Η πορνη

Σάββατο απόγευμα
Βρισκόμουν στο Νησί, όπου είχα έρθει για ολιγοήμερες διακοπές. Ήταν μία από τις λίγες φορές που το πανεπιστήμιο κλείνει, και δεν έπρεπε να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Το πρωί πήγα σε ένα τοπικό μουσείο και μετά τριγυρνούσα στους δρόμους του χωριού που έμενα για να το γνωρίσω κάπως καλύτερα. Πέρασαν οι ώρες πήρα κάτι να φάω και πήγα και έκατσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου να φάω και μετά κοιμήθηκα. Μου αρέσουν πολύ αυτοί οι μεσημεριανοί ύπνοι στα ξενοδοχεία, γιατί δεν έχεις κανένα άγχος για το τι να κάνεις μετά και συνήθως εκείνη την ώρα έχει ησυχία. Το απόγευμα σηκώθηκα πήρα την κάμερα μου και κατέβηκα στην παραλία.
Κύματα άγρια. Θάλασσες άγριες. Αέρας δυνατός. Περπάτησα κατά μήκος της παραλίας. Ειχε αρκετά μαγαζιά και λίγο κόσμο σχετικά να περπατάει και αυτός μέσα στο κρύο. Είπα να πάω μέχρι την γωνία. Ως εκεί που έβλεπε το μάτι μου. Η απόσταση δεν ήταν μεγάλη κοντά 30 λεπτά με τα πόδια. Είδα μια ταμπέλα σχετικά σκονισμένη που έδειχνε πίσω από τον βράχο, και έλεγε Θερινό Θέατρο.
Προχώρησα. Πλησίασα. Ηταν παρατημένο από το καλοκαίρι. Η πόρτα έμοιαζε πεσμένη, είπα να μπω μέσα, ήθελα όσο μπορώ να τραβήξω καμιά φωτογραφία, τελευταία ανάμεσα στις ιδέες που είχα στον μυαλό μου για φωτογραφία ήταν εγκαταλειμμένα κτήρια οπότε θα ήταν μια καλή αρχή αυτό το θερινό θέατρο. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει αλλά ευτυχώς είχα μαζί μου το τρίποδο. Μπήκα.
Ησυχία. Στην σκηνή είχε διάφορα έπιπλα. Σκονισμένα και παρατημένα.
Είπα να ξεκινήσω από μια κοντινή φωτογραφία από τις θέσεις και μετά θα πήγαινα στην σκηνή. Έσκυψα για να βγάλω το τρίποδο. Εκείνη την στιγμή. Αναψε ένα φως στην σκηνή. Τρόμαξα, πως μπορεί μέσα σε ένα παρατημένο θέατρο να ανάψει φως. Γύρισα. Μια αρκετά ελκυστική γυναίκα, γύρω στα 35 ήταν πάνω στην σκηνή. Με κοίταξε. Αρχισε να μιλάει.
- Εμένα που με βλέπεις με έχουν γαμήσει οι πιο σημαντικοί άνθρωποι αυτής της χώρας, από πολιτικούς, δικηγόρους, ηθοποιούς και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Τι σε τρόμαξε και με κοιτάς έτσι, το ποιοι με γάμησαν ή ότι μιλάω άσχημα. Πουτάνα είμαι, τι περιμένεις να σου μιλάω με το σεις και με σας. Όλα ξεκίνησαν στα 16, όταν και καλά με πήραν για να γίνω μοντέλο από την χώρα μου. Μετά ξες πως συμβαίνουν αυτά. Από τότε, δεν ξέρω και εγώ πόσες φορές έχω ανοίξει τα πόδια μου και σε πόσους. Δεν ήμουν καμία πολυτελείας συνοδός, απλά έκανα καλό κρεββάτι, και το μπουρδελάκι μας κατέληξε να γίνει σημείο συνάντησης πολλών και σημαντικών. Βλέπεις πως κρατιέμαι τώρα, πατημένα σαράντα και μοιάζω 35άρα. Βλέπεις την φωτογραφία στον καθρέφτη. Στα 18, είδες τι γκομενάκι ήμουν. Μου έχουν τάξει διάφορα. Πόσοι θα με πέρναν από εδώ, άλλοι τόσοι, μου μιλούσαν για γάμους...Μαλακίες. Να γαμήσουν θελαν και βάζαν τις σάλτσες πιο πολύ για να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους. Αν ποτέ με αγάπησε κανείς?
Αν εγώ αγάπησα? Στα 23 μου... Ήμουν κοντά 6 χρόνια στν δουλειά και ήρθε ένας φοβισμένος μεγαλύτερος από μένα να ανακαλύψει την μαγεία του έρωτα, γιατί είχε χαθεί σε άλλα στην ζωή του. Είχαμε έρθει πολύ κοντά. Δεν ξέρω πως και εγώ άφησα τον εαυτό μου να δεθεί τόσο με αυτόν. Μα με τον καιρό κατάλαβα πως η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή. Είχε σημαντική θέση. Πως θα παρουσίαζε μια φθηνή πουτάνα για σύντροφο του. Και έτσι απομακρυνθήκαμε Έφτιαξε την ζωή του. Μου γράφει που και που. Συχνά μου αναφέρει πόσο σημαντικό του ήταν τα όσα έμαθε μαζί μου. Αν μου είναι εύκολο? Πέρασαν χρόνια ποια. Τι με πειράζει? Με πειράζει που πάντα ενώ μου ανοιγόταν για διάφορα που τον αφορούσαν ή σκέφτονταν, πάντα κρατούσε τα πολύ σημαντικά για αυτόν. Ξέρεις είναι πολύ σκληρό να μην μπορούν να σε εμπιστευτούν αυτοί που μόνο αγάπησες. Τι άλλο με πειράζει? Με πειράζει που μέρες σημαντικές όπως η πρωτοχρονιά είμαι μόνη μου. Και βλέπεις όλους να είναι έξω χαρούμενοι. Και εγώ στο δωμάτιο μου. Αλήθεια ποτέ δεν σήμαιναν για μένα κάτι αυτές οι μέρες, και πριν κάνω αυτή την δουλεία, αλλά είναι η όλη ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις παράξενα και να τολμάς να αναρωτηθείς ή ακόμα χειρότερα να ονειρευτείς πως θα ήταν η ζωή σου αν ήσουν αλλιώς, αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Αν τελικά γινόμουν πετυχημένο μοντέλο και όχι μια φθηνή πουτάνα. Τι μου έχει λείψει? Γιατί πονάω? Ξέρεις και εγώ δεν δουλεύω 24 ώρες το 24ωρο και ούτε μένω στο μπουρδέλο, είναι στιγμές που πάω σπίτι και με τρομάζει η εκεί μοναξιά, είναι στιγμές που πάω για καφέ έξω και η καρέκλα απέναντι είναι άδεια. Μα το πιο άσχημο από όλα είναι όταν θέλω να μοιραστώ κάτι με κάποιον και δεν υπάρχει κανείς στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Θα μου πεις εδώ συμβαίνει στους κανονικούς ανθρώπους δεν θα συμβεί σε μένα. Τώρα που είπα κανονικούς...ποιοι είναι κανονικοί? Αλλά γάματο αυτό δεν είναι της ώρας. Αυτή είναι η ζωή μου. Αυτός είναι ο μονόλογος μου. Αν ποτέ μιλησεις σε κανένα για μένα. Αν κανείς σε πιστέψει στα όσα γίνανε σήμερα εδώ. Μην του μιλήσεις για μια πουτάνα όπως λέω εγώ τον εαυτό μου, μα ονόμασε με πόρνη.

Τότε η Πόρνη, άνοιξε μια πόρτα και χάθηκε πίσω από την σκηνή, τα φώτα κλείσανε, και το σκηνικό ξανάγινε το ίδιο σκονισμένο με αυτό που βρήκα πριν. Δεν ειχα πια καμία διάθεση για φωτογραφίες. Με είχαν αγγίξει τόσο πολύ τα λόγια Της που είχα δακρύσει.
Θα έμενα για λίγες ακόμα μέρες στο νησί. Μα ξέρεις κάτι δεν περίμενα πια κάτι άλλο. Πάντα πιστεύω ότι κάθε ταξίδι έχει να σου δώσει κάτι, αυτός ο μονόλογος ήταν αυτό που μου έδωσε αυτό. Σίγουρα αυτή η συνάντηση θα μου μείνει αξέχαστη.