ήταν η ημέρα του γάμου τους όλοι μοιάζαν πολύ ευτυχισμένοι. </div><div>Τελείωσε η τελετή, και πήγαν στο κέντρο διασκέδασης. </div><div>Κόψανε την τούρτα, ανοίξαν την σαμπάνια. Και τότε αφού δώσαν ο ένας στο άλλο με τα χέρια σταυρωτά την τούρτα και ήπιαν την σαμπάνια. Κοίταξαν ο ένας τον άλλο στα μάτια, χαμογέλασαν και δώσαν το πιο ερωτικό τους φιλί. </div><div>και είπαν ο ένας στο άλλο Σ Αγαπώ.</div><div>και τότε εκείνος σκέφτηκε: "Γαμήσου"</div><div>και τότε εκείνη σκέφτηκε: "Μαλάκα"</div><div><br /></div><div>Και όλοι από κάτω χειροκρότησαν, συγκενείς και φίλοι που βλέπαν τους αγαπημένους τους να είναι τόσο ευτυχισμένοι και να είναι έτοιμοι για την έναρξη της κοινής τους ζωής. </div><div><br /></div><div>Ιστορία 2</div><div>Ήταν εξοργισμένος μαζί της. Του είχε πει για μια ακόμα φορά ψέματα. Είχε αποφασίσει να δώσει ένα τέλος σε όλο αυτό. Πήρε τον ελβετικό σουγιά απο το συρτάρι. Εϊχε αποφασίσει πως θα πήγαινε στο σπίτι της και θα τον έμπειγε στο λαιμό που είχε κάποτε αγκίξει, αγαπήσει, φιλήσει....</div><div>Είχε έρθει το τέλος. </div><div>Πήρε το αυτοκίνητο, βρέθηκε στο σπίτι. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό. </div><div>Είδε την σκιά της μέσα. Ήταν στον πρώτο όροφο.</div><div>Χτύπησε το κουδούνι. Αυτή ήξερε πως για μία ακόμα φορά είχε κάνει λάθος, αλλά δυστυχώς αυτή ήταν δεν θα άλλαζε ποτέ. </div><div>Δεν άντεχε τις δικαιολογίες της. Αγνοούσε τα γλικόλογα της. Δεν άντεχε άλλο. ήταν σαν να μιλάει σε ξένο. Άγκιξε τον σουγιά. Και τότε ξαφνικά ένα αμάξι σταμάτησε στο φανάρι μπροστά από το σπίτι. Έπεζε το ταγκό του κραουνάκη προς το τέλος, </div><div>εκεί που έλεγε:</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 13px; color: rgb(13, 114, 165); ">"Να σε σκοτώσω ήρθα, δεν ήρθα να μείνω<br />ήρθα να γίνω απόψε για σένα πληγή<br />Μα όπως γυρνάς τα μάτια όλα τα σβήνω<br />ήρθα να μείνω για πάντα μαζί σου καρδιά μου στη γη"</span></div><div><br /></div><div>Τότε την κοίταξε στα μάτια, είχε κάτι γαλάζια υπέροχα μάτια, </div><div>λύγισε....</div><div>Το κατάλαβε αυτή....πάντα τα καταλαβαίνουν αυτά οι γυναίκες.</div><div>Τον πλησίασε. Τον φίλησε. Πήγαν στο κρεββάτι. Με μια κίνηση άφησε τον σουγιά κάτω από το κρεββάτι, θα τον μάζευε το πρωί. Τελικά αντί να σκοτώσει αυτή, σκότωσε την οργή του. </div><div><br /></div><div>Ιστορία 3.</div><div><br /></div><div>Η Αγάπη υπάρχει. Σου λέω είναι πραγματική. Την βλέπω που πινει κάθε μέρα τον καφέ της με τις φίλες στης στο Starbucks δίπλα στην Καμάρα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-1361019060043280479?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-91876205676355198962009-11-19T23:06:00.004Z2009-11-20T00:04:58.615ZΠαρίσι, 25 Δεκέμβιου 2013.<div>Επέστρεψα και πάλι στην πόλη του Φωτός. </div><div>Λυπήθηκα μόνο που και πάλι ήταν τόσο παγωμένη, όπως Τότε, τότε που πήγα για πρώτη φορά και είχε -12 έξω και χίονια παντού, μα και τότε ήταν όπως τον Νοέμβρη στο Slough....Δεν ήξερα αν το μέσα μου ήταν πιο παγωμένο από το έξω μου. Τότε που στο Παρίσι, είχα πάρει το μήνυμα σου που μου έλεγες πόσο πολύ Με αγαπάς και πως είχες πάρει την κάρτα μου, χριστουγεννιάτικη κάρτα που σε βρήκε μετά την πρωτοχρονιά, και εγώ ο μαλάκας να σου μιλάω ψυχρά, και μετά να γυρίζω πίσω στην αγγλία και να μαλώνουμε από το ίντερνετ. Ξες πόσο μου έλειψαν οι καυγάδες Μας? Μα τι λέω πάνε 4 χρόνια από τότε, και δεν έχουμε μιλήσει πότε. Μα ξεχάστηκα, ξέρεις το μυαλό σου παίζει τα πιο απίστευτα παιχνίδια σου δείνει εικόνες εκεί που δεν τις θες. Ήταν βράδυ, μα με έπνειξε το δωμάτιο. Και βγήκα έξω. Δεν με πείραζε που ήμουν μόνος ανήμερα τα χριστούγεννα. Δεν με ένοιαζε. Στην ουσία τόσο χρόνια μόνος στο εξωτερικό είχα συνηθήσει. Βγήκα έξω και κάθισα στο παγκάκι δίπλα στην παγωμένη λίμνη. Είχε απόλυτη ησυχία. Στον δρόμο δεν έβλεπες κανένα, ο φωτισμός τα έκανε όλα πιο όμορφα. μα και μελαγχολικά...</div><div>Απλά γιατί αυτός ο χαρούμενος φωτισμός θα πήγαινε καλύτερα με κόσμο με πολλά χαρούμενα πρόσωπα.</div><div>Αλλά και αυτή η μελαγχολία είχε γίνει κτήμα μου, τόσα χρόνια στο Λονδίνο. </div><div>Σε μια φάση άκουσα γυναικία βήματα. Αυτός ο ήχος από τα τακούνια που αφήνει το μυαλό να ταξιδεύει πως στο επόμενο λεπτό θα δεις την πιο όμορφη γυναίκα να περνάει από δίπλα σου. Αφέθηκα είχα ανάγκη να το κάνω. Πριν λίγες μέρες είχα χορίσεί από την τελευταία μου σχέση. Είχα μάθει πια στους χωρισμούς...Εσένα φυσικά δεν μπορούσα να σε ξεχάσω. ΜΟΝΟ εσύ ξες το γιατί. Γαμώτο μου, πάλι το μυαλό μου σε εσένα είναι. Γαμώτο. Μου λείπεις. Πάνω τέσσερα χρόνια και πάλι το μυαλό μου είναι σε σένα. Είναι τόσο γλυκιά η σκέψη σου, παρέα της πέρασα πολλές δυσκολίες. Ο φίλος μου με έλεγε φαντασμένο, μα ήξερε πως αυτή η φαντασία, αυτό το ταξίδι σε μη πραγματικούς κόσμους ήταν για μένα λύτρωση. Ακόμα και όταν δεν υπήρχαν παραμύθια, τα δημιουργούσα, τα έπλαθα όπως ήθελα εγώ, και μετά τα έκλεινα και τα άφηνα σε μια μεγάλη ξύλινη βιβλιοθηκη. Μέναν εκεί και σκονίζονταν. Σπάνια τα ξεφύλιζα., απλά για μου θυμίσω καταστάσεις. Φυσικά το Δικό Μας παραμύθι ήταν εκεί πάντα ψηλά. καθαρό και προσεγμένο. </div><div>Γαμώτο αυτά τα τακούνια με ταξίδεψαν τόσο πολύ. </div><div>Κάποιος από μακρυά με πλησίασε και με ρώτησε: </div><div>- Μα καλά είναι δυνατόν να αγοράζεις λουλούδια στον εαυτό σου? αυτό είναι τουλάχιστον θλιββερό, </div><div>και εγώ απάντησα </div><div>- Αφού ζω στην Νεραιδοχώρα είναι δυνατόν να μην έχω λουλούδια στο δωμάτιο μου....</div><div>Τότε εκείνος με κοίταξε ειρωνικά, κούνησε το κεφάλι του και χάθηκε....</div><div><br /></div><div>Και κάποιος άλλος με ρώτησε όταν με είδε:</div><div>- Μα τι κάνεις?</div><div>-Προσπαθώ να αγκίξω ψυχές. </div><div>και εκείνος απάντησε:</div><div>-Και την δικιά σου ποιος θα την αγκίξει?</div><div>και εκείνος χάθηκε και πάλι</div><div><br /></div><div>Ο τρίτος περαστικός είπε:</div><div>-Και αν δουν την άλλη πλευρά σου και τρομάξουν και φύγουν? </div><div>και εγώ είπα:</div><div>- Μα και η άλλη πλευρά κομμάτι μου είναι</div><div>Και εκείνος τρόμαξε και έφυγε</div><div>Ο τέταρτος έτρεμε από το κρύο, ίσως να ήταν και ζητιάνος γιατί τα ρούχα του μοιάζαν παλιά και λερωμένα, και ειπε:</div><div>- Και όταν φύγεις από εδώ που πας</div><div>και εγω είπα:</div><div>- Πάω εκεί που δεν θα μπορείς να με βρεις, εκεί που πάντα ανήκω, Στην φωλιά μου, μέσα στην μακρυνή σπηλιά, παρέα με τα ξωτικά, αφού οι νεράιδες με έχουν πια αφήσει!!!</div><div>και έφυγε και αυτός όπως οι άλλοι τέσσερις.</div><div><br /></div><div>Εφθασε και ένας ακόμα, η προυγούμενη ησυχία είχε σπάσει πια...είχα αρχίσει να αισθάνομαι αμήχανα με όλα όσα συμβαίναν.</div><div>και τότε ο τελευταίος για σήμερα περαστικός μου φώναξε:</div><div>- Πες μου την αλήθεια, είμαι εδώ έχω το θάρρος να την ακούσω, θέλω να ακουω μόνο αλήθειες και θα μείνω για πάντα δίπλα σου</div><div>Και εγώ την είπα και εκείνος χάθηκε....</div><div><br /></div><div>Τότε άκουσα και πάλι τα τακούνια. Με πλησιάσε. Ήταν μια πολύ όμορφη Γαλλιδούλα, πολύ πιο όμορφη από ότι είχα δει και κυρίως από ότι είχα φανταστεί. Και εκείνη φώναξε. </div><div>-Σ ΑΓΑΠΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ, και άρχιζε να δακρύζει και να λέει </div><div>"Μην φεύγεις"</div><div><br /></div><div>Μα τότε εγώ είχα Φύγει.</div><div><br /></div><div>Πηγα πίσω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. </div><div>Αφησα την τηλεόραση να παίζει, δεν καταλάβαινα τι έλεγε αφού ήταν γαλλικά.</div><div>Αλλά πάντα η τηλεόραση μου δίνει την αίσθηση συντροφιάς στα Μοναχικά μου ταξίδια. </div><div>Έπρεπε να κοιμηθώ. Το πρωί πετούσα για Αθήνα. Θα συναντούσα μια φίλη. Θα έμενα δύο βράδυα και μετά θα έβλεπα τους δικούς μου. Είχα να τους δω από το καλοκαίρι. Αλλά και αυτό το συνήθισα. Και αυτοί το είχαν πια συνηθήσει. </div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=" color: rgb(51, 51, 51); font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:11px;"><div><br /></div><div><h3 class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}" style=" color: rgb(51, 51, 51); margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; padding-top: 0px; padding-right: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; font-weight: normal; overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; font-size:13px;"><br /></h3><div><br /></div><div><h3 class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}" size="13px" style=" color: rgb(51, 51, 51); margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; padding-top: 0px; padding-right: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; font-weight: normal; overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: -webkit-xxx-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:7;color:#808080;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 56px;"><br /></span></span></span></h3></div></div></span></div><span class="Apple-style-span" style=" color: rgb(51, 51, 51); font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:11px;"><h3 class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}" style="font-size: 13px; color: rgb(51, 51, 51); margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; padding-top: 0px; padding-right: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; font-weight: normal; overflow-x: hidden; overflow-y: hidden; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:Georgia, serif;font-size:130%;color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:16px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:100%;color:#808080;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:13px;"><br /></span></span></span></span></h3></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-9187620567635519896?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-40287508790021838242009-11-18T22:29:00.004Z2009-11-18T22:56:36.092Z<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SwR6lrWobNI/AAAAAAAAAKs/v_4TTcsrOEw/s1600/myeye2.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SwR6lrWobNI/AAAAAAAAAKs/v_4TTcsrOEw/s320/myeye2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405580240462834898" /></a></div><br />κάποιες φορές, είμαι καλά...<div><br /><div>κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ανακαλύπτω κάτι που θα μπορούσες να πεις πως δεν είναι άσχημο. ίσως έχει και μια ομορφιά στο δέρμα και στα μάτια.</div><div>Έτσι κάποιες από αυτές τις φορές και με την βοήθεια αγαπημένων προσώπων ή ωραίων καταστάσεων αρχίζω και πιστεύω λίγο στον εαυτό μου, λεω μπας και ρε συ αξίζω κάτι, </div><div>μήπως τελικά και δεν είμαι τόσο μαλάκας όσο πιστεύω, τότε βγαίνω έξω, χαμογελάω στον κόσμο και για δυο μέρες μετά είμαι καλά. Μα τότε, όταν νοιώσω καλά....</div><div>Οι αρχαίοι θεοί μιας θρησκείας που εγώ ίσως κατά βάθος να πιστεύω αρχίζουν και βλέπουν την ύβρις μου, που τόλμησα και σήκωσα λίγο κεφάλι. και τότε έρχεται η άτις.</div><div><br /></div><div style="text-align: center;"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_P-liTl9crEo/SwR6NjCYsCI/AAAAAAAAAKk/_1DPM565FjY/s320/eviley2.jpg" style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405579825913573410" /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div>Τότε, το πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη αλλάζει, τα μάτια γίνονται κόκκινα, και το δέρμα γίνεται σκληρό και άγριο και τότε όλοι οι εσωτερικοί μου δαίμονες στήνονται απέναντι μου, οι ιερηνύες παίρνουν μορφή Γυναίκας- Ζαλάδας, υποφέρω απίστευτα και βαράω το κέφαλι μου στον τοίχο. Μα κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που κουράζομαι από την εσωτερική μάχη,</div><div>και πιάνω της Ιερηνίες και τις σφάζω στα γόνατα, και αφήνω το αίμα τους να κυλάει...ποτάμι κάτω από τα πόδια μου...</div><div>και μετά και πάλι το πρόσωπο με τον καιρό μαλακώνει γλυκαίνει....</div><div>μαι μετά και πάλι ο αιώνιος κύκλος...</div><div><br /></div><div>ΥΓ. 1 αν σε τρομαξα με το κείμενο συγχώραμε...απλα όταν με πιάνουν οι ζαλάδες μου χάνω τα λογικά μου</div><div>ΥΓ. 2 αν σε τρόμαξα με τις φώτος χαίρομαι, αυτός ήταν ο σκοπός μου, όπως είπα σε μια φίλη είχα ανάγκη να τσαλακώσω δημιουργικά την εικόνα μου</div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3005115506883986536-4028750879002183824?l=accousma.blogspot.com' alt='' /></div>Tabula Rasanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3005115506883986536.post-69385280625889607752009-11-17T22:44:00.000Z2009-11-17T22:45:32.684ZΤότε μάζεψα όλα τα δώρα που μου δώσαν οι Νεράιδες σε ένα σάκο. Ήταν