Η τελευταία Κραυγή

Αν με ρωτούσες πριν λίγο καιρό για το σημερινό post θα σου έλεγα πως δεν θα υπάρξει, πως αυτό το blog θα κρατούσε για πάντα. Μα το έχουμε πει πολλές φορές δεν υπάρχει για πάντα. Κουράστηκα. Κουράστηκα να πουλάω τον εαυτό μου, τον τελευταίο καιρό ακόμα πιο έντονα μέσω της φωτογραφίας παρά εδώ, μα ξέρω πως και αυτό εξυπηρετεί ανάγκες εσωτερικές βαθύτερες και μόνο λίγοι μπορούν να τις δουν.

Το blog ξεκίνησε πριν από 2.5 χρόνια περίπου λίγε μετά την άφιξη μου στην αγγλία, σαν ανάγκη να φωνάξω και να ακουστώ. Ακόμα θυμάμαι ένα από τα πρώτα σχόλια, μιας μαμάς που μου έλεγε πως αναρωτιέμαι πόσες φορές η κόρη μου ένοιωθε σαν και εσένα στο εξωτερικό και πότε δεν το έμαθα. Μετά γνώρισα λίγα άτομα εκεί. Δυο από αυτά έχουν μείνει ακόμα στην ζωή μου και χαίρομαι πολύ για αυτό. Δεν τα έχω συναντήσει ποτέ μα θα γίνει και αυτό. Το blog ξεκίνησε στο pathfinder και μετά μετακόμισε εδώ. Ήταν ένας κόσμος καινούργιος για μένα και πάλεψα αρκετά για να κάνω αισθητή την παρουσία μου και τα κατάφερα μάλλον, και χαίρομαι για αυτό, χαίρομαι για το ότι κάποιοι από σας με διαβάσατε και κάποιοι άλλοι αφήσατε και ένα κομμάτι από την ψυχή σας μέσα από τα σχόλια σας.

Ξεκίνησα να γράφω στην αρχή έχοντας στο μυαλό μου την Ν. Ότι μιλούσα σε αυτή. Η Ν. είναι η αγαπημένη μου ψυχολόγος από Ελλάδα όπως σου πα και άλλες φορές. Μου έμαθε ότι έχω το δικαίωμα να ζω και να απολαμβάνω, αυτονόητο αλλά όχι για όλους. Μετά, η εικόνα αυτή χάθηκε με τον καιρό. Και ήταν σαν να μιλούσα σε μια κοπέλα που ακόμα δεν ήξερα που δεν υπήρχε καν στην ζωή μου, κάτι σαν τον Άγνωστο Θεό των Αρχαίων.

Ξαφνικά όμως και αρχικά από τον κόσμο τον blog και μετά και από αλλού γνώρισα αυτή την κοπέλα. Αυτή που ήξερα πως κάπου υπάρχει. Είναι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί στην ζωή μου. Μου έμαθε τι σημαίνει αγαπώ και αγαπιέμαι. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε μαζί και τελικά δεν ξέρω αν αυτό έχει καμία σημασία, αφού ξέρω πως την έχω μέσα μου. Είναι κομμάτι μου, και ξέρω πως μπορεί να μην είναι πάντα εδώ, μα ξέρω πως όταν την έχω πραγματική ανάγκη θα το νοιώσει από μόνη της πριν καν το ζητήσω εγώ και θα έρθει σιωπηλά, με το πιο γλυκό χαμόγελο να μου γιάνει τις πληγές μου. Σε ευχαριστώ Καλή μου για μια ακόμα φορά για τα όσα μου χάρισες

Μεσά από τα ταξίδια μου εδώ, άλλες φορές έπλαθα ιστορίες απλά γιατί ήταν πιο όμορφες από την πραγματικότητα μου, και κάποιες άλλες αλλοίωνα την πραγματικότητα μου για να μην φανεό η αλήθεια.

Πάει καιρός που δεν σου γράφω τα πάντα. Λίγο η ψυχολόγος μου εδώ στην αγγλία που μιλάω εκεί. Λίγο το ότι ξέρω ότι η Νεραιδούλα μου είναι πια δίπλα μου και κοντά μου, λίγο το ότι τα ματάκια μου δεν αντέχουν πολύ τελευταία γιατί τα έχω φθάσει στα όρια τους. Πάντως εκτός συγκλονιστικού απροόπτου αυτό το blog θα παραμείνει εδώ. Δεν θα σβηστεί. Θα θυμάμαι τα ταξίδια που έκανα μαζί σας. Το ότι ανακάλυψα ότι στις ιστορίες μου, ξεκινούσα έπλαθα τους ήρωες, μα μετά οι ήρωες κάναν ότι ήθελαν, ήταν μέσα στο μυαλό μου, αλλά είχαν φωνή και άποψη δικιά τους. Μαγικό.

Έκλαψα πολλές φορές όταν έγραφα. Ναι, ΚΛΑΙΩ, και δεν ντρέπομαι για αυτό. Αυτή την απόφαση για το τέλος, την πήρα τώρα. Βράδυ, τρίτης 15 Ιουνίου Γράφω από τις ελάχιστες φορές σε ένα τετράδιο, γιατό τον υπολογιστή, δεν θα τον ανοίξω σήμερα στο σπίτι. Ξέρω πως θα επιστρέψω στο blogging και τα άλλα blog με τα ταξίδια κτλ θα τα συνεχίσω κανονικά. Όταν αποφασίσω να γυρίσω θα το δεις στο profile μου. ένα νέο όνομα που δεν ξέρω ακόμα ποιο θα είναι. Τώρα ξέρω ότι κάποιος με ακούει. Οπότε θα είναι μια πρόκληση το νεο όνομα. Αλλά έχω καιρό μπροστά μου, για την νέα αρχή. Μπορεί να γίνει μετά από μέρες ή χρόνια, όμως δεν ξέρω. Δεν υπάρχει πρόγραμμα στο πότε η φωνή θα ξυπνήσει μέσα μας.

Ξέρω πως εδώ και λίγους μήνες παλεύω να αλλάξω. Ξέρω ότι και η ψυχοθεραπεία βοηθάει. Ήμουν στα πρόθυρα κατάθλιψης πριν λίγους μήνες. Μετά σιγά σιγά άρχισα να πατάω στα πόδια μου. Ήταν τότε για λίγο καιρό που λόγω των ισχυρών ζαλάδων δεν μπορούσα να φροντίσω την εαυτό μου. Τώρα είμαι καλύτερα όχι τέλεια. Εχω ξεκινήσει εδώ και λίγες βδομάδες και πάλι γυμναστήριο. Αναρωτιέμαι γιατί το είχε κόψει για περίπου 1-1.5 χρόνο. Φταίει το ότι το διάστημα αυτό είχα "παρέα" και ανάμεσα σε αυτή ένα καλό φίλο, που τώρα είναι εκτός αγγλίας. Θα δούμε πως θα παέι και πότε θα το αφήσω και πάλι, ελπίζω να το κρατήσω, κυρίως για το πόσο βοηθάει την ψυχολογία μου.

Λοιπόν σε ζάλισα, κάπου εδώ σταματάω. Σας ευχαριστώ για όλα. Να είστε καλά. Θα τα ξαναπούμε όχι όμως από εδώ. Αυτό είναι το αποχαιρετιστήριο μου γράμμα, απλά μη μου πείτε πως έφυγα χωρίς ένα γεια. θα χαρώ να ακούσω κάποια τελευταία σας σκέψη από εδώ, αλλά δεν θα απαντήσω.
Σας φιλώ γλυκά,
Ένας Ερασιτέχνης Άνθρωπος,
Α.


Τ Ε Λ Ο Σ