το "Δάκρυ της Νεράιδας"

Σεπτέμβρης 2003
Είχαμε πάει με τους γονείς μου μια εκδρομή, σε ένα ορεινό χωριό. Το ξενοδοχείο είχε κοντά στα 20 μικρά διώροφα σπιτάκια. Αφού αφήσαμε τα πράγματα, πήρα την κάμερα μου και είπα να πάω μια βόλτα μέσα στο δάσος. Ήταν τόσο όμορφα ανάμεσα στα δένδρα. Ήταν ήσυχα, το μόνο που άκουγες ήταν τα τραγούδια των πουλιών και το τρεχούμενο νερό από το ποτάμι. Πλησίασα στο ποτάμι, το νερό ήταν πολύ καθαρό, πήρα λίγο με το χέρι μου και το έριξα στο πρόσωπο μου, ήταν δροσερό. Μου έδωσε αυτό το χαμόγελο στο πρόσωπο, που σου δίνει το παγωμένο νερό, μια ζεστή μέρα. Αποφάσισα να ακολουθήσω το ποτάμι. Μετά από περίπου 45 λεπτά, είδα ότι το ποταμάκι ξεκινούσε από μια λιμνούλα. Γύρω από την λίμνη υπήρχαν πολύχρωμα και πολύ όμορφα λουλούδια. Στην άκρη της λιμνούλας υπήρχε ένα βράχος και πάνω σε αυτό, ήταν ένα μικρός καταρράχτης Πλησίασα στον βράχο, και από μέσα αυτόν θαρρείς και βγαίναν παράξενες, γλυκές μελωδίες.
Αποφάσισα να βγάλω τα παπούτσια και να περπατήσω λίγο πιο κοντά να δω τι ακριβώς ήταν αυτό. Όταν πλησίασα στον βράχο, κατάλαβα πως δεν ήταν βράχος αλλά μια σπηλιά, πέρασα μέσα. Η μελωδίες βγαίναν από ένα γραμμόφωνο που φάνταζε τελείως παραμυθένιο, θαρρείς και ήταν ζωγραφιστό με παιδικές ξυλομπογιές. Ανάμεσα στις μελωδίες μου φάνηκε πως άκουγα και κάποιες κραυγές για να σιγουρευτώ έκλεισα το γραμμόφωνο. Πραγματικά απέναντι από το γραμμόφωνο βρίσκονταν μια πόρτα. Πλησίασα, κλάμα μικρού κοριτσιού ακούγονταν από μέσα.
Στην πόρτα βρίσκονταν ένα λουκέτο.
Τότε όταν κατάλαβε πως κάποιος είναι μέσα εκεί, μου φώναξε και μου είπε να την ελευθερώσω. Προσπάθησα να βρω το κλειδί, μα μετά όταν πρόσεξα καλύτερα είδα πως δεν υπάρχει κλειδαριά, πάνω στο λουκέτο.
Της φώναξα και της είπα για αυτό και μου πε να ψάξω, πως δεν αντέχει άλλο εκεί μέσα, πως και άλλοι είχαν περάσει αλλά κανείς δεν μπόρεσε να την ελευθερώσει και με παρακάλεσε να μην φύγω. Πέρασε μια ώρα, πέρασαν δύο,
τότε άρχισε να κλαίει. Πονούσα που την έβλεπα έτσι, και πονούσα που και εγώ δεν μπορούσα να κάνω κάτι να την βοηθήσω. Τότε, δεν άντεξα, δάκρυσα και εγώ...
Άρχισα να κλαίω...Εκείνη την στιγμή. Σαν από θαύμα, η κλειδαριά άνοιξε...
Μετά από λίγο άνοιξε και η πόρτα. Τελικά δεν ήταν μέσα ένα μικρό κοριτσάκι, παρά μια νεραιδούλα. Με πλησίασε....
Μου ψιθύρισε σιγά σιγά στο αυτί:
-Κάποιες φορές τα δάκρυα ελευθερώνουν, είτε εμάς, είτε τους αγαπημένους μας

Πριν προλάβω να αντιδράσω, η νεράιδα άρχισε να πετάει. Στιγμιαία, ακούστηκε ένα "γκλινγκ" και με μια λάμψη η νεράιδα μεταμορφώθηκε σε ένα μικρό πέτρωμα που έπεσε στα πόδια μου. Όταν το πρόσεξα είδα πως ήταν διάφανο και το σχήμα του θύμιζε δάκρυ. Το πήρα και το φύλαξα στην τσέπη μου.

Βγήκα από την σπηλιά, πέρασα την γέφυρα και γύρισα πίσω στο δωμάτιο. Οι δικοί μου περίμεναν να πάμε για φαΐ Εκεί κάθισε μαζί μας και ένα από τους χωρικούς. Με ρώτησε πως μου φάνηκε το μέρος και του είπα για την λίμνη και τον βράχο. Δεν είπα όμως κάτι για την νεράιδα, θα ήταν το μικρό μου μυστικό.
Τότε ο χωρικός μου είπε ότι ο μύθος έλεγε ότι το ποτάμι έγινε από τα δάκρυα μιας νεράιδας που την είχαν φυλακίσει σε ένα μικρό κελί, αλλά και αυτός γέλασα και είπε πως είναι παραμύθια και λαϊκές ιστορίες.

Δεν του είπα τίποτα. Όταν, μετά από λίγες μέρες, γυρίσαμε σπίτι με τους δικούς μου, φύλαξα το "Δάκρυ της Νεράιδας" σε ένα λευκό κουτάκι.

Σήμερα καθάριζα λίγο στο δωμάτιο μου στην Αγγλία, και έτσι όπως πήγα να ανοίξω την τουλάμπα, έπεσαν κάτι κουτιά που ήταν επάνω,μέσα σε αυτά ήταν και το λευκό κουτάκι και έτσι όπως έπεσε άφησε το δάκρυ να κυλίσει και πάλι στα πόδια μου, ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που είχα πάρει μαζί μου όταν έφυγα από την Ελλάδα, και τα θυμήθηκα όλα όσα είχαν γίνει πριν από 7 χρόνια και πάλι σήμερα.