Η τελευταία Κραυγή

Αν με ρωτούσες πριν λίγο καιρό για το σημερινό post θα σου έλεγα πως δεν θα υπάρξει, πως αυτό το blog θα κρατούσε για πάντα. Μα το έχουμε πει πολλές φορές δεν υπάρχει για πάντα. Κουράστηκα. Κουράστηκα να πουλάω τον εαυτό μου, τον τελευταίο καιρό ακόμα πιο έντονα μέσω της φωτογραφίας παρά εδώ, μα ξέρω πως και αυτό εξυπηρετεί ανάγκες εσωτερικές βαθύτερες και μόνο λίγοι μπορούν να τις δουν.

Το blog ξεκίνησε πριν από 2.5 χρόνια περίπου λίγε μετά την άφιξη μου στην αγγλία, σαν ανάγκη να φωνάξω και να ακουστώ. Ακόμα θυμάμαι ένα από τα πρώτα σχόλια, μιας μαμάς που μου έλεγε πως αναρωτιέμαι πόσες φορές η κόρη μου ένοιωθε σαν και εσένα στο εξωτερικό και πότε δεν το έμαθα. Μετά γνώρισα λίγα άτομα εκεί. Δυο από αυτά έχουν μείνει ακόμα στην ζωή μου και χαίρομαι πολύ για αυτό. Δεν τα έχω συναντήσει ποτέ μα θα γίνει και αυτό. Το blog ξεκίνησε στο pathfinder και μετά μετακόμισε εδώ. Ήταν ένας κόσμος καινούργιος για μένα και πάλεψα αρκετά για να κάνω αισθητή την παρουσία μου και τα κατάφερα μάλλον, και χαίρομαι για αυτό, χαίρομαι για το ότι κάποιοι από σας με διαβάσατε και κάποιοι άλλοι αφήσατε και ένα κομμάτι από την ψυχή σας μέσα από τα σχόλια σας.

Ξεκίνησα να γράφω στην αρχή έχοντας στο μυαλό μου την Ν. Ότι μιλούσα σε αυτή. Η Ν. είναι η αγαπημένη μου ψυχολόγος από Ελλάδα όπως σου πα και άλλες φορές. Μου έμαθε ότι έχω το δικαίωμα να ζω και να απολαμβάνω, αυτονόητο αλλά όχι για όλους. Μετά, η εικόνα αυτή χάθηκε με τον καιρό. Και ήταν σαν να μιλούσα σε μια κοπέλα που ακόμα δεν ήξερα που δεν υπήρχε καν στην ζωή μου, κάτι σαν τον Άγνωστο Θεό των Αρχαίων.

Ξαφνικά όμως και αρχικά από τον κόσμο τον blog και μετά και από αλλού γνώρισα αυτή την κοπέλα. Αυτή που ήξερα πως κάπου υπάρχει. Είναι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί στην ζωή μου. Μου έμαθε τι σημαίνει αγαπώ και αγαπιέμαι. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε μαζί και τελικά δεν ξέρω αν αυτό έχει καμία σημασία, αφού ξέρω πως την έχω μέσα μου. Είναι κομμάτι μου, και ξέρω πως μπορεί να μην είναι πάντα εδώ, μα ξέρω πως όταν την έχω πραγματική ανάγκη θα το νοιώσει από μόνη της πριν καν το ζητήσω εγώ και θα έρθει σιωπηλά, με το πιο γλυκό χαμόγελο να μου γιάνει τις πληγές μου. Σε ευχαριστώ Καλή μου για μια ακόμα φορά για τα όσα μου χάρισες

Μεσά από τα ταξίδια μου εδώ, άλλες φορές έπλαθα ιστορίες απλά γιατί ήταν πιο όμορφες από την πραγματικότητα μου, και κάποιες άλλες αλλοίωνα την πραγματικότητα μου για να μην φανεό η αλήθεια.

Πάει καιρός που δεν σου γράφω τα πάντα. Λίγο η ψυχολόγος μου εδώ στην αγγλία που μιλάω εκεί. Λίγο το ότι ξέρω ότι η Νεραιδούλα μου είναι πια δίπλα μου και κοντά μου, λίγο το ότι τα ματάκια μου δεν αντέχουν πολύ τελευταία γιατί τα έχω φθάσει στα όρια τους. Πάντως εκτός συγκλονιστικού απροόπτου αυτό το blog θα παραμείνει εδώ. Δεν θα σβηστεί. Θα θυμάμαι τα ταξίδια που έκανα μαζί σας. Το ότι ανακάλυψα ότι στις ιστορίες μου, ξεκινούσα έπλαθα τους ήρωες, μα μετά οι ήρωες κάναν ότι ήθελαν, ήταν μέσα στο μυαλό μου, αλλά είχαν φωνή και άποψη δικιά τους. Μαγικό.

Έκλαψα πολλές φορές όταν έγραφα. Ναι, ΚΛΑΙΩ, και δεν ντρέπομαι για αυτό. Αυτή την απόφαση για το τέλος, την πήρα τώρα. Βράδυ, τρίτης 15 Ιουνίου Γράφω από τις ελάχιστες φορές σε ένα τετράδιο, γιατό τον υπολογιστή, δεν θα τον ανοίξω σήμερα στο σπίτι. Ξέρω πως θα επιστρέψω στο blogging και τα άλλα blog με τα ταξίδια κτλ θα τα συνεχίσω κανονικά. Όταν αποφασίσω να γυρίσω θα το δεις στο profile μου. ένα νέο όνομα που δεν ξέρω ακόμα ποιο θα είναι. Τώρα ξέρω ότι κάποιος με ακούει. Οπότε θα είναι μια πρόκληση το νεο όνομα. Αλλά έχω καιρό μπροστά μου, για την νέα αρχή. Μπορεί να γίνει μετά από μέρες ή χρόνια, όμως δεν ξέρω. Δεν υπάρχει πρόγραμμα στο πότε η φωνή θα ξυπνήσει μέσα μας.

Ξέρω πως εδώ και λίγους μήνες παλεύω να αλλάξω. Ξέρω ότι και η ψυχοθεραπεία βοηθάει. Ήμουν στα πρόθυρα κατάθλιψης πριν λίγους μήνες. Μετά σιγά σιγά άρχισα να πατάω στα πόδια μου. Ήταν τότε για λίγο καιρό που λόγω των ισχυρών ζαλάδων δεν μπορούσα να φροντίσω την εαυτό μου. Τώρα είμαι καλύτερα όχι τέλεια. Εχω ξεκινήσει εδώ και λίγες βδομάδες και πάλι γυμναστήριο. Αναρωτιέμαι γιατί το είχε κόψει για περίπου 1-1.5 χρόνο. Φταίει το ότι το διάστημα αυτό είχα "παρέα" και ανάμεσα σε αυτή ένα καλό φίλο, που τώρα είναι εκτός αγγλίας. Θα δούμε πως θα παέι και πότε θα το αφήσω και πάλι, ελπίζω να το κρατήσω, κυρίως για το πόσο βοηθάει την ψυχολογία μου.

Λοιπόν σε ζάλισα, κάπου εδώ σταματάω. Σας ευχαριστώ για όλα. Να είστε καλά. Θα τα ξαναπούμε όχι όμως από εδώ. Αυτό είναι το αποχαιρετιστήριο μου γράμμα, απλά μη μου πείτε πως έφυγα χωρίς ένα γεια. θα χαρώ να ακούσω κάποια τελευταία σας σκέψη από εδώ, αλλά δεν θα απαντήσω.
Σας φιλώ γλυκά,
Ένας Ερασιτέχνης Άνθρωπος,
Α.


Τ Ε Λ Ο Σ

που θα βρίσκει την συντρόφια σε ψυχολόγους και θα πηδάει call girls

Γεια σου, τι κανεις?
Και εγώ καλά είμαι...
Τι δεν μπορώ να καταλάβω?
Εμένα...
Βασικά με καταλαβαίνω...
αλλά αυτό που ίσως να μην μπορώ να καταλάβω να είναι οι σκέψεις μου...
ναι ξέρω...
έρχονται και φεύγουν...
Αλλά οκ,
ας θεωρήσουμε ότι δεν είμαι τελείως παράλογος,
σωστά?
Οκ συμφωνούμε σε αυτό...
Και έρχονται στιγμές που λέω, ότι θα αποδεχτώ αυτό που είμαι,
ότι ίσως πρέπει και μου αξίζει να είμαι μόνος,
και έστω ότι αυτό το δεχόμαστε...
Και λέω ότι, κάποιοι φίλοι θα υπάρχουν,
και θα πηγαίνω και σε ψυχολόγο για λίγο πιο βαριές συζητήσεις,
και ίσως να έχω την αίσθηση του δεσίματος,
με κάποιον άνθρωπο και να ανακαλύπτω καλύτερα μέσα από την ψυχοθεραπεία..
και μετά λες ότι έχω την δουλειά μου, τα χόμπι, την φωτογραφία που είναι πάθος,
το γράψιμο μου εδώ...
και λες τι λείπει?
να ξέρω, το sex και λες οκ, βαρέθηκα την μαλακία...
αλλά και τι να κάνω...
και σκέφτεσαι, ας κοιτάξω london escorts...και βλέπεις ότι οκ οι τιμές είναι λογικές...
όχι για το Σήμερα, αλλά σε λίγους μήνες ίσως αν το Α ή το Β πάει καλά..
ξέρω μιλάμε για μικρές πιθανότητες αλλά ποτέ δεν ξες..
και μετά θα καταλήξω δηλαδή,
πιθανόν ερευνητής και ίσως λίγο αναγνωρισμένος φωτογράφος (τουλάχιστον από κάποια αρχικά σημάδια) που θα βρίσκει την συντρόφια σε ψυχολόγους και θα πηδάει call girls?

και από την άλλη,
και αυτή που με χαμογέλασε στο τρένο προχτές?
η ή άλλη που μου χάρισε ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο στον high street...

οκ...
ανοίχτηκα και πάλι...
σωστό λάθος δεν ξέρω...
αλλά και να σου πω την αλήθεια αυτό σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες...
μέσα στον γενικό παραλογισμό των σκέψεων μου..
αν δεν σου αρέσει το κείμενο,
δεν θα σου αρέσω και εγώ..
σε αφήνω...

Βιοι Παραλληλοι

Βίοι παράλληλοι, ανθρώπων άγνωστων μα και γνωστών μεταξύ τους.
Εγώ ανάμερα τους, να δίνω τον ρυθμό,
να ακούω τις μελωδίες τους μα στην ουσία να είμαι ανήμπορος να κάνω κάτι.

Στην ουσία,
αυτοί από μόνοι τους παίζουν τις μουσικές τους,
και εγώ....εμένα...δεν με αφήνουν ούτε καν να τις ακούω...

Μα ξέρουν πως για Αυτούς και ΜΟΝΟ θα είμαι πάντα εδώ..
για να είμαι ανάμεσα στις ζωές τους. Ζωές που δεν μπορώ να αγγίξω.
μα σιωπηλά μπορώ να παρακολουθώ

καληνύχτα,
Αγαπημένοι Μου...

Ονειρευομαι...

Ονειρευομαι, κάνοντας ίσως για πρώτη φορα ΟΛΟΔΙΚΑ μου όνειρα...
ίσως να μην πραγματοποιηθούν...
αλλα δεν με νοιάζει,
αλήθεια σου λεω....
απλά με νοιάζει οτι ΜΠΟΡΩ και ονειρεύομαι..
Σε φιλώ γλυκά...
θα σου τα εξομολογηθώ μόνο αν πραγματοποηθούν όμως...
αλλιώς τα κρατάω για μένα και για κάποιους πολύ δικούς μου...
Σε φιλώ...

Πορτες

Καποιες φορές στην ζωή, κάποιος άλλου σου ανοιγει τις πόρτες. Μα ερχεται η στιγμή που ΕΣΥ ανοίγεις τις πόρτες μόνος. Αυτό μπορεί είται να σε οδηγήσει στην εξοδο, είτε σε μη αναμενώμενους μαγικούς κόσμους. Εγώ πάω για το δευτερο....

Ο φάκελος και το Ταξίδι

Σήμερα το πρωί, καθώς κατέβηκα να ετοιμάσω το πρωινό μου,
βρήκα ένα φάκελο, μου έκανε εντύπωση γιατί κανονικά Κυριακές δεν περνάει ο ταχυδρόμος.
Τον πήρα και είδα ότι απλά έλεγε το όνομα μου πάνω, ούτε διεύθυνση, και ούτε γραμματόσημα Το άνοιξα και βρήκα μέσα φωτογραφίες δικές μου.
Ξαφνιάστηκα. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος με φωτογράφισε και γιατί.
Μετά κοίταξα μία μία τις φωτογραφίες.
Σε μία από αυτές καθόμουν στην λίμνη του πανεπιστημίου και έτρωγα.
Στην δεύτερη καθόμουν στο δάπεδο δίπλα στην λίμνη σε ένα από τα πάρκα του Λονδίνου.
Πίσω φαινόταν τα παγκάκια, αλλά εμένα μου αρέσει να κάθομαι στον δρόμο δίπλα στο νερό.
Στην τρίτη σε μια παμπ να τρώω, δίπλα σε ένα νεκροταφείο στο Guildford.
Στην τέταρτη, καθόμουν δίπλα στο κάστρο του Guildford.
Στην πέμπτη, καθόμουν δίπλα στο άγαλμα και χάζευα τον κόσμο. Σε κάποιες από αυτές είχε πολύ κόσμο γύρω μου, σε κάποιες άλλες μόνο λίγους περαστικούς. Μα σε όλες ήμουν μόνος.
Δεν κατάλαβα τι σήμαινε όλο αυτό.
Ήξερα ότι ήμουν μόνος, ένοιωθα έντονα μοναξιά, και δεν το είχα κρυφό.

Το απογευματάκι, δεν ένοιωθα πολύ καλά και βγήκα έξω.
Πήγα και κάθισα στο παγκάκι στην λίμνη δίπλα από το σπίτι μου.
Άκουγα μουσική, εκείνη την στιγμή, βγήκε από νερό όπως και πριν λίγους μήνες η Θεά Αφροδίτη. Δεν μίλησε. Μου χαμογέλασε. Κάθισε δίπλα μου και μου άγγιξε απαλά το χέρι.
Η θεϊκή της αύρα με έκανε να ηρεμήσω. Μου ψιθύρισε σιγά στο αυτί, ότι είναι εδώ μαζί μου γιατί ένοιωσε και παλί την είχα ανάγκη και όπως μου είχε υποσχεθεί ήρθε.

Μου είπε πως αυτή είχε αφήσει τον φάκελο. Δεν της αρέσει, που είμαι έτσι μόνος. Με πήρε μαζί της και μου είπε θα πάμε ένα μικρό ταξίδι. Πίσω από την λίμνη υπήρχε ένα κτήριο. Πήγαμε πίσω από αυτό. Μας περίμενε ο Πήγασος. Ανεβήκαμε. Άρχισε να πετάει. Ανεβήκαμε στα σύννεφα Χαθήκαμε για λίγο εκεί ψηλά και έτσι όπως κατεβήκαμε.
Βρεθήκαμε στο χωριό όταν ήμουν μικρός 3-4 χρονών. Καθόμουν μωρό στο κρεββάτι. Μετά από λίγο βρεθήκαμε στο νηπιαγωγείο, εκεί έκοβα τα δεντράκια μόνος μέσα στο μικρό κουκλοσπιτο. Μετά στο δημοτικό, Έβλεπα τα παιδιά που τρέχανε, και εγώ καθόμουν σε μια γωνία και τα κοιτούσα. Μετά από λίγο στο γυμνάσιο, καθόμουν στο δωμάτιο στην ταράτσα και διάβαζα. Είχε πολύ ζέστη. Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα, ήταν κοντά 6 και διάβαζα από τις 10 το πρωί. Αλλά θα τελειώνανε οι εξετάσεις σε λίγο και θα πήγαινα στην Χαλκιδική Ίσως αυτό το καλοκαίρι να είχα καινούργιους φίλους και αν όχι, τότε θα πήγαινα για μπάνιο και στην επιστροφή θα έπαιρνα από την κυρία το παγωτό γρανίτα λεμόνι-φράουλα και θα της ζητούσα να βάλει και πάλι τρούφα από πάνω, ποιος ξέρει μπορεί και να έβαζε και σιρόπι Μετά στο λύκειο. Να ζηλεύω τα αδέρφια μου που κάθονταν τα σαββατοκύριακο μπροστά στην τηλεόραση και εγώ να πρέπει να διαβάζω, ίσως μόνο να σταματούσα να δω Friend και τους Πρωταγωνιστές. Με μια μικρή ενοχή πάντα.
Μετά φοιτητής. Εγκλωβισμένος σε διάφορες καταστάσεις. Ταχυκαρδία, άγχος πίεση. Τάσεις φυγής. Αιώνιες και πάλι ώρες διαβάσματος. Μετά φτάσαμε στην Σκόπελο, καθισμένος στο παγκάκι. Να ακούω ραδιόφωνο, και να χαζεύω το όμορφα φωτισμένο το βράδυ νησί. Λίγο πριν είχαμε πάει Ιερισσό, στο πίσω μέρος του ταχυδρομείου να χωρίζω τα γράμματα.
Μετά πριν τρία χρόνια. Πρώτο βράδυ Αγγλία, όταν με είχε αφήσει ο καθηγητής μου, αφού με έφερε από το αεροδρόμιο. Ακόμα θυμάμαι το φως απέξω και εγώ χαμένος να προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Μετά στο σπίτι που είμαι τώρα. Να μιλάω μαζί Σου, μέσω ίντερνετ. Το χαμόγελο μου ήταν μεγάλο, άλλωστε ήμουν το Χαμογελάκι Σου. Μετά, με είδα με τον Φιλο μου να καθόμαστε σε μια πάμπ, και να μιλάμε με τις ώρες. Μετά από λίγο, ο Πήγασος άρχισε να κατεβαίνει και να μας αφήνει πίσω από το κτήριο, δίπλα στην Λίμνη
Κάτσαμε για λίγο. Η Θεά είδε που είχα δακρύσει και έβγαλε το μεταξωτό μαντήλι της.
Μετά από λίγα λεπτά σιωπής, με κοίταξε στα μάτια και είπε:
Από αύριο δεν θα είσαι μόνος...

Δεν πρόλαβα να αντιδράσω και χάθηκε...
Πήγα σπίτι, είχα ετοιμάσει γεμιστά από χθες, και μετά αποτελειώσα το παγωτό σοκολάτα που είχα. Κοιμήθηκα με δυσκολία. Αλλά έπρεπε μια ακόμα δύσκολη εβδομάδα θα ξεκινούσε.

Σκέψεις...μιας κρύας νύχτας του μαίου...

Είμαι εδώ και πάλι, και σου γράφω.
Για λίγο καιρό, δεν το έκανα. Έβρισκα άλλους τρόπους έκφρασης Μέσα από την φωτογραφία κτλ.

Πάω και πάλι σε ψυχολόγο, δεν θυμάμαι αν στο είχα πει πρέπει να ξεκίνησα τέλη Φλεβάρη Πέρασα οι αρχικές συνεδρίες, και σιγά σιγά δημιουργείτε η σχέση μεταξύ θεραπευτή- θεραπευόμενου. Θέλει καιρό. θα δούμε. Μετά από την Ν. στην Θεσσαλονίκη στην ουσία είναι η πρώτη φορά που κάνω μακροχρόνια θεραπεία, αφού στο κέντρο του πανεπιστημίου ήταν μόνο από 6 συνεδρίες και τις 2 φορές.

Είναι και πάλι ένα μεταβατικό στάδιο στην ζωή μου. Αρκετή μοναχικότητα. Εφυγε ενας φίλος που κάναμε αρκετή παρέα, τρώγαμε μαζί στο πανεπιστήμιο και τις περισσότερες ώρες ήταν και αυτός στο εργαστήριο και συνήθως όταν ήμουν ξεκούραστος καθόμασταν μαζί. Που σημαίνει ότι αυτές τις δύο μέρες μου φάνηκε κάπως που ήμουν μόνος. Μετά, ξες παλιότερα είχα πολλές φίλες, οι πιο πολλές κύπριες στο πανεπιστήμιο, μα με κούρασε όλο αυτό, αλήθεια σου λέω. Οι πιο πολλές από τις σχέσεις αυτές ήταν ανούσιες, και δεν με γεμίζει κάτι πια και με έχει κουράσει η πραγματικότητα του. Θα κρατήσω μόνο αυτές που με έχουν "αγγίξει" κουράστηκα, αλήθεια.

Θέλω να γνωρίσω κοπέλες άσχετες από το αγαπημένο μου Νησί.
Μην νομίζεις ότι έχω κάτι μαζί του. Θα πάω και πάλι τον Αύγουστο, τι και αν δεν μου είχε αρέσει πολύ. Το έχω ανάγκη, μια απόδραση μακρυά από Ελλάδα και Αγγλία αλλά κοντά στην θάλασσα. για μένα κυρίως. Ελπίζοντας φυσικά να δω εκεί αγαπημένα πρόσωπα.

Τώρα που είπα ελπίζω.
όπως βλέπεις και στην φωτογραφία, ένα από τα μειονεκτήματά μου είναι ότι ελπίζω. Γενικά στην ζωή, δεν έχει να κάνει με τα προηγούμενα, και γιατί είναι μειονέκτημα το να ελπίζεις? απλά γιατί η ελπίδα σε φθείρει.

Είναι τόσες σκέψεις που θα ήθελα να σου πω.
Βλέπω την ζωή μου.
και ενώ κάνω πρόοδο στην δουλειά και στα χόμπι μου κολλάω στην προσωπική στασιμότητα. Κουράστηκα γαμώτο μου, αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος...δεν ξέρω...
απλά είναι μια φάση τώρα. κουραστική λίγο.
οι επόμενοι μήνες θα έχουν τρέξιμο και ταξίδια.
και ξες, θα μπορούσα να αγχωθώ για αυτά,
για τα δύο συνέδρια και την παρουσίαση στην εταιρία. αλλά αφήνομαι να αγχώνομαι για άλλα, για το να τελειώσει το course της φωτογραφίας στην ώρα του, να κάνω οικονομία για πληρώσω τα δίδακτρα για τα επόμενα, μου αρέσει που σπουδάζω και φωτογραφία.
είναι ένα ταξίδι...

και ρε γαμώτο, η ζωή είναι γεμάτη, αλλά όταν η καρέκλα απέναντι σου είναι άδεια...
τότε τα πάντα μοιάζουν ανούσια...

συγχώρα προκαταβολικά για την γκρίνια των επόμενων εβδομάδων,
θα τα ξαναπούμε σύντομα