χωρισμός...

και αγαπήθηκαν πάρα πολύ...

κάναν όνειρα,

ονειρεύτηκαν να περνάν μαζί κάθε στιγμή

ονειρεύτηκαν να μαλώνουν κάθε μέρα,

για να αγαπιούνται μετά όλα και περισσότερο.

μα τότε εκείνος της είπε,

συγχώραμε,

δεν μπορώ τις τρέλες, πρέπει να ζήσω στην πραγματικότητα

και έτσι, αυτοί που είχαν αγαπηθεί τόσο πολύ,

κατάλαβαν πως δεν μπορούν να είναι μαζί,

και έτσι χώριζαν.

χώριζαν κάθε μέρα...

να αγάπησες και αυτή την ίδια την τρέλα..

και ίσως αγάπησες μονάχα,

όσους οι σκέψεις των κοινών βιωμάτων,

τα αγαπημένα κοινά τραγούδια,

ή άλλα κοινά τραγούδια που μιλαν για αγάπες,

σου φέρνουν μια γλυκιά μελαγχολία,

ένα γλυκό ξέσπασμα.....

που καταλήγει με ματάκια υγρά...

και ίσως αγάπησες μονάχα,

όσους η στιγμιαία τους αδιαφορία,

σε τρέλαινε

και το πιο γλυκό από όλα,

να αγάπησες και αυτή την ίδια την τρέλα...

Εσωτερική Φυλακή

Είμαι φυλακισμένος στο ίδιο μου το Eγώ.
Στα ανύπαρκτα πια, όνειρα μου.

Στις σκέψεις, και στα συναισθήματα μου.
Ισόβια καταδικασμένος στον ρομαντικό μου κόσμο.

Προφητικά η μοίρα μου διάλεξε στο δωμάτιο μου,
να βάλει ένα νιπτήρα,
να θυμίζει το ίδιο μου το δωμάτιο,
την εσωτερική μου φυλακή.

Χθες αργά το βράδυ,
12:05, 5 λεπτά μετά την άφιξη των φαντασμάτων,
ήρθαν 4 και με μάζεψαν.

Είπαν δεν σου αξίζει να ζεις ελεύθερος νομικά,
αφού αυτή είναι η μόνη σου ελευθερία,
θα καταδισκαστείς και σε νομική σκλαβιά,
για να συμβαδίζει με το υπόλοιπο εγώ σου.

Με φωτογράφισαν θλιμμένο,
γιατί μου παν το χαμόγελο δεν μου πάει...

Μου απαγόρεψαν να ξαναχαμογελάσω,
στην πόλη τους μου είπαν υπάρχει μόνο θλίψη.

Εκεί μέσα στην μοναξιά του κελιού μου,
χάραξα στον τοίχο τα αρχικά σου,
σκλαβωμένος στην ελευθερία που μου δίνει η ύπαρξη σου.

Εγκλωβισμένος στις σκέψεις μου,
κατάλαβα πως δεν είναι η πραγματικότητα τραγική,
μα η συνειδητοποίηση της.

Υγ. η φωτογραφία έχει ως τίτλο
"Self Portrait: Prison"

Απλά

Σε ένα τοίχο,
μια άγνωστης πόλης διάβασα:
Θα αμφισβητώ την αγάπη σου,
απλα για μου λες σαν απάντηση πόσο πολύ μ'αγαπάς

παραλογίζομαι...

ειναι στιγμές που ξέρω πως παραλογίζομαι...
αυτό θα μου πεις δεν είναι κάτι ιδιαίτερο...
και δεν συμβαίνει μόνο σε μένα...

αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το ενώ
καταλαβαίνω ότι παραλογίζομαι...
συνεχίζω να το κάνω...

και είναι μετά ένας κύκλος παράλογος σκέψεων...
που συνεχίζει και συνεχίζει και συνεχίζει...
έτσι και σήμερα...
και ξες πόσο τσατίζομαι με το εαυτό μου κάτι τέτοιες στιγμές?

λίγο η κούραση, λίγο το στες, λίγο η υγρασία,
λίγο οι παράλογες σκέψεις...
μου φέραν ένα ωραιότατο πονοκέφαλο...
πάω σιγά σιγά σπίτι,
αφήνωντας τις παρόλογες μου σκέψεις να κάνουν το πανηγύρι τους,
σε φιλώ...

ιμαμ

κούραση, πολύ κούραση λέμε...
και πάλι σκέψεις,
θα αντέξω?
δεν θα αντέξω?

και πάνω στην κούραση μου ήρθε να κάνω ιμαμ.....
ναι μελιτζάνες ιμαμ..
ετσι γιατί μου ήρθε..
και είπα δεν γαμιέται η κούραση...και ας ένοιωθα την κούραση...
και η μάνα μου είπε ότι είναι δύσκολο....

ρε μάνα διδακτορικό στην φυσική κάνω θα κολήσω στο μαγείρεμα?
όχι δεν είναι το ίδιο ξέρω...
και μόνο για το διδακτόρικο δεν καίγομαι γενικά...
να εξαιρέσουμε φυσικά της τελευταίες μέρες...
ναι αυτές τις μέρες δουλεύω...
αρκετά...
δεν ξέρω αν δουλεύω πολλές ώρες,
αλλά όπως λέει και ο boss σημασία έχει το πόση δουλεία κάνεις...

τραγικό...
είμαι 25 και οι αντοχές που είχα στα 20,
απλά δεν υπάρχουν...
κουράζομαι πολύ στην δουλεία,
πολύ πιο εύκολα,
φυσικά είναι και λίγο το στρες...για το να γίνουν όλα στην ώρα τους...
οι δυο πρώτες μέρες πήγαν σύμφωνα με το πλάνο,
βασικά ίσως λίγο καλύτερα,
αλλά δεν θα το πω στον εαυτό μου μην χαλαρώσω.
και βασικά δεν γνωρίζω πόσο ακριβώς χρόνο θα χρειαστώ...
θα δούμε..

και είναι και αυτές οι σκέψεις περί το που στο διάολο βασίζει η ζωή μου...
στις 15 του μήνα επιστροφή στην πραγματικότητα,
ακυρό...εννοώ back to therapy...
ξέρω πως δεν είναι επιτακτική ανάγκη για αυτό,
αλλά θα είναι καλό να γίνει...
λες να βάλω σε μια σειρά την ζωή μου?

το καλό είναι ότι μάλλον θα είναι μακροχρόνιο αυτή την φορά όχι ως συνήθως εδώ 6 συνεδρίες και done...
θα δούμε...

το ιμάμ ήταν υπέροχο...
είμαι κουρασμένος...
η ζωή είναι όμορφη το ξες?
ούτε να βρίζω δεν έχω κουράγιο αυτή την στιγμή...
ξες τι θέλω να σου πω?

θα ήθελα να έχω κάποιον να μαλώνω...
έτσι, γιατί έτσι...

τώρα έτσι όπως είμαι σήμερα δεν είμαι ούτε για να μαλώσω...
αλλά το ιμαμ ήταν νόστιμο....και η ζωή ωραία...
καλή σου νύχτα...

Αναζήτησα...

Αναζήτησα το πιο γευστικό γεύμα...
και το βρήκα σε ένα πορτοκάλι που μου είχε καθαρίσει η μάνα μου...

Αναζήτησα την πιο ωραία μελωδία,
και την βρήκα στον ήχο τον κυμμάτων στην Χαλκιδική...

Αναζήτησα την πιο ωραία ευωδία,
και την βρήκα στο γιασεμί, της γιαγίας που ήταν δασκάλα στα νιάτα της...

Αναζήτησα την ευτυχία,
και σκέφτηκα το γέλιο σου...(θα μου γελάς έτσι...)

να σου πω ένα μυστικό?
θα ήθελα να ξανακούσω αυτό το γέλιο...
μα δεν θα στο πω...
θα ειναι το μικρό μου μυστικό...
Σ΄ αγάπησα...(αυτό είναι ένα μεγάλο μυστικό...)
και εγώ με τα λόγια δεν τα πήγαινα ποτέ καλά...